about
Toon menu

Welkom in het land van Big VDAB

zondag 11 maart 2012
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Sinds kort kan je in ons land openlijk zeggen dat er iets mankeert met de Europese Unie en al die vreemde dictaten en plannen op financieel, sociaal en economisch vlak. Toch blijft het allemaal wat abstract: de verdragen, de sixpac, de EU 2020 doelstellingen…

Nochtans worden al die dingen ook in ons land concreet toegepast. En het gaat daarbij niet alleen over allerhande besparingen. Nu we ontdekt hebben hoe verkeerd het zit met het grote verhaal van Europa, is het misschien interessant om eens in te zoemen op het kleine Europa. Het Europa van de VDAB en haar werkzoekenden. Het Europa van activering, uitzendwerk en lage lonen. Niet gewoon interessant. Eigenlijk is het alarmerend. Ook bij ons!

Feesten, knikken en zwijgen

Eind januari stelde de Oost-Vlaamse VDAB in Gent trots haar nieuwe structuren en plannen voor. De provinciale plannen zijn representatief voor heel Vlaanderen en roepen heel wat vragen op. Nochtans is er op dit soort van evenementen meestal geen plaats voor vragen of tegenspraak. Je moet het gezellig houden.

Voor wie het niet echt volgt, VDAB is de laatste tien jaar uitgegroeid tot de absolute regisseur van het hele Vlaamse arbeidsmarktgebeuren. Wie het vroeger aan de stok had met de (federale) RVA, moet nu vooral bij VDAB over de vloer. Volledig binnen de filosofie van de (mislukte) Lissabondoelstellingen en de nieuwe ‘Europe 2020’ doelen (1) willen onze politici hun activeringsbeleid nu nog aanscherpen. Een concrete stap was om binnen het nieuwe regeringsakkoord de deelstaten nog meer arbeidsmarktbeleid toe te stoppen. Wie de situatie vandaag kent, weet dat dit niet veel goeds voorspelt. In Vlaanderen regeert het activeringsverhaal.

Toch is de neiging om mee te vieren bij velen vooralsnog groter dan de goesting om publiek het debat aan te gaan over de echte (Europese) motieven achter en gevolgen van een doorgedreven activeringsbeleid. Ook in Gent dronk iedereen gewoon een glaasje mee op de nieuwste plannen.

Monopolie

De Vlaamse regering voert haar arbeidmarktbeleid exclusief via de bijna 5.000 personeelsleden sterke VDAB (2). De organisatie is een van de sterkste zelfstandige overheidsinitiatieven in het land. Een ‘staat in de staat’ is wat veel gezegd, maar het aantal gevallen waarin politici de VDAB achterna hollen – in plaats van omgekeerd – zijn legio en nemen toe.

Een ‘staat in de staat’ is wat veel gezegd, maar het aantal gevallen waarin politici de VDAB achterna hollen – in plaats van omgekeerd – zijn legio en nemen toe.

In lijn met de Europese arbeidsmarktleer tracht VDAB alsmaar haar grip op de niet-actieve bevolking te vergroten. Heel wat organisaties en initiatieven uit de welzijnssector, zoals de OCMW’s en CAW’s (Centra voor Algemeen Welzijn) worden sinds enkele jaren door de overheid gestimuleerd om via overeenkomsten met de VDAB de ‘klanten’ in te schakelen in de verplichte zoektocht naar werk.

Ontwikkelingen bij de ‘Centra voor Basis Educatie’ illustreren nog het best de gevolgen van deze trend. De meeste CBE’s werden in de jaren zeventig opgericht met het oog alfabetisering en basiseducatie (lezen, rekenen, cultuur, …). Ze waren gericht op het welzijn en de zelfontplooiing van de moeilijkst bereikbare groepen in de samenleving. De lesgevers waren vaak vrijwilligers met een militante trek.

Vandaag volgen ook deze centra het alomtegenwoordige gebod van ‘iedereen moet aan de slag’. Hun onderwijsaanbod is volledig afgetemd op de arbeidsmarkt en de begeleiders zijn controleurs geworden. Via het CVS-systeem (‘Cliënt Volg Systeem’, een online databestand) rapporteren ze aan VDAB of de klanten al dan niet zijn komen opdagen, hun best doen, goeie punten halen, … Van emancipatieproject naar controleurschap (3).

Voor wat hoort wat. Dat geldt niet enkel voor werkzoekenden of leefloners, maar ondertussen voor zowat alle sociale organisaties. Deelname aan de VDAB-activeringsbatterij levert centen op. Via tenders, besteedt de VDAB ‘loten ‘kansengroepers’ uit aan ‘tenderaars’. Let op. Dit alles is het officiële jargon. De onderaannemers moeten via intensieve begeleiding de mensen die het moeilijkst werk vinden aan de slag helpen. Wie in het kader van een bepaalde aanbesteding de laagste prijs biedt, maakt het meeste kans op de tender (4). Geen deelname, geen centen…

Op die manier heeft VDAB stilaan vat op zo goed als alle actoren in de wereld van begeleiding en opleiding voor mensen zonder werk. Steeds vaker zijn de uitbestedingen ook geschreven op maat van de Randstads en Addeco’s van deze wereld. Niemand ontsnapt aan de groeiende almacht van onze Vlaamse dienst voor arbeidsmarktbemiddeling (en haar beste vrienden).

VDAB-EHBO of Big VDAB?

Terug naar de VDAB-plannen voor 2012. Sinds enkele jaren verzamelt de VDAB de gegevens van alle werkzoekenden in een groot online datasysteem. Werkzoekenden konden al inloggen in hun dossier (‘Mijn VDAB’) en zelf extra informatie toevoegen. Op basis van die data genereren de VDAB-computers dan volautomatsiche matchings tussen de beschikbare vacatures en hun werkzoekenden. Zelfs Europees gesproken is dit een vrij unieke en performante manier om via moderne informatica werkzoekenden op te volgen.

Recent werd ‘Mijn VDAB’ omgetoverd tot ‘Mijn loopbaan’. Een nog veel omvattender gegevensbank die ook werkenden zal bedienen. Het doel is om voortaan de loopbaan van elke actieve medemens op te volgen, ook wie momenteel aan de slag is. Maar is dit wat we willen? Gaat het hier over online EHBO voor werkzoekende burgers? Of hebben we hier te maken met een soort Big VDAB die ons van de ene job in de andere zal duwen? Enkele elementen wijzen op dat tweede.

Ten eerste zijn er maar weinig mensen op de hoogte van het bestaan van hun online dossier. Wat nog minder mensen weten, is dat wanneer ze bepaalde zaken niet of verkeerd inputten zijzelf daar voor verantwoordelijk zijn. Dat komt omdat de gemiddelde VDAB-consulent te weinig tijd heeft (of neemt) om mensen goed in te schrijven en uit te leggen hoe alles werkt. Met ‘Mijn Loopbaan’ zal dat niet per se veranderen.

Wie volgens het dossier op zoek is naar een baan als ‘productiearbeider’, maar niet reageert als VDAB zulke vacatures doorstuurt, is in de fout. In wiens jobverleden niet aangevinkt staat welk werk niet voor herhaling vatbaar is, zit evengoed met een probleem. In het slechtste geval leidt zo’n situatie tot de schorsing van je uitkering. Maar – en hier komt de kat op de koord – hoe kan je een dossier bijhouden waarvan het bestaan of het belang je niet afdoende zijn ingepeperd?

Ten tweede kan niet iedereen even goed met de computer werken. Toevallig zijn het zelfs de mensen die het vaakst en het langst op zoek zijn naar werk, die doorgaans het minst bedreven zijn in klikken en surfen. Waarom alles op computers laten draaien als de doelgroep nood heeft aan toegewijde begeleiders met veel tijd en geduld? En worden deze mensen op deze manier niet eerder extra afhankelijk, in de plaats van zelfredzaam?

Waarom alles op computers laten draaien als de doelgroep nood heeft aan toegewijde begeleiders met veel tijd en geduld?

Ten derde integreert de nieuwe ‘Mijn Loopbaan’ het reeds aangehaalde CVS-systeem. Dossiers zijn dus niet enkel toegankelijk voor de VDAB en de ‘cliënt’, maar ook allerhande andere consulenten die via een tender de werkzoekende (of nu ook werkende) begeleiden. En de informatie die de ene geeft, blijft plakken en komt terecht bij de andere. Zo is het de bedoeling om in ‘Mijn Loopbaan’ ook informatie van uit de school op te nemen. In de toekomst lezen tenderaars – ter herinnering, dat zijn in toenemende mate uitzendbureaus – in het dossier van elke Stijn of Valerie mee dat ze ‘het moeilijk hebben met gezag’ of ‘zich niet inzetten in de les’. Wie in de jonge jaren schoolmoe of tegendraads was, sleept dat voortaan een hele loopbaan mee. Tot in de pc van de werkgever.

Als we verder gaan op deze weg managet de overheid in de nabije toekomst het totaal aan loopbaankeuzes van haar burgers. Nochtans leven we niet om te werken, we werken om te leven. De vrijheid om zelf je job te kiezen is dus belangrijk. Welkom in het land van Big VDAB.

Boerenjaar voor uitzendsector

FEDERGON is de werkgeversfederatie van de uitzendsector. Minder gekend dan VOKA, VBO of Unizo, maar daarom niet minder efficiënt. Om het met een boutade te zeggen: wat FEDERGON het ene jaar als strategische doelstellingen aanvinkt in haar jaarplan, duikt het volgende jaar op als beleidsverklaring.

Voor wie een beetje ervaring heeft met werk zoeken, komt dat niet als een verrassing. Iedereen weet dat als je vandaag op zoek bent naar snel werk, je een interimkantoor moet binnenstappen. De vlotte uitzendconsulenten zijn de eerste lijn in werkzoekendenland. Elk jaar versterkt die tendens zich. Vooral voor mensen met minder kwalificaties is er geen ontkomen aan de McJobs van een week of zelfs maar een dag.

We zijn de laatste jaren met z’n allen erg gewend geraakt aan al die uitzendkantoren. Maar we mogen niet vergeten dat de steile opgang van interimarbeid ‘niet normaal’ was. Letterlijk gesproken dan. Al die jaren was het gros van de uitzendarbeid in strijd met het Belgische arbeidsrecht. Volgens de wet van 1974 zijn er drie legale motieven om iemand met een interimcontract te werk te stellen: 1) tijdelijke vervangingen, 2) bij tijdelijke vermeerdering van het werk en 3) bij de uitvoering van uitzonderlijk werk. Het zogenaamde ‘vierde motief’, de gewone instroom op de arbeidsmarkt via interim, was niet wettelijk (5).

Was, want dit alles dreigt nu te zullen veranderen. In haar memorandum voor de laatste federale verkiezingen stelde FEDERGON dat het tijd werd om dit vierde motief toe te laten (6). Na jarenlang gelobby van de werkgevers hebben de sociale partners hier nu een akkoord over bereikt (7).

Hoewel alle onderhandelaars spreken over een uitgebalanceerd akkoord dat meer zekerheid en betere kansen geeft aan alle interimmers, moeten we onszelf geen blaasjes wijsmaken. Met de invoering van uitzendwerk zonder restricties (zelfs in de publieke sector) sneuvelt een belangrijke wettelijke en morele rem op de precarisering van de arbeid in ons land.

Hoewel alle onderhandelaars spreken over een uitgebalanceerd akkoord dat meer zekerheid en betere kansen geeft aan alle interimmers, moeten we onszelf geen blaasjes wijsmaken. Met de invoering van uitzendwerk zonder restricties (zelfs in de publieke sector) sneuvelt een belangrijke wettelijke en morele rem op de precarisering van de arbeid in ons land. Een boerenjaar voor FEDERGON zowaar.

VDAB + FEDERGON

Op 2 juni 2006 richtten VDAB en FEDERGON samen een Publiek Private Samenwerking op, de vzw PPS VDAB-FEDERGON. Aangezien huwelijken tussen overheidsdiensten en werkgeversfederaties niet alledaags zijn, verdient deze vzw onze aandacht.

Daarbij komt dat de idee van “interim als opstap naar vast werk” op zijn minst erg omstreven is. Al sinds jaar en dag hameren de vakbonden er op dat interimwerk leidt tot slechtere werkomstandigheden, jobonzekerheid en een lager inkomen. Hierbij is ook de link tussen interimwerk en armoede al meer dan eens gelegd.

De statuten van deze vzw kan je hier nalezen. Niet alleen de deelname in de raad van bestuur van belangrijke personen zoals VDAB-baas Fons Leroy zelve en FEDERGON-chef Herwig Muyldermans valt op. Verschillende zinnen zetten aan het denken en springen in het oog en moeten kritisch tegen het licht gehouden worden.

  • De vereniging heeft tot doel: “door samenwerking tussen VDAB en FEDERGON bij te dragen tot een transparante arbeidsmarkt in Vlaanderen en een betere afstemming op deze arbeidsmarkt”.

Ten eerste, waarom gaat de VDAB enkel met de uitzendsector een dergelijke diepgaande samenwerking aan? Wat met de metaal- of de houtsector? Wat met de vakbonden, die de werknemers verdedigen? En heeft de VDAB evenveel energie over voor de niet-commerciële arbeidsmarktbemiddelaars, zoals Groep Intro, Vokans of Kopa?

Waarom gaat de VDAB enkel met de uitzendsector een dergelijke diepgaande samenwerking aan?

Ten tweede, maakt een kluwen aan korte interimcontracten de arbeidsmarkt niet juist bijzonder ontransparant voor zowel werkzoekenden als werkenden. Hoeveel verdien je vandaag? Hoeveel verdien je morgen? Komt je collega morgen terug?

  • De vereniging heeft tot doel: “het verhogen van de inzetbaarheid van de uitzendkrachten”.

Voor alle duidelijkheid, deze statuten zijn geschreven op een moment dat de wetgever deze “inzetbaarheid van de uitzendkrachten” bewust beperkte. We weten ook dat voor FEDERGON die verhoogde inzetbaarheid vooral aankwam op het invoeren van dat verboden ‘vierde motief’. Mengt VDAB zich hier als (neutraal) overheidsinitiatief niet in het sociaal overleg? En heeft VDAB, indien er is geholpen om dat vierde (instroom)motief toch al toe te passen, niet bewust enkele jaren mee buiten de lijntjes van de wet gekleurd?

  • De vereniging heeft tot doel: “het leveren door de gezamenlijk ontwikkelde projecten en/of de nieuwe diensten van extra toegevoegde waarde aan de FEDERGON-leden”.

FEDERGON als werkgeversfederatie is een koepel van bedrijven die winst moeten maken. “Extra toegevoegde waarde aan de FEDERGON-leden” kan je daar niet van loskoppelen. We moeten ons durven afvragen of VDAB als overheidsdienst wel een rol  te spelen heeft in het opkrikken van de rendabiliteit van een commerciële sector.

Heeft VDAB als overheidsdienst wel een rol te spelen in het opkrikken van de rendabiliteit van een commerciële sector?

Het geheel doet denken aan de inmiddels welbekende Maddens-doctrine. Kleur als beleid continu buiten de lijnen van je wetten en regels om uiteindelijk op basis van voldongen feiten die wetten zonder veel tegenkanting en debat te veranderen naar eigen welbevinden.

Hoewel het vierde motief verboden was, prijkten jarenlang massa’s interimvacatures met een duidelijk instroommotief (“optie vast werk”) op de VDAB-zoekcomputer. De laatste jaren had FEDERGON een ijzersterk argument om de wetgeving in haar voordeel aan te passen: “Het is toch al zo. Iedereen gebruikt interim om instroom te genereren. Met dank aan de goede contacten, plannen en afspraken binnen de vzw PPS VDAB-FEDERGON?

Van activering naar lageloonsector

De ‘actieve welvaartstaat’ van Vandebroucke was een vertaling van de eerste Europese plannen om de Europese arbeidsmarkt te hervormen. Sindsdien is ‘activering’ een basisbegrip geworden onder werklozen (nu werkzoekenden) en hun begeleiders. Mensen moeten actief naar een baan zoeken en mogen vooral niet al te kieskeurig zijn.

Ergens onderweg heeft zich daar de uitzendsector tussen gewrongen. Zoals gesteld volledig in strijd met de gangbare wetgeving, maar niettemin gesteund vanuit de VDAB (en vanwege haar ministers). Werklozen die vandaag een interimjob weigeren, ook al gaat het over een slecht betaald dagcontract op een plek die hen niet ligt, zullen sancties oplopen (= inkomen verliezen). Meer en meer is de activering een middel om mensen tegen hun zin te werk te stellen voor weinig geld en in slechte omstandigheden.

Zowel aan de onderhandelingstafel, als op de werkvloer hebben de vakbonden het blijkbaar erg moeilijk om hier voldoende tegengas te geven. Niet in het minst omdat de verhaaltjes over luie profiteur (het culturele bijproduct van activeringsmechanica) zo diep zijn doorgedongen bij de “hard werkende Vlaming”.

Ondertussen staan alle lichten op groen om ook bij ons, net zoals in bijvoorbeeld Duitsland, een heuse lageloonsector uit te bouwen. Wie jong, laaggeschoold, anderstalig, ‘arbeidsgehandicapt’ of gewoon wat tegendraads is, mag uitkijken naar een lange en precaire loopbaan bij tientallen slecht betalende werkgevers. Om vervolgens nooit aan 45 jaar voltijds werk te geraken en bijgevolg een oude dag te beleven met een overlevingspensioen van enkele honderden euro’s.

Ondertussen staan alle lichten op groen om ook bij ons, net zoals in bijvoorbeeld Duitsland, een heuse lageloonsector uit te bouwen.

Het wordt daarom tijd om een kat een kat noemen. De politie is misschien nog onze vriend, maar de VDAB vandaag zeker niet meer. Tenminste, niet zolang de top van de organisatie koekjes bakt met de werkgevers van de grote interimkantoren en hun lobbymannen (en vrouwen). Liever dan de eigen ‘klanten’, hun vakbonden en de vele derdenorganisaties (die meer op maat kunnen werken dan de interimkantoren en dichter staan bij de werkzoekenden) te betrekken bij een kwalitatief beleid op zoek naar duurzaam werk op maat voor iedereen.

Het wordt tijd dat de begeleiders en opleiders, ook die van VDAB (!) wat hun mond open doen op die partnerfeestjes. Niemand is gediend met monopolies of taboes. Mensen aan het werk helpen is goed en normaal. Mensen in nepstatuten en hamburgerjobs duwen is iets anders. Het grote Europa van de schuldencrisis dreigt dichter bij huis te zorgen voor een klein Europa van de  actieve (loon)besparingsstaat, uitgebaat door Big VDAB en de uitzendsector. Dat kan niet de bedoeling zijn. Tijd voor reactie!

(1) Europe 2020 - Europe's growth strategy
(2) Rode kaart voor personeelsbeleid VDAB (De Standaard)
(3) Het pomphuis van de 21ste eeuw, Roger Jacobs en Jef Van Doorslaer
(4) Tender, een geval van concurrentievervalsing? (TiensTiens)
(5) Federgon stelt vakbonden nieuw kader interimarbeid voor (Knack)
(6) De 10 prioriteiten van Federgon voor een betere werking van de arbeidsmarkt
(7) Betere bescherming uitzendarbeid moeten tegen juli een feit zijn (De Standaard)

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

9 reacties

  • door sporty op zondag 11 maart 2012

    overschot van gelijk

  • door LS op zondag 11 maart 2012

    Zijnde 1 van de werkzoekende met een arbeidshandicap voelt een groot deel van bovenstaande tekst mij zeer vertrouwd toe. Jammer genoeg kan je daat als gewone burger niets aan doen en ben ik ondertussen meer dan 2 jaar thuis zij het officieel met ziekteverlof. En als je niet in de 'markt' ligt probeert men je te pensioneren (cfr wat uitzonderlijk raar is voor een midden dertiger in tijden waar burgpesnioenen en aanverwante zoveel mogelijk afgebouwd/verwijdert worden)

  • door catteeuw op maandag 12 maart 2012

    Die VDAB peten aan den top zijn wel erg gemotiveerd.

    Het zijn passionele mensen zeker?

  • door TC op maandag 12 maart 2012

    En dan is er nog het ideologische sluitstuk : op het VRT-nieuws kon men laatst vernemen dat strenge activering -de dreiging om zijn uitkering te verliezen- "werkt". Het wordt heel subtiel gespeeld : geen schreeuwende liberalen die vinden dat..., maar wel een SP.a-minister van werk die het positieve nieuws brengt dat de huidige aanpak -dus zonder beperking van uitkeringen in de tijd- heel 'efficiënt' is. In hun ogen is het een verhaal van "zachte" dwang.

    In Vlaanderen worden problemen altijd stilletjes geregeld, waarbij men misschien niet altijd de letter, maar zeker wel de emanciperende geest van 'de wet' overtreedt...

    Eén hardnekkig feit spreekt die 'efficiëntie' evenwel tegen : de groep van langdurig werklozen is een groep die groeit! Splits hen dat eens in hun maag. Maar doe het op zo'n manier dat het geen argument is om nog meer van hetzelfde door te voeren. Toon hoe de strategieën van big VDAB tot geen grotere transparantie leiden, althans niet voor de werkzoekende. Toon vooral aan dat dit 'efficiënte' beleid discriminatie op de arbeidsmarkt in al zijn mogelijke vormen hoegenaamd niet aanpakt.

    • door Le grand guignol op maandag 12 maart 2012

      Het item op het VRT-nieuws, dat overigens in de laatste week geregeld door N-VA-politici wordt herhaald (bv. Jambon), blonk uit door een gebrek aan nuancering. Het klopt weliswaar dat werkzoekenden (22%) onder 'zachte' dwang - in wezen harde dwang vermits schorsing - sneller werk vinden, maar er wordt/werd niet bijgezegd over wat voor een werk het in wezen gaat. Meestal betreft het contracten van bepaalde duur en deeltijdse arbeid, vaak via interimkantoren. Kortom: precaire arbeid. In wezen misbruiken politici het argument van de activering door strenge controle en sanctionering om een groeiend precariaat te verantwoorden. Dit wil niet zeggen dat ik tegen 'activering' en begeleiding van werkzoekenden ben, maar wel dat ik het schandalig vind dat men de onderzoeksresultaten niet verder nuanceert en duidt. 'Au fond' is men bezig met werkzoekenden, die sowieso over een degressieve uitkering beschikken, in de armoede te duwen.

      Zoals de auteur van bovenstaand artikel beschrijft leidt het strenge controle en sanctioneringsbeleid in bepaalde situaties tot verwerpelijke praktijken. Een voorbeeld: iemand die over een eigen wagen beschikt kan verplicht worden om voor de interim te werken met een dagcontract waarbij die persoon gebruik moet maken van zijn eigen wagen om de merchandising van een bepaalde werkgever uit te voeren (bv. verdelen van promotiemateriaal over verschillende winkels). Indien de desbetreffende persoon (langdurig) werkloos is kan/mag hij die job niet weigeren of hij/zij wordt geschorst. Voor merchandiser zijn geen specifieke competenties vereist waardoor die job aan zowat iedereen die over een wagen beschikt kan aangeboden worden. Daarbij komt ook nog dat dergelijk werk ontzettend slecht betaald wordt en de onkosten aan de wagen (bv. verzekering, onderhoud, keuring,...) voor de persoon in kwestie zijn - er wordt enkel een kilometervergoeding uitbetaald voor de brandstof.

      Bovendien verdienen interimkantoren ontzettend veel geld terwijl het in wezen slechts tussenhandelaars zijn. Een dergelijk systeem geeft, onder invloed van een streng sanctioneringsbeleid, aanleiding tot maffiapraktijken en mensenhandel.

  • door PJ op maandag 12 maart 2012

    Inderdaad, 'mijn loopbaan' is opgevat als een soort etalage waar ondernemers naar believen in kunnen zoeken naar de voor hen geschikte kandidaat. Ik heb zelf, ald digibeet, mijn dossier zo leeg mogelijk gemaakt. Let zeer goed op als je voor het eerst op 'mijn loopbaan' inlogt. Er zal je gevraagd worden, nadat je eerst al een nieuw paswoord moest aanmaken want dat moet nu acht tekens tellen en blijft maar een jaar, max. 15 maanden geldig, om je akkoord te verklaren met het privacybeleid van de VDAB. LEES DIE HELE TEKST! Scrollen en lezen. De toelating om je gegevens te delen met zowel 'partners'(lees artikel hierboven) als uitbetalingsinstellingen staat standaard aangevinkt. Als je uit vermoeidheid of omdat je dat zo gewend bent altijd maar ja te zeggen op de computer tegen updates van software maar aanklikt heb je niet gezien wat er staat. LEZEN! Overigens, dat 'matchen' werkt niet, heeft nooit gewerkt. Ik ga u niet lastigvallen met de surrealistische jobaanbiedingen die daaruit al zijn voortgekomen, beroepen waar geen spoor van in mijn dossier was terug te vinden. Ik heb aangetekend klacht neergelegd bij de VDAB over hun privacybeleid waarop maar een half antwoord is gekomen, en tegen hun nieuwe website, waarop helemaal geen antwoord is gekomen behalve een e-mail waarin letterlijk staat dat er geen antwoord zal komen. Die website werkt niet interactief tenzij je javascript toelaat. Sorry, als digibete vijftigplusser weiger ik iets te veranderen aan de standaard beveiligingsinstellingen van Windows. Gehecht aan mijn privacy en een hekel hebbende aan reclame wis ik ook alle cookies. Daar valt niet over te onderhandelen. Ik ben géén Safety Slacker, maar de ICT-afdeling van de VDAB zijn wél Safty Sackers! (dit is geen spellingfout) In elk geval, in 'mijn loopbaan' is publiceren de norm en verbergen de zo moeilijk mogelijk gemaakte uitzondering. Omdat het aanvinken door mij steeds terugspringt naar het door VDAB standaard al aangevinkt staande heb ik dat dossier zo leeg mogelijk gemaakt. Ik ben dan natuurlijk de slechte. De vijftigpluswerking weigert me nog aan werk te helpen na me eerst maandenlang bezig te houden over mijn CV, dat er net zo zou moeten uitzien als enkele voorbeelden die ze me gaven, maar dat is met mijn arbeidsverleden gewoon onmogelijk. Ik ben dus een hopeloos geval. Die nieuwe website, als je iets aan je dossier wil wijzigen moet je eerst voorbij een 'wizard' en andere kinderachtige flauwekul. Er is zelfs een blog op hun site. En je moet een lay-out kiezen! Je kan een film aan je CV toevoegen en je CV en sollicitatie te verspreiden via socale netwerksites. BELACHELIJK! Wat heeft dat nu te maken met mijn eventuele herintrede in het arbeidscircuit? Niets! Als dit chaotisch lijkt, mijn aangetekend schrijven van twee bladzijden plus zeven bladzijden er aan voorafgegaan e-mailverkeer plus nog twee bladzijden er op gevolgd e-mailverkeer (waar de klantendienst van VDAB letterlijk weigert op mijn klacht te antwoorden) plus mijn klacht van één bladzijde erbij gevoegd aan de Vlaamse Ombudsdienst bedraagt dus samen ondertussen twaalf bladzijden. Als ik van de Vlaamse Ombudsdienst geen gelijk krijg schrijf ik naar én de minister én de privacycommissie én ik stap naar een advocaat want ik wil een schadevergoeding eisen van de VDAB. Het is namelijk dik tegen mijn goesting dat ik hier opnieuw internet heb laten aansluiten, onder instignatie van de VDAB vijftigpluswerking die me via e-mail wou laten solliciteren vanuit de bibliotheek met een gratis mailbox, wat heel omslachtig is, ik ga het hier niet uitleggen want internettofielen zullen iets anders beweren maar dan zit je dagelijks spam te deleten anders werkt het niet en zijn de verwachte e-mails na enige tijd verdrongen door de reclame, no thanks. Dat is dus de allerenigste reden dat ik weer online ben gegaan want ik had vorig jaar in augustus al besloten dat internet niets voor mij is. Nu zit ik er een jaar aan vast. Ik vind dat de VDAB moet tussenkomen in de kosten. Ik vind dat de VDAB mij aan een job moet helpen in plaats van me eerst maandenlang aan het elektronische lijntje te houden en dan te zeggen dat ze niks meer voor me kunnen doen omdat ik na vast te stellen dat hun 'mijn loopbaan' zoiets is als het elektronische equivalent van een bordeelvitrine, al mijn gegevens die ik kon verwijderen verwijderd heb. Nou, dat noemen ze oudere werkzoekenden reactiveren, zeg! Stuur ons dan maar meteen op prepensioen! Ik hoop dat mijn klachten wat zullen opleveren, namelijk sterk vereenvoudigen van de website en wijzigen van het privacybeleid, en van de VDAB verwacht ik een werkaanbieding, maar ik denk dat de VDAB maar een haarbreed verwijderd is van liberalisering en zelfs privatisering omdat ten eerste de werkgevers niet verplicht zijn vacatures te melden aan de VDAB en ten tweede dat de VDAB niet langer aan mijn échte CV kan zoals de RVA en de RSZ, wat niet zolang geleden nog wél het geval was. Sorry als dit verwarrend overkomt maar in dit kadertje kan ik dit niet volledig uittypen, het zou overigens langer worden dan bovenstaand artikel. Maar let verdomd goed op met de nieuwe VDAB website en het VDAB privacy-wanbeleid.

    • door paul b op maandag 12 maart 2012

      het klopt wat je zegt, maar je zal brieven en klachten mogen schrijven tot je handen er blauw (no pun intended) van zien, het zal weinig of niets veranderen. De vraag die ik mij al een hele tijd stel is: wat doen de vakbondsvertegenwoordigers in het bestuur van de VDAB? Waarom die passiviteit en stilte over de sluipende privatisering van een overheidsdienst die ten dienste van de werknemers moet staan? Afgaande op zijn verklaringen in de media van de voorbije maanden denk ik bovendien dat die Leroy ze niet alle vijf op een rijtje heeft.

  • door PJ op dinsdag 13 maart 2012

    De brief waarop VDAB weigert te reageren, en toen wist ik nog een aantal essentiële zaken niet zoals dat de nieuwe site werkt met java en cookies. Ze zullen moeten toegeven of ze hebben een proces aan hun broek. VDAB is wettelijk verplicht om alle gegevens die on-line staan die ik niet kon weghalen te verwijderen. VDAB, Centrale Diensten t.a.v. dhr. Fons Leroy Gedelegeerd Bestuurder Keizerslaan 11, 1000 Brussel Aangetekend Xxxxxxxxx, 3 februari 2012

    Betreft: VDAB-website en –privacybeleid.

    Geachte heer Leroy,

    Deze brief om eens en voor altijd te stellen dat het aan de VDAB verboden is om gegevens betreffende mijn persoon of uit mijn dossier te delen met derden, met partners noch uitbetalingsinstellingen of wat voor anderen dan ook. VDAB heeft reeds jaren geleden alle als werkzoekenden ingeschrevenen daarover een brief gestuurd, die ik toen beantwoord heb. Het was dus overbodig daar nogmaals naar te vragen bij mijn eerste bezoek aan de vernieuwde website. Overigens maakt VDAB hier een mijns inziens zware fout door de twee vakjes standaard aangevinkt te zetten, dezelfde zware fout die VDAB lang geleden ook schriftelijk al maakte door mensen te vragen verzet aan te tekenen door het formuliertje ingevuld terug te sturen. Wie niet reageerde gaf automatisch toelating om gegevens door te spelen aan derden. Mijns inziens dient VDAB expliciet om toelating te vragen als u gegevens wil doorspelen aan derden. Van mensen die niet reageren dient VDAB alle gegevens intern te bewaren zonder dat wat voor derden dan ook daar inzage in kunnen krijgen. Als VDAB in de toekomst –ook als ik niet reageer als de vraag nog eens gesteld wordt- toch gegevens uit mijn dossier zou delen met derden zal ik met deze brief als bewijs naar de bevoegde rechtbank stappen. Ik ben het dus niet eens met het VDAB-privacybeleid. Dit vakje: Ik heb bovenstaande tekst gelezen en ga er mee akkoord. Om verder te gaan moet je de privacy-overeenkomst aanvaarden. heb ik moeten aanklikken om mijn dossier in ‘Mijn Loopbaan’ zoveel mogelijk leeg te kunnen maken maar ik ga dus niet akkoord met de aldaar gelezen tekst en ik aanvaard de privacy-overeenkomst niet. Dat brengt ons bij de VDAB website. Voor 23/01/2012 was er de mogelijkheid om gegevens op het KISS-CV te verbergen en zelfs om het hele CV niet te publiceren. Ik eis dat VDAB die mogelijkheid herstelt. Voor 23/01/2012 kon ik in ‘Mijn Dossier’ terecht met een sedert 2006 ongewijzigd paswoord van zes tekens. Sedert 23/01/2012 wordt er van mij verlangd een nieuw paswoord te maken van acht tekens. Om het jaar, eigenlijk elke vijftien maanden zou ik dat dan moeten wijzigen om te kunnen inloggen in ‘Mijn Loopbaan’. Ik weiger. Ik eis om, als ik dat wil, altijd met hetzelfde paswoord van zes tekens te kunnen blijven inloggen. Hoewel ik daar in het verleden bij VDAB-medewerkers al bij herhaling over geklaagd heb staat er nog steeds in ‘Mijn Dossier’, heden ‘Mijn Loopbaan’ een melding alsof ik in 1999 een ‘Vooropleiding Rekenen’ zou gevolgd hebben. Dat is niet waar. In 1999 heb ik een opleiding ‘Xxxxxxxxxxxxx’ gevolgd te Xxxxxx, en heb ik een rekenproef moeten afleggen waaruit duidelijk bleek dat ik meer dan voldoende kan rekenen en ik dus niet naar die rekenlesjes (op basisschoolniveau, ocharme) moest. Ik eis dan ook dat dit foutieve gegeven onmiddellijk uit mijn dossier verwijderd wordt. Bij het leegmaken van ‘Mijn Loopbaan’ op 23/01/2012 ontdekte ik dat ik volgens mijn VDAB-dossier bijzondere interesse zou hebben in werk bij baggerbedrijven. Dat komt zo: ergens eind 2010 of zo kwam er een bericht in ‘het journaal’ van VRT dat Jan Denul 500 man zocht. Ik naar de VDAB-site om te gaan kijken wat daar zoal tussen zat. Niks te vinden!(ik ben verplicht ingeschreven maar bij deze: voor het vinden van werk is de VDAB vrij waardeloos, want dat was niet de eerste keer dat zoiets gebeurde, via de media vernemen dat er zoveel jobs zijn en via VDAB-site niks te vinden, ook dagen later nog niet). Nu kan het heel goed zijn dat ik tijdens die sessie iets heb aangeklikt in de zin van werk zoeken bij baggerbedrijven, maar dat is niet bepaald mijn eerste doel. Ik eis dat zoiets in de toekomst op het einde van de sessie vergeten wordt. Bijzondere interesses dient VDAB maar wat moeilijker te maken om in te voeren dan met één muisklik tijdens een zoektocht naar een vacature, zoals steeds vertrekkende vanuit ‘mijn dossier’. Bij het werken vanuit ‘mijn VDAB, Mijn Dossier, Mijn Loopbaan…, is het herhaaldelijk gebeurd dat plots de website vastliep, er niets meer scheen te werken, ook al vroeger in de Werkwinkel, nu ik zelf een computer heb kreeg ik dan een venstertje van Windows met de mededeling: ‘vdab.be luistert niet meer’. Nu ik er wat meer ervaring mee heb weet ik dat het ‘Session Expired’ is. Het was mij vroeger wel al eens gezegd, maar tijdens het werk let ik niet op de tijd en een half uur is gewoon te kort. Ik eis dat de VDAB-site eerst waarschuwt dat er nog maar enkele minuten overblijven want als de sessie zomaar ineens eindigt ben je alles kwijt dat nog niet opgeslagen is. U weet heel goed dat in mijn schooltijd graden niet bestonden in het secundair onderwijs. Ik eis dat VDAB haar website zo aanpast dat ook oudere werkzoekenden hun gegevens correct kunnen invullen. Tot slot: ook op de gewone publiekswebsite van VDAB krijg ik altijd geen resultaat bij het invoeren van zoektermen als ‘attest’, certificaat’, veiligheidscertificaat’, enzovoort, bij opleidingen zoeken, hoewel voor vrijwel alle jobs hier in de haven en de industrie dergelijke attesten en certificaten vereist zijn.

    Samenvattend: Ik eis dat VDAB het privacy-beleid wijzigt en in geen enkel geval gegevens over mij deelt met derden. Als VDAB niet kan voldoen aan de hierboven gestelde eisen aan uw website, dan eis ik dat al mijn gegevens die nu nog op de VDAB website staan onmiddellijk verwijderd worden en er in mijn geval voortaan enkel nog VDAB ambtenaren via het beveiligde VDAB intranet aan mijn dossier kunnen. Ik eis ingeschreven te blijven als werkzoekende tot ik zelf die inschrijving kom stopzetten. In het verleden ben ik bij herhaling ‘achter mijn rug uitgeschreven geworden. Tijdens werken met een contract van bepaalde duur of een interim-contract blijf ik werkzoekende. Enkel bij een contract voor onbepaalde duur mag ik automatisch uitgeschreven worden. Ook als VDAB maandenlang niets meer van mij hoort dien ik ingeschreven te blijven als werkzoekende.

    Met de passende hoogachting, PJ

    • door Benoit Hanridge op zaterdag 17 december 2016

      Lees op facebook #VDABopleidingGEWEIGERD

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties