about
Toon menu

Weg met jongeren, leve de vakbond!

woensdag 28 december 2011
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Overal, van in de kranten tot op facebook, iedereen had een mening over de staking van afgelopen week. En het was voor of tegen. Als het van sommigen afhangt zelfs ‘jong’ tegen ‘oud’. Een dag de treinen stoppen is pestgedrag. Tijdens de eindejaarsfeesten geen verlof kunnen oppakken om onze treinen te laten rijden (ondanks slecht NMBS-management) is maar normaal. Een verdomde plicht!

Neoliberalisme met puistjes

Syndicalisten gaan met man/vrouw en macht in tegen de verhaaltjes van Unizo, VOKA en VBO over “economische schade”. Dat de pensioenen zullen dalen voor iedereen... Dat er wél geld is om drie keer de banken te redden… Maar de boodschap komt niet aan. “We weten allemaal dat we langer zullen moeten werken” zeggen ‘de jongeren’…

Dat brengt ons tot een vreemde vaststelling. Terwijl overal in Zuid-Europa de jeugd in opstand komt tegen de door Europa opgelegde besparingsmaatregelen, klaagt de eigen jeugd steen en been over treinen die door onaangekondigde syndicale acties een dag niet rijden. En als de acties zijn aangekondigd klagen ze evengoed.

Op de een of andere manier heeft het verhaal van de werkgevers (VOKA, Unizo, VBO) via het generatiedenken een jong gezicht gekregen. Neoliberalisme met jeugdpuistjes. Dat is onrustwekkend, aangezien we altijd rekenen op de jeugd om in navolging van mei ’68 of de Spaanse indignados het gezicht van de opstandigheid te zijn. Niet hier aan de Noordzee… Leven we niet in een razend interessant land?

Op de een of andere manier heeft het verhaal van de werkgevers (VOKA, Unizo, VBO) via het generatiedenken een jong gezicht gekregen. Neoliberalisme met jeugdpuistjes.

Eigenlijk hoeft deze wending ons niet te verbazen. Het hing al een tijdje in de lucht. Al van lang voor de SHAME-protesten publiceert de voorzitter van de Jong CD&V, Pieter Marechal, opiniestukken met een dergelijke ondertoon. Toen nog tegen het politieke establishment dat de jongeren de noodzakelijke besparingen ontzegde. Vandaag lacht hij in zijn vuistje. Hij heeft zichzelf bewezen als een intelligent en gewiekst politicus, iemand die verhalen maakt en ze naverteld krijgt. De CD&V mag trots zijn. Maak de jongeman minister van propaganda!

Textbook activisme, young professionals & zombies

Over het generatieverhaal dat we de laatste week hoorden, vallen enkele zaken op te merken. Ten eerste zien we ook hier weer een verdraaiing van een discussie over doelen of inhouden, naar een discussie over middelen of vorm. Net zoals het (zeer beperkte) geweld van de patattentrekkers, werd ook hier weer het actiemiddel (treinstaking) aangegrepen om grote groepen mensen te desolidariseren met een terechte strijd. Het is een textbook-truc geworden voor rechts om sociale of politieke strijd in eigen land opzij te zetten.

In elk geval zullen zelfs de vakbonden hun strategie en communicatie moeten gaan verfijnen. Zo is het levensnoodzakelijk om de reden van de actie duidelijk te communiceren als een zaak van algemeen belang. Enkel algemeen belang of een directe verwijzing naar wet of grondwet kan een actievorm in het genre ‘geweld’-sabotage-hinder rechtvaardigen. Het minste spatje corporatisme maakt de actie onmogelijk en verloren op voorhand. Ook moet het duidelijk zijn dat de hinder gericht is tegen een bepaalde tegenstander. Het liefst is die bij het brede publiek weinig populair. De actie doet de tegenstander pijn en zet hem/haar op weg richting toegevingen. Collateral damage is onrechtvaardig en dus slechte reclame voor de zaak. Getelefoneerde of symbolische acties reduceren het geheel tot show en zullen ook nooit een groot publiek kunnen overtuigen van de inhoudelijke boodschap.

In elk geval zullen zelfs de vakbonden hun strategie en communicatie moeten gaan verfijnen.

Ten tweede moeten we ons afvragen wie die opstandige jongeren zijn die zo graag meer willen werken voor minder pensioen.
De kwestie is niet dat ze niet representatief zouden zijn. Representatie is altijd een constructie (toch in een ideologisch debat als dit), een kwestie van een representatieve ‘sprekende minderheid’ tegenover een niet-representatieve ‘zwijgende meerderheid’. Daarom ook dat het typische argument van de (groene) vakbondstop: “Wij vertegenwoordigen 1,7 miljoen leden” niet meer pakt. Zolang die honderdduizenden leden zwijgen, worden ze gerepresenteerd door de sterkste maatschappelijke krachten. Niet door de mensen die direct of indirect hun belangen vertegenwoordigen. De vakbonden kunnen zich met andere woorden niet beroepen op hun zwijgende leden.

Maken we nu de oefening naar die (maar al te) ‘representatieve’ jongeren dan zien we dat het gaat over opvallend witte, opvallend hoogopgeleide en opvallend vast tewerkgestelde jongeren. Echte young professionals.

Natuurlijk zullen we er niet van af komen met alleen maar: “het zijn yuppies en rijkeluiskindjes die zoiets zeggen”. Eerst en vooral omdat veel van de jonge mensen die nu fulmineren tegen de stakers wel inzitten met het klimaat en armoe. We mogen ze niet zomaar afschrijven. Voorts is het veel belangrijker even omgekeerd te redeneren. Wat met al die andere jongeren? Wie zijn dat en waarom spreken die niet? De werkloze jongeren in en rond Brussel, de talloze interimmers, de jongeren in zware sectoren, de jongeren die zich te pletter werken in callcentra, de verkoop of de zorgsector… De hervormingen van de wachttijduitkeringen, werkloosheid en pensioenen zijn toch nefast voor hen en hun gezinnen?

Om al een antwoord te suggereren, waarom geraakt deze zwijgende meerderheid niet aan de praat? Waarom zijn deze jongeren niet syndicaal of ideologisch georganiseerd?

Moeten we hier niet stilaan toegeven dat de drempel tussen interimwerk en de syndicale delegaties te groot geworden is? Dat er veel te veel kleinere ondernemingen of zelfs gewone winkels zijn waar je de vakbonden niet ziet of voelt. Dat sommige nieuwe sectoren, die teren op precaire tewerkstelling, niet te syndiceren vallen volgens de traditionele wegen. Dat de vakcentrales massa’s werkloze of in precair werk verzeilde leden meesleuren, die ze amper zien of bereiken. Dat de jongerenwerking van de bonden teveel is gericht op jonge delegees enerzijds en op vrijblijvende dienstverlening anderzijds.

Waarom geraakt de zwijgende meerderheid niet aan de praat? Waarom zijn deze jongeren niet syndicaal of ideologisch georganiseerd?

En waar de vakbonden al tekort schieten, doen de progressieve of linkse partijen het nog een stuk minder goed. SP.a en de groenen bereiken niet echt veel mensen en bieden aan die beperkte groep een inhoudelijk platform dat hen niet echt toelaat out of the box te denken. De kleinere linkse organisaties prediken dan weer een soort van arbeiderisme dat vormelijk en inhoudelijk mijlenver verwijderd staat van de jeugdige schwung die we zagen in Madrid of New York.

Blijven over als politiek-culturele organisatorische krachten: Mega Toby, Het Laatste Nieuws, Bart De Wever, Eén (met in elke fictiereeks een familie zelfstandigen), de wereldwinkels, Hollywood, De Standaard, Siska Schoeters en Dag Allemaal…

Een derde opmerking start bij Jan Blommaert. Deze concludeerde zijn jongste opiniestuk ‘Over opstandigheid en democratie’ met een goede samenvatting van de situatie (een gevolg van het bovenstaande verhaal):

“Mensen knikken en gehoorzamen een politiek dictaat dat zowel procedureel als inhoudelijk geen enkele aansluiting heeft met een fundamentele democratie, ze schrijven zich zonder nadenken in in een ideologisch traject van sociale afbouw dat uitgaat van een kleine kring economische actoren, en ze schelden op die bewegingen die hun democratische plicht doen: hier tegen in het verzet komen, en daarvoor de middelen gebruiken die ze hebben, de staking en de boycot.”

Wat we hier lezen is een helder beeld van de diepgewortelde vervreemding in onze maatschappij en de politieke gevolgen er van. Of hoe de burgerij hegemonisch gebeiteld zit. Het lijkt wel alsof we verkeren in een soort collectieve droomtoestand of zelfs waan. De symptomen gaan van narcolepsie (strijden voor de ene zaak – zoals klimaat – en dan het verband niet zien als de vakbond oproept tot sociale acties) tot compleet zombieschap (vierkant ingaan tegen elk eigenbelang of gezond verstand).
We kunnen de moed verliezen of ons wagen aan nog maar eens een rondje mediakritiek. Maar anderzijds, misschien is er niet meer nodig dan te aanvaarden dat dit inderdaad de manier is waarop burgerlijke ideologie werkt. We kunnen ons zelfs de bespiegeling maken dat als de hoeveelheid droomtoestand en waan die onze staat nodig heeft om haar kinderen in slaap te houden zo intens groot is, het potentieel aan tegenmacht nog groter moet zijn.

Het lijkt wel alsof we verkeren in een soort collectieve droomtoestand of zelfs waan. De symptomen gaan van narcolepsie tot compleet zombieschap.

Strategische conclusies liggen voor de hand. Als de verzamelde Wetstraat, mediasector en werkgeversorganisaties zich hebben gespecialiseerd in dromen en waanbeelden, dan moeten wij ons maar specialiseren in de wake-up-call. Dus gedaan met ludieke acties, symbolische gestes, collectieve wandelingen in de hoofdstad en het aanpakken van katjes zonder handschoenen.

Jong tegen jong

Anders gezegd en voor wie het genre volgt: zombies vallen enkel uit te schakelen via een directe confrontatie. Je doet ze daar ook plezier mee, want geen enkele mens achtervolgt voor de lol en kwijlend doodsbange bejaarden.

De beste manier om het misleidende generatiedenken een halt toe te roepen, is dus om met een groep jongeren onze leeftijdsgenoten van de partij ‘voor langer werken en tegen staken’ te confronteren met een luid en duidelijk ‘neen’. Een zorgvuldig uitgelokte ruzie is wat we even nodig hebben.

Desnoods scheuren we ons helemaal af van het jongerendom. Ze mogen dan het label ‘jong en verontwaardigd’ houden. Want het gaat niet over jong of oud. Wij zijn wakker, zij zijn in slaap gesukkeld. En om daar iets aan te doen zullen we wel ons moment uitkiezen om al die klagende leeftijdsgenoten te voorzien van een pedagogische tik. Tenslotte zitten wij (en niet de oude garde) nog tussen de veertig en de zestig jaar met elkaar opgescheept. Dan loont het al eens de moeite om elkaar en elkaars ideeën wat beter te leren kennen.

Een zorgvuldig uitgelokte ruzie is wat we even nodig hebben.

Laten we binnenkort in groep de treinen van onze leeftijdsgenoten tegenhouden. Ter verdediging van het stakingsrecht en tegen de wilde pensioenhervormingen van Minister Q. Om ze wakker te schudden. En op televisie zeggen we het zo: “Weg met de jongeren, leve de vakbond!”.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

12 reacties

  • door Rogier De Langhe op woensdag 28 december 2011

    Je legt de oorzaak van het gebrek aan steun voor vakbonden door jongeren bij die jongeren zelf; ze "slapen" en moeten worden wakker gemaakt. Nochtans was die zombie-generatie zeer alert en inventief om haar visie op bv. de stakingen duidelijk te maken. Geëngageerd zijn ze dus wel, alleen niet voor de vakbond.

    Volgens mij komt dat omdat het net de vakbonden zijn die slapen. Dat was alvast mijn persoonlijke ergernis de laatste weken. In plaats dat ze proberen een analyse te maken van hoe de wereld verandert en zichzelf heruitvinden slaan ze bij de eerste de beste besparingsmaatregel in paniek en beginnen ze wild om zich heen te schieten. Konden ze nu echt niets interessanters bedenken als antwoord op de crisis dan zo'n lompe staking? Het is voor iedereen crisis en wat zo'n staking duidelijk toont is dat het net diegenen zijn die al het meest sociale rechten hebben (ambtenaren) die het snelst aan het staken slaan. Actie voeren om de riante pensioenen van een paar happy few veilig te stellen is nu eenmaal niet zo mobiliserend.

    Ik denk dat die geëngageerde generatie van vandaag net zéér sterk hunkert naar een belangenorganisatie zoals de vakbond er een zou kunnen zijn, alleen is er niemand die hen representeert. Zoals je zelf aangeeft zijn vakbonden niet ontworpen om om te gaan met mensen die in flexibele arbeidsomstandigheden werken (lees: zowat alle jongeren). Door dogmatisch vast te houden aan verworven rechten verhinderen ze dat jonge mensen nog rechten kunnen opbouwen; immers, something's gotta give. De verschillen in statuut en verloning tussen de generaties zijn extreem groot. Maar de vakbonden zien blijkbaar niet hun eigen verantwoordelijkheid in deze scheefgegroeide situatie. In hun ijver voor het behoud van verworven rechten zagen ze niet dat die gefinancierd werden door jongere mensen gewoon veel minder rechten toe te kennen. Vakbonden geven daar wellicht graag politici de schuld van, maar dit is niet zomaar een politieke beslissing geweest. Het is gewoon schaarste zelf, een euro die je maar een keer kan uitgeven. En als je koste wat het kost die euro naar die oudere generatie wilt laten gaan dan kan je dat wel bekomen, maar dan kan die euro niet naar de jongeren. Die jongeren, vaak zelfs nog niet stemgerechtigd op het moment dat dergelijke beslissingen worden genomen, zijn natuurlijk altijd de weakest link en dus is het doorschuiven van de rekening naar hen bijna altijd de weg van de minste weerstand. Jongeren zijn dan misschien wel te zwak om weerstand terug te bieden, maar dat de vakbonden niet aan hun kant staan hebben ze wel al door.

    Kortom, ik wil gerust lid worden van een vakbond maar dan eentje die een verhaal vertelt over de wereld waarin ik leef.

    • door Natan op donderdag 29 december 2011

      @ Rogier:

      In de tekst staat denk ik meer dan tussen de lijnen dat het niet alleen een kwestie is van jonge mensen wakker schudden, maar ook van die taak als wakkerschudders op te nemen. Het is inderdaad ook geen gebrek aan engagement, zie de 'narcolepsie'. Anderzijds, protesteren en het verhaal van de macht navertellen is geen engagement.

      "Kortom, ik wil gerust lid worden van een vakbond maar dan eentje die een verhaal vertelt over de wereld waarin ik leef." > Laten we het omgekeerde doen, op basis van ons verhaal over de wereld waarin we leven ons engageren, en onder andere lid worden van de vakbond :)

      • door Rogier De Langhe op donderdag 29 december 2011

        Slapen, zombies, narcolepsie,... Een veel simpeler verklaring, eentje waarbij je geen collectieve verdwazing moet vooronderstellen, is dat het hele opzet van een klassieke vakbond gewoon niet meer strookt met de nieuwe realiteiten. Net zoals zoveel andere verhalen en instituties vandaag trouwens een 'misfit' vertonen met de veranderende wereld. Onze politieke, economische en religieuze instituties staan op een kantelmoment en ik zie niet in waarom dit voor de vakbonden anders zou zijn. Zoals alle maatschappelijke actoren moeten ook zij zichzelf heruitvinden in plaats van hun oubollige mantra's uit het verleden eindeloos te herhalen zonder dat die nog ergens naar verwijzen. Ze staken om zich vast te houden aan hun macht uit het verleden, maar ze verliezen daarmee de legitimiteit die die macht fundeert. Net zoals de Arabische dictators, die schieten op hun eigen mensen uit kortzichtig machtsbehoud maar daarmee op de langere termijn alles verliezen.

    • door TC op donderdag 29 december 2011

      Zou het niet kunnen dat én de jongeren slapen én de vakbond in coma ligt? Beide groepen trekken zich intussen op aan een spookverschijning: dat het met 'werken' opgelost zal raken...

      • door Rogier De Langhe op donderdag 29 december 2011

        Wel ja, eigenlijk past dat nog beter. Dit soort transitiemomenten zijn zodanig hectisch (veranderingen zijn fundamenteel en voltrekken zich razendsnel) dat iedereen het overzicht verliest. In het leger noemen ze dat de "fog of war".

        "Zombie wars", dat is nog eens een maatschappij-analyse! :-D

        Ja, ik zag laatst een tekst van het ACV waarin "werken" werd voorgesteld als dé oplossing. De verantwoordelijkheid lag dan bij de patroons, die dan maar meer jobs moesten creëren. Alsof jobcreatie afhangt van de goodwill van bedrijfsleiders!? Ik erger me er dood aan dat de economische problematiek in het discours van vakbonden veelal wordt voorgesteld als een verzinsel van de patroons om aan sociale afbraak te doen. Doordat ze aan economisch negationisme doen geven ze het VBO en co. net het monopolie op een economisch realistische maatschappijvisie. Terwijl de vakbonden volgens mij net een belangrijke taak hebben om een economisch duurzame maatschappijvisie te formuleren vanuit het perspectief van de gewone mensen.

  • door René op donderdag 29 december 2011

    De schrijver van dit artikel gaat er nogal makkelijk van uit dat er een kloof is tussen de zwijgende meerderheid en de jongeren. Ik zou het anders durven stellen: er is een kloof tussen de zwijgende (jongere en oudere) meerderheid en de vakbond. De cijfers van de afgelopen staking waren duidelijk. Een meerderheid was tegen de staking, zelfs bij de ambtenaren (http://www.gva.be/antwerpen/meerderheid-steunt-staking-niet.aspx). Slechts 3% van de Vlaamse administratie heeft gestaakt (http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20111222_180). Belangrijke diensten (zoals De Post, traditioneel toch meer stakingsbereid) liepen gewoon door, of met slechts zeer beperkte problemen. Het wordt tijd dat de vakbonden wat meer aan introspectie doen. Of zijn er maar 3% van de Vlaamse ambtenaren gesyndiceerd? Misschien moet de vakbond wat meer luisteren naar de zwijgende meerderheid bij haar eigen leden...

    • door JorisL op donderdag 29 december 2011

      Als jongere zie ik mijzelf nergens vertegenwoordigd. Jonge linkse verenigingen hebben vaak hun heil gevonden bij rigide socialistische idealen en centrum- en rechtse jongerenverenigingen zoeken hun protest bij de "clash of civilizations". En dan heb je de jongeren die op eigen initiatief, vaak vanuit het zeer individualistische credo "ik ben wie ik ben" via allerhande sociale netwerksites zich 'engageren', meestal zonder enige vorm van zelfkritiek of relativisme. De niet-geëngageerde "zwijgende meerderheid" is vaak het cynisme nabij - iets wat ik eigenlijk evenveel ervaar bij generatiegenoten als de generaties boven mij.

      De arbeidsethos die leeft bij vakbonden is erg oubollig. Als ik me in groep wil engageren, kan ik eigenlijk enkel nog terecht bij anarchisten of andersglobalisten. En die hebben onder hoogopgeleide jongeren een zeer negatief statuut. Zo zal een politieagent die een verkeersboete uitschrijft een klootzak zijn, maar als diezelfde politieagent een kraker hardhandig uit het gekraakte pand sleurt, dan is het allemaal oké. Om een zeer ongenuanceerde stelling te maken: "Jongeren (of Westerse burgers in het algemeen) wegen met twee maten: die van wat hun aanbelangt enerzijds en die van wat niet binnen hun kraam past anderzijds." De reële macht die vakbonden op dit moment kunnen uitoefenen, daar kunnen anarchisten en andersglobalisten alleen maar van dromen. Moesten vakbonden zich meer inschrijven in die traditie, dan zou het pas een reële dreiging worden voor het gevestigde neoliberale wereldbeeld. Maar vakbonden zijn verknecht aan hun corporatisme - iets wat perfect in dat neoliberale wereldbeeld gedijt. Hun belangen zijn te groot en hun achterban bestaat - minstens gedeeltelijk - uit gewoontebeesten en opportunisten. Van vakbonden hoeven we geen verandering te verwachten, ze kunnen alleen maar het vuur aan de lont steken, maar ze zijn inhoudelijk niet sterk genoeg om het actuele systeem te bekritiseren zonder te vervallen in anti-liberale argumenten.

      Ik kan me vinden in veel van wat de schrijver hier zegt, maar een tegenstelling opperen tussen vakbonden en jongeren lijkt me niet wenselijk. De vakbonden zullen daar het onderspit delven omdat ze geen jong gezicht meer hebben. De vakbonden zijn een fait divers in het neoliberale wereldbeeld, geen reële dreiging meer voor de constitutie ervan. Op dit moment zijn enkel andersglobalisten en anarchisten een ideologisch sterke tegenpool, maar ze krijgen geen gehoor, ze hebben geen aanhang. En omdat ze worden afgedaan als een allegaartje van mensen die niet weten wat ze willen, zullen ze ook geen gehoor en aanhang krijgen.

      • door tony aerts op donderdag 29 december 2011

        beste Joris dus,

        net als jij in je reactie, kon ik-niet-jongere (°08-02-1954) me nogal vinden in het stuk van Natan Hertogen. En, wil ik niet echt ingaan tegen wat je schrijft. Tòch stelt wat je schrijft me 'n beetje voor een raadsel. Niet makkelijk 'to grasp' - Mag ik toch proberen toe te lichten?

        Onze mensenwereld anno (omzeggens) 2012 is zozeer ont-menselijkt, ontmenselijkend, ont-levend, structuur-gevangen,.. nota bene terwijl we met sneltreinvaart vele catastrofale ontwikkelingen tegelijk inrazen, zozeer, dat de pistes via welke je uiting geeft aan uw verstomming - ongerustheid - verdriet - verontwaardiging - ik-wil-dit-niet-pikken e.d., de manier van uitbrullen dus, toch van een tweede orde van belang is, de eerste orde is immers de onthutsing, verstomming, ongerustheid enz enz (cfr. wat Dirk Barrez als volgorde net 'vastpakt' in z'n recente witte boekje, van 'verontwaardiging' naar verandering ),

        Om nu eens niet in te gaan op : - de horror-aspecten die wetenschap ons rond klimaatimbalans verduidelijkt, of - de duizelingwekkende biodiversiteiscollaps die ons als soort óók zal nekken, of - de verzuring van de oceanen (grootste ecosysteem én CO2-sink zijnde), of - enz... dus niet ingaand op deze 'bekenden' uit de vele snel groeiende, reusachtige crises, maar, me beperkend tot volgende 'stille' nakende crisis, zijnde de snel nakende materialen - metalenschaarste (rijp fruit geplukt, ontginning steeds meer energie eisend, terwijl nondeverdorie net dan energie-EROI versnellend daalt, en energiesector zelf nu al grootste energie- en metaalslurper is van àlle sectoren, ... even alleen DIE stille problematiek (als één uit vele nakende crises) beschouwend, die het economisch wereldvolume qua materiaalstromen (cruciale indicator van economische activiteit zijnd) volgens specialisten tegen 2030 terugsmijt op het niveau jaren 50 vorige eeuw (bron: André Diederen), ...dan kan ik niet anders dan dat onthouden, en dan beseffen hoe gigantisch en zonder voorgaande de planetaire 'shift' (wat de soort mens betreft) binnenkort is, dat de nakende veranderingen enorme proporties zullen kennen, en dus...................... en hier wou ik toe komen, ................dat het een fundamenteel emphatische reflex vergt, om 'samen' te veranderen (transitiemanagement gaat daar steeds van uit - er is geen andere weg tenzij 'disaster'), dat solidariteit (cfr. rampenpsychologie zoals die ons plots terug herinnert aan wat menszijn spontaan is) een conditio sine qua non is, om die totaal nieuwe toekomst binnen te varen. SOLIDARITEIT dus, als enige weg om een meta-transitie te kunnen doorwortselen. Nu wordt net die reflex van solidariteit in het wereldreilen vandaag COMPLEET genegeerd, meer: ze wordt zo veel als mogelijk ONmogelijk gemaakt, ah ja, gevolg zijnd van het macroparasitisme zoals is ingebakken in de neo-liberale (ook dus elitaire) megakrachten die sterker dan ooit aan zet zijn.

        Wat me dus in uw reactie een beetje voor een raadsel stelt, is... de luchtigheid... yep,... de luchtigheid... En , daarom vrees ik, dat het wel eens waar zou kunnen zijn, dat met elk decennium verder (en dus méér voor iemand ° 1987 dan °1954), ook de verdwazing van postmoderne verarming verder is kunnen toenemen -godlaathetnietwaarzijn maar misschien is't waar. -- een neven-toelichting : -- 'k Ben net halfweg de lectuur van Iain McGilchrist 'the Master and his Emissary', dat de snelle evolutie van vooral de laatste 100 jaar blootlegt inzake 'vergeten wat menszijn is' door een overdadig sturende 'zwartwit categoriserende' linkerhersenhelft hoewel ze 'slechts' mag gevoed door de master zijnde de holistische rechterhersenhelft - [oversimplistische verwoording ervan, hoor] ).

        Dus ook (toevallig nu) vanuit die lectuur allicht gekleurd zijnd, stelt uw reactie me voor een raadsel. Het raadsel = waarom bekommert Joris zich over 'middelen' en brult hij niet op oerkreetniveau zijn ongerustheid en absolute ik-pik-dit-niet uit ? (--- zoals ik soms, als ik aan m'n kinderen denk?) (--- zoals klimaat-topwetenschapper James Hansen z'n boek van eind 2009 niets voor noemde: Storms of my grandchildren? - en zich als NASA topman in de bugerlijke ongehoorzaamheid stort, en uitdaagt, en processen aanspant tegen mountaintp-removal, enz...?)

        Beste °1987, het raadsel - van u voor mij - is dus: waarom ik ENERZIJDS in uw reactie lees (rond het stuk van Natan Hertogen) dat je 't er grotendeels mee eens bent, maar je 'zorgen maakt' over roepende vakbonden en 'niet vertegenwoordigd voelen' en... en... en... en ANDERZIJDS uw weerstand voelt, maar niet zie doen wat ik zou denken te zien gebeuren als het frankske ECHT zou vallen - rond de afschuwelijke impact van verhardend neoliberalisme - rond de versnellend wurgende ont-democratisering - rond compleet falende 'zich gijzelende' politici inzake 'aanstormende crises' - rond 1% alles - 99% je m'en fous, - rond enz.... enz... want, als dat frankske ECHT valt, dan zien de bureaus van die 'vervelende' vakbonden plots als in 'n uitbarsting, een hen overweldigende massa jonge mensen binnencrossen, want : gepassioneerd zoals ze zijn om een kant-en-klaar voorhanden liggend instrument te willen vastgrijpen om woestgeworden mee te slaan - structuuraanpassingen da's voor later en pakken ze wel aan... (ipv op 't gemakske te mijmeren over...euh...wacht effe he, wie vertegenwoordigt mij, en, in wat, en tot waar - en wacht effe, - ben ik eigenlijk-wel-'links'-jah-ofeuh-neeh-euh?, jama diene anderglobalist, die sloeg de spijker toch op de kop, eneuh... jamawacht...).

        'k Mis dat oerkreetgehalte, en 'k lees zoveel bla-bla (met alle respect niettemin).

        En dus, denk ik dat Natan, minstens voor een stevig deel, echt wel een punt heeft met z'n "zombies".

        ----- een wat emotionele reactie [moet kunnen he] ------van °1954 jegens °1987 over reactie van °1985(?),

        vriendelijke groetjes.

        • door JorisL op vrijdag 30 december 2011

          [title]Beste Tony, Indien u de[/title]Beste Tony,

          Indien u de huidige generatie 18 tot 26-jarigen (give or take) afdoet als "zombies" omdat zij (en ik dus ook) niet inzien in wat voor katastrofale gebeurtenissen ons te wachten staan in de (nabije) toekomst, ben ik geneigd u gelijk te geven. Het is namelijk niet makkelijk zomaar in te zien in wat voor bevoorrechte en luxueuze positie we ons begeven. Ik ben er echter van overtuigd dat mits voldoende historische en sociologische kennis en inzichten, we ons de temporaliteit en ruimtelijkheid van 'het hedendaagse' wel degelijk een beeld kunnen vormen. Echter, het getuigt ook van een te kortzichtig beeld indien u verwacht dat wij ons maar moeten scharen achter een oude garde gelijkheids- en rechtvaardigheidsstrevers (zoals de vakbonden). Proclameren dat we "solidair" en "empathisch" moeten zijn, is één ding. Verwachten dat we "solidair" en "empathisch" moeten zijn met vakbonden, is iets anders.

          Over de stijl van mijn schrijven, mag u gerust het uwe denken. Ik heb mijn portie oerkreten al vaak doen klinken en doe dat nog steeds in mijn gesproken woord. Het levert weinig resultaat op omdat een argumentatieve, rationele stijl vandaag meer wordt geapprecieerd door de "hoogopgeleide jeugd" dan het populistische en emotionele geraas en getier dat we vandaag kunnen vinden bij zowel rechtse als linkse adepten. Ik beschouw mijzelf als links en andersglobalist (geen postmoderne verdwazing dus), maar als links wordt opgeëist door vakbonden, vind ik het niet meer dan normaal dat ik (en anderen met mij) hiertegen ingaan. Noem het een generatieconflict of noem het postmodern geklooi, u kan er niet om heen dat vakbonden niet bepaald een punt maken van bvb. de ecologische rampspoed die ons te wachten staat. Noch doen vakbonden enige moeite om de hedendaagse neoliberale hegemonie feitelijk onderuit te halen (ik zie corporatisme niet als een alternatief, maar als een onderdeel). Waarom mobiliseren vakbonden hun achterban niet in pakweg een Occupy betoging?

          Als het u een troost mag wezen: ik ga hier allesbehalve luchtig mee om. Mijn frankske is al lang gevallen en valt elke dag wat harder naarmate ik meer kennis, inzichten en ervaring opbouw. Het frankske van de vakbonden is daarentegen al niet meer gevallen sinds de jaren zeventig. Dat zij de enige linkse fractie zijn die niet gezweken is onder het postmodernisme, is hun verdienste. Dat zij tevens ook de enige linkse fractie zijn die zichzelf nooit heruitgevonden heeft, is hun gebrek. Onlangs schreef ik ook nog deze opinie: http://www.dewereldmorgen.be/blogs/jorisl/2011/12/23/vakbonden-een-alternatieve-kritiek-omdat-het-nodig Ik ben dus niet tégen vakbonden, integendeel, ik ben alleen maar tegen de oubollige invulling die vandaag hun agenda bepaalt. Mijn prioriteiten liggen nog steeds bij het geven van kritiek op het neoliberalisme, het kapitalisme en het ontspoorde globalisme, maar dat wil niet zeggen dat een mens zo nu en dan niet eens zijn mond mag opentrekken over de linkerzijde of de vakbonden.

          • door tony aerts op vrijdag 30 december 2011

            dank om je repliek - het is me nu wel duidelijk, dat m'n (wat stoute) reactie zeker niet terecht was naar u toe.

            We delen dan toch dezelfde analyse, en zien hetzelfde probleem inzake 'welk reactief instrument' (met dus mijn wanhopige vaststelling, dat ik naast het inderdaad oubollig instrument Vakbonden vandaag [nog] geen alternatief 'woede-bulderend' instrument zie - wél dat er veel beweegt). Maar inderdaad, je zegt het terecht, bij de vakbonden is het 'frankske' niet echt gevallen.

            Eén krachtige basis weet ik binnen het transitie-beweging veld (omdat zo rechtvaardig mogelijke verdeling van schaarse bestaansmiddelen -vooruitkijkend- er hoeksteen van is, omdat consumeren-problematiek en hoe-in-de-wereld-staan er onderdeel van is, omdat het parallel 'passeren' van de huidige macro-economie er onderdeel van zou kunnen worden. met dank aan de vele voortrekkers wereldwijd, hier in Vlaanderen o.m. Peter Tom Jones. Maar,... dat is vandààg geen ter beschikking zijnd instrument om met grote kracht te ageren ('t is bij uitstek een opbouw-piste [aan haar begin]). Een andere krachtige basis is zeker het veld rond 99%, Occupy, Indignados... hoe kan hier op korte termijn iets 'instrumenteels' uit voortkomen? Patrick Moore's poging in de US, iets dergelijks bij ons?

            Wat ik dus ook deel met u: kennisverspreiding is cruciaal, - DeWereldMorgen, zo belangrijk! . - Het verder trachten, om klandisie te doen verschuiven, van gebonden en/of brood-en-spelen-media naar steeds verder uit te bouwen 'prikkelend informerende' wake-up-media? - Nog verder: waar staat het lager en secundair onderwijs? M'n nakomertje van 11 krijgt in haar 6e leerjaar een deels gefossiliseerd wereldbeeld ingelepeld. Hier zal het wellicht van individuen afhangen, die wat 'buiten de lijntjes' hun aandachtspunten durven doorgeven. - Quid hoger onderwijs? Waar staat de gemiddelde student? Ik kan het niet goed inschatten. En, hoeveel studenten lezen eerstdaags het (must)boek van Peter Mertens ("Hoe durven ze?")? Het nieuws-item van Dirk Barrez hier op DWM vanochtend roept ook hèn alleszins (nogeens) op omtrent die wake-up. En zo kom ik terug bij m'n 'oerkreten', die jij dus ook laat klinken, want, amai he.

  • door TC op donderdag 29 december 2011

    Wie gelooft in de dynamiek van de geschiedenis, moet niet alleen hopen op een laaiende ruzie... hij moet anticiperen op dat wat onafwendbaar is! Iets wat voorbij de ruzie ligt. De ruzie waartoe je oproept zal er komen, als ze al niet bezig is. Alleen: het is vandaag geen louterend vuur. De media herkauwen oud ongenoegen, komen met dezelfde (oude) grieven van treingebruikers (da's een gemakkelijk te identificeren belangengroep!). Het symptoom, niet de oorzaak van het debat wordt in de meestgehoorde media behandeld... (Les die men eruit kan leren: zorg dat de belangen die je verdedigt 'leesbaar' zijn, zodat mensen zich ermee kunnen identificeren.)

    Misschien ook dit nog voor een begrip van wat in "ons land" gaande is: 'de media', dat is een forum waarop elkeen tomeloos egoïstisch, hypocriet, onsamenhangend, mag zijn... Het is de meest oppervlakkige uiting van het individu - "spreek maar raak" is hier niet een gebrek, wél de bestaansvoorwaarde van instant-burgerschap, begrepen op de korte termijn.

  • door Tom V. op vrijdag 30 december 2011

    [title]Knap stuk Natan. De kritiek[/title]Knap stuk Natan.

    De kritiek op de vakbond als niet voldoende mobiliserend kan ik volgen, maar toch meen ik dat de vakbond nog steeds het potentieel heeft om een massa aan te spreken die je anders niet meteen aangesproken ziet worden door klassiek jongeren-protest. Veel dertigers en veertigers en vijftigers zien wellicht meer heil in de vakbond dan in het - veelal door de media zo voorgesteld - zootje ongeregeld dat de meeste anderglobalisten en dergelijke voorstellen (ik weet het, het is een karikatuur). De vakbond kan wat dat betreft sterker een mobiliserend karakter hebben voor de burger. Al moet diezelfde vakbond hiertoe uiteraard meer werk maken van zijn communicatie met leden en potentiele leden (bvb. in KMO's, maar ook de vele slapende gewoonteleden wakker schudden). Bovendien dient de vakbond inderdaad zich ook meer te richten op wie precair werk doet, maar ik stel me altijd de vraag, waarom zou de vakbond niet én zij die al goeie voorwaarden hebben en zij die deze niet hebben verdedigen? Dat is een offensievere opstelling die inderdaad misschien soms wat afwezig is.

    Los daar van, wat de jongeren betreft, is een wake-up call inderdaad nodig. En die wake-up call kan ieder van ons geven, zolang we maar onze mond open trekken. Wat dat betreft volg ik je volledig. Over de vraag hoe die jongeren georganiseerd en gemobiliseerd zouden moeten worden, twijfel ik nog. Ergens geloof ik sterk in georganiseerd verzet zoals via vakorganisaties, maar het is vandaag erg moeilijk bepaalde groepen van jongeren - de slapers - zich zelfs nog maar lid te laten maken van een beweging. Toch kan een populistische politiek niet de optie zijn. Wat dat betreft, correcte conclussie wat betreft ludieke acties. Daar smult het estabishment van, want het ontmijnt het verzet meer dan dat het het aanwakkert.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties