Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Waardering

donderdag 10 januari 2013
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Eind jaren tachtig werd bij ons op school een graduaat land- en Tuinbouw opgericht. De landbouw was bij ons al goed uitgebouwd, maar voor de tuinbouw ontbrak de praktijkmogelijkheid voor grootfruit (appelen, peren...) en sierteelt. In april 1988 plantte ik de eerste appelbomen. De jaren die volgden bouwde ik de fruitteelt stelselmatig uit. Ik bleef verantwoordelijk voor de fruitteelt tot in '99. De jaren die daarna heb ik mij volledig op de biolandbouw gestort. In die mate dat ik sindsdien eigenlijk nooit meer in de aanplanting ben geweest. Biolandbouw was voor mij niet alleen een nieuw vakdomein, het was ook thuiskomen, aanvaard worden. Vermits ik mijn eigen bedrijf begon uit te bouwen werden de bioboeren mijn collega's. Als ik al heimwee had naar het fruit, dan was het voor de fijne samenwerking met mijn naaste collega's Eugeen en Marleen.

Mijn taak in het fruit werd overgenomen door een andere Jos. En om eerlijk te zijn, deze nieuwe Jos doet het veel beter dan ik. Hij is fruitteler, hij heeft binding met de sector en heeft heel veel gevoel voor de groei van de bomen. Samen met Koen, de opvolger van Eugeen, zijn er zelfs leerlingen die speciaal voor hen naar onze school komen. Kortom, ze zijn goed.

Toen Eugeen en ik enkele jaren bezig waren wilden we naar buiten treden met een snoeidemonstratie. Er waren echter al genoeg snoeidemonstraties. Wij zouden gewoon de zoveelste zijn. Daarom plaatsten we de demonstratie halfweg het seizoen om de regeltjes toch nog eens even op te frissen. Dat was er nog niet! Snoeien is gemakkelijk als je niet naar het resultaat moet kijken. Eugeen wilde daarom dat vaste voorsnoeiers ieder jaar dezelfde bomen zouden komen snoeien. Wij hadden perenbomen geplant die iets zwakker groeiden dan wat in die tijd gebruikelijk was. Om die reden vertikte ik het om produkten te gebruiken om de scheuten van de bomen kort te houden. Na '99 werd het product waarmee dit gebeurde trouwens verboden. Opeens werden mijn perenbomen hip, want mijn bomen zagen eruit zoals alle bomen er in de toekomst zouden gaan uitzien.

Na 14 jaar afwezigheid heb ik dit schooljaar enkele vakken waarmee ik terug in contact kom met de fruitteelt. Gisteren was het snoeidemonstratie. Ik had de gelegenheid om er met mijn leerlingen bij te zijn. De demonstratie vindt nog steeds plaats in dezelfde periode. Vaste voorsnoeiers snoeien nog steeds dezelfde bomen. De basis van de snoei van de  perenbomen is nog steeds hetzelfde. Ik moet zeggen, het laat mij niet onverschillig. Na afloop van de demonstratie vroeg Jos mij: "Dat was de eerste keer dat ge terug de demonstratie volgde?" Wat ik dus beaamde. "En wat vond ge er van". Vroeg hij. 

Awel, dat vind ik heel sjiek van hem.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.