Antwerpen Noord: Dolle Doug Sanders

Het toeval wil wel eens een handje helpen: een op de trein achtergelaten krant lag vanmorgen opengeslagen op pagina 13, met in koeien van letters de kop 'Antwerpen Noord heeft dringend nood aan succesvolle rolmodellen'. Boventitel: 'Canadese stadsexpert DOUG SANDERS over de kansen en uitdagingen van wijk 2060'.

Zucht. Alweer een pipo die eventjes door de wijk komt wandelen en zijn mening over ons komt spuien. Daar heb ik nu echt zó mijn buik van vol. Minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom (Open VLD), de Israëlische viceminister Ayoob Kara (op verzoek van Filip Dewinter, Vlaams Belang), en nu - op uitnodiging van Patrick Janssens (SP.A) - één of andere Canadese journalist die een boek heeft geschreven. Je denkt toch niet dat al die mensen door onze wijk komen wandelen om achteraf te vertellen hoe mooi de buurt, hoe tof de mensen en hoe aangenaam de sfeer er was?

Passagebuurt?

Ik begin het artikel dus niet meteen met een positief vooruitzicht te lezen. Maar ik stap af van mijn vooroordelen. De pipo in kwestie heeft volgens de journaliste langer dan enkele uurtjes door Antwerpen Noord gelopen ("de afgelopen maanden", staat er). Dat betekent toch op zijn minst dat ie een keer is teruggekomen, meer dan je van Turtelboom en Kara kan zeggen.

Bizarre mening heeft die man. Hij benoemt veel pijnpunten heel precies, maar zit er soms ook helemaal naast. Dat onze buurt vooral een passagewijk is, vindt hij, waar arme migranten toekomen en opgeklommen middenklassers weer wegtrekken. "Ze komen, verdienen geld en vertrekken dan naar een betere buurt." Dat is een juiste observatie, denk ik, maar tegelijkertijd een enorme miskenning van alle mensen die er al decennialang wonen en blijven wonen.
Alleen al in mijn zeer korte straatje ken ik vier mensen die er al meer dan 20 jaar hun thuis hebben. De 93-jarige Mariette, uit de buurt van de Sint-Amanduskerk (vlakbij Stuivenbergplein), heeft er al meer dan 25 jaar haar wortels. Toen zij er kwam wonen, vanuit Merksem, brabbelde ik mijn eerste woordjes. Haar dochter, kleinzoon en andere familie wonen allemaal al jarenlang in dezelfde buurt.

Sanders zegt het niet met zoveel woorden, maar hij (of de journaliste?) schept in het artikel alweer de sfeer dat er in Antwerpen Noord geen Belgen meer wonen. Ik ga er niet teveel woorden meer aan vuilmaken: kom gewoon eens kijken, bel aan elk huis aan of lees de namen op de brievenbussen. En oordeel dan nog eens opnieuw.

'Yuppification'

Het feit dat 't Noord veel jonge tweeverdieners en gezinnen aantrekt, die enthousiast hun schouders zetten onder renovatiewerken/buurtwerk/creatieve activiteiten, wimpelt Saunders af met een "Die yuppification is inderdaad al aan de gang, maar het gaat te traag en hun kinderen gaan elders naar school." Het eerste deel van die zin is een véél te makkelijke relativering, het tweede deel is er weer boenk op. Hoewel er lichte beterschap te merken valt door het fantastische School In Zicht-project. Nog meer ondersteunen, die handel! Mijn eigen zus, die op den Dam woont, moet binnen een jaar of twee een school zoeken voor haar eerstgeborene. Benieuwd of ze dat in onze buurt zal doen.

Crisis

Maar het grootste punt dat vóór Saunders pleit, is dat hij een punt heeft met zijn brede visie op 2060. "Het is natuurlijk geen toeval dat je uitbarstingen krijgt net op het moment dat de economie de dieperik ingaat. De directe aanleidingen voor de incidenten zijn divers, maar uiteindelijk komt het op hetzelfde neer: een groep mannen die gewoon niets beters te doen hebben, omdat ze hun plek in de samenleving niet vinden. (...) We moeten hen opnieuw aanhalen en een perspectief bieden."

Niet dat jongelui nu zomaar rellen mogen gaan schoppen omdat het crisis is. Maar die uitspraak getuigt van een visie waar Janssens, De Wever & Co nog véél van kunnen opsteken. Doug Sanders mag van mij in elk geval terugkomen naar onze wijk. Om een goed potje te discussiëren in een (al dan niet yuppie) café.