about
Toon menu

Wantoestanden in gesloten vluchtelingencentrum, De Refuge in Brugge

dinsdag 5 juni 2012
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Sinds vorige week verblijft een vriendin, Daria Koptilova, in de gesloten instelling voor vluchtelingen te Brugge. Ik was er één keer op bezoek en uit getuigenissen van mijn vriendin kan ik concluderen dat er een gevangenisregime met mensonterende toestanden voor bewoners die niets misdaan hebben.

Hier enkele voorbeelden:

Enkele weken geleden heeft een man een mislukte zelfmoordpoging gedaan door ophanging.

Enkele dagen geleden heeft een bewaker een vrouw brutaal in het gezicht geslagen. De vrouw is ongeveer 66 jaar oud met hartklachten en door die slag werd ze onwel en kreeg een crisis. Men vreesde voor een hartaanval.

Enkele dagen geleden heeft een man zich proberen om te brengen door zich met een mes diep in de armen en de hals te snijden. Overal waren er bloedspatten. Men heeft hem naar het hospitaal gebracht. De medebewoners waren erg geschokt en in paniek door dit voorval en hadden een dag geen nieuws van hem : was hij overleden, heeft hij de verwondingen overleefd ? Uit ongenoegen met dit gebrek aan informatie hebben de bewoners een dag geweigerd te eten. De bewakers hebben gezegd dat de man terug is uit het ziekenhuis maar niemand van de bewoners van de instelling heeft deze man gezien....
Regelmatig stoppen mensen met eten omdat ze het niet meer aankunnen en uit protest tegen de mensonterende behandeling.

De bewakers, sociaal assistenten en andere begeleiders gedragen zich manipulatief in plaats van ondersteunend zodat niemand nog vertrouwen heeft in hen.

Als een bewoner instort of begint te schreeuwen omdat men deze gevangenisomgeving niet meer aankan zeggen de bewakers steeds hetzelfde : de persoon heeft slecht nieuws gekregen van zijn naasten. Dat doen ze om de gemoederen collectief te bewaren. Het is duidelijk dat bewoners er instorten niet door een voorval met familieleden maar door het stresserende gevangenisregime en de strenge bewaking waaraan ze onderworpen zijn.

Daria Kaptilova had enkele dagen geleden een open gesprek met de psycholoog van het centrum over haar psychische problemen. Nog geen half uur later komt de sociaal assistente bij haar om te zeggen dat de laisser-passer voor het vertrek naar haar land klaar is. Wanneer Daria daarover hysterisch reageert en haar ongeloof uit over de snelheid dat dit document er zou gekomen zijn, beweert de sociaal assistente dat ze eigenlijk niet helemaal zeker is. Enkele dagen later blijkt het niet om een laisser passer te gaan maar over een ander document. Bewoners worden zo totaal in verwarring gebracht.

De bewoners moeten samen opstaan, douchen, eten enz. Ze zijn verplicht om op hetzelfde moment dagelijks een half uur buiten te lopen. Als het heel erg regent wordt dat afgelast maar als het een beetje regent moet iedereen in de regen staan zonder paraplu of jas en wordt iedereen na een half uur drijfnat.

Mijn vriendin beschrijft er de leefomstandigheden als dierlijk. De reactie van de bewoners in een dergelijk regime zijn navenant : verwarring, angst, ontreddering en depressie. Zo'n toestanden zijn te vergelijken met de ondemocratische regimes die velen van hen hebben ontvlucht en die zij hier nu terugvinden.

Het is shokerend te moeten vaststellen dat in rapporten en discussiefora van 3 tot 5 jaar geleden dezelfde wantoestanden worden aangekaart. Blijkbaar hebben vele klachten, journalistiek onderzoek en parlementaire vragen weinig veranderd aan de toestand daar. Ik beef van binnen bij zoveel onmenselijkheid die deze mensen alleen maar dieper in de put drukt.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

4 reacties

  • door xkwiziet op woensdag 6 juni 2012

    Uw schrijven toont duidelijk aan dat u geen weet heeft van het reilen en zeilen in het centrum. U baseert zich op geruchten en daarmee is alles gezegd. U bent de sukkelaar en niet de mensen die opgesloten zitten! Benieuwd of dit ook mag gepubliceerd worden?

  • door Suzanne P. op donderdag 7 juni 2012

    geloof er geen jota van!

  • door The Untouchabeles op zaterdag 9 juni 2012

    Het is inderdaad zo dat de bewoners die in de refuge verblijven niets misdaan hebben. Ze komen wel eens van ’t gevang of moeten er nog naar toe maar kom dat geldt niet voor allen. De meesten zijn enkel aanwezig in een land waar ze niet mogen blijven. Je kunt dat een beetje vergelijken met iemand die ’s morgens, ongevraagd, in je keuken zit te wachten op de koffie.

    Er is sprake van een mislukte zelfmoordpoging. Er al eens aan gedacht dat de zelfmoordpoging is mislukt omdat het personeel oplettend reageerde en de man daarna geholpen en bijgestaan heeft. De man leeft nu nog altijd. Dankzij het personeel

    In de refuge zullen weleens wat oudere dames zitten. Deze worden dan met de nodige zorg en zeer humaan opgevangen. Als de trappen teveel zijn voor deze oudere dames dan mogen zij wat gaan rusten en hun eten wordt dan, door het personeel, op de kamer gebracht.

    Dat de man die zichzelf verwondde er niet in geslaagd is om zich om te brengen is opnieuw te danken aan de tussenkomst van het personeel. Dat de bewoner naar het ziekenhuis wordt gebracht toont aan dat alles wat nodig is wordt gedaan. Het personeel presteert zelfs extra uren wanneer bewoners extra zorg vragen. Ook deze bewoner leeft nu nog. Dankzij het personeel.

    Bewoners zijn inderdaad soms verward maar willen niet altijd begrijpen wat hen gezegd wordt omdat het niet dat is dat ze willen dat er gezegd wordt. Begrijpe wie kan.

    Het is ook zo dat de bewoonsters (het is raar dat de schrijver steeds over bewoners praat wanneer hij eigenlijk over een vriendin bezig is) en bewoners drie maal daags een uitgebreide maaltijd krijgen. Ze kunnen eten tot ze .. genoeg hebben.

    Ze moeten inderdaad ook niet heel de dag binnen zitten. Dit is voor de gezondheid ook niet goed. Sommige zijn dan ook heel blij dat ze eens naar buiten mogen. Als ze geen jas hebben dan wordt er een gegeven. Volledig gratis. En om zich nog meer te beschermen tegen eventuele natte regen is de koer gedeeltelijk overdekt. Er is ook personeel aanwezig, op de koer, in de regen. En samen gaan ze dan naar binnen en nee er wordt niet gewacht tot iedereen drijfnat is.

    Er is, en ik noem op wat de schrijver zelf aangeeft, na vele klachten, journalistiek onderzoek en parlementaire vragen, niet veel veranderd. Dat is nogal evident zou ik zeggen als de vele onderzoeken bewijzen dat veranderen niet nodig is.

    Als de schrijver zich een beetje beter zou informeren dan zou hij inzien dat hij schrijft over iets dat hij niet kent. Waar is trouwens zijn humaniteit? Zijn humaniteit t.o.v. het personeel dat werkt in een gesloten centrum. Personeel die zich dag en nacht inzet om een humane begeleiding te geven aan mensen die hier niet mogen zijn.

    En ja de bewoners zitten opgesloten. Maar als je je ongevraagde logé, die 's avonds nog altijd in je keuken zit en wacht op zijn melk en koekjes, niet buiten krijgt, wat kan je dan nog doen?

  • door Persdienst DVZ op zondag 10 juni 2012

    De Dienst Vreemdelingenzaken wenst te reageren op het artikel « Wantoestanden in gesloten vluchtelingencentrum, de Refuge in Brugge”. Het artikel is tendentieus en staat bol van de valse aantijgingen.

    De beschuldigen van de heer Abbasov zijn volledig uit de lucht gegrepen. Zijn artikel is gebaseerd op halve-en onwaarheden: Noch de mislukte zelfmoordpoging door ophanging, noch de dame van 66 jaar oud met hartklachten die volgens de schrijver brutaal werd behandeld, zijn bij ons bekend. Aan Daria werd er verteld dat ze een ‘akkoord laissez-passer’ had, er werd nooit geopperd dat dit nog niet zeker was. Wellicht was er verwarring omtrent het verschil “akkoord” laisssez-passer en de effectieve laissez-passer die haar inmiddels in kopie is bezorgd. Dat er op 05.06.2012 een zelfmoordpoging plaatsvond, is correct maar het hele relaas van de heer Anar Abbasov rond dit feit zijn opnieuw bij de haren getrokken. Betrokkene had zichzelf verwond. Hij vertoonde snijwonden aan hals, arm en dijbeen. De wonden waren niet dermate ernstig dat een opname in het ziekenhuis onmiddellijk vereist was, maar om het zekere voor het onzekere te nemen en ook als signaal naar de groep toe werd toch besloten om betrokkene over te brengen naar een ziekenhuis. Na verzorging mocht hij het ziekenhuis verlaten en keerde terug naar het centrum. De zelfmoordpoging en de toestand van de betrokkene werden onmiddellijk na het incident aan alle bewoners toegelicht. Meerdere medebewoners zijn nog diezelfde dag bij de bewuste bewoner geweest voor een gesprek. Van onwetendheid was er dus geenszins sprake.

    Wanneer een bewoner zelfmoord tracht te plegen nadat hij verneemt dat hij naar zijn land zal worden gerepatrieerd, raakt dit iedereen: de medebewoners én de centrummedewerkers. Helaas kan het personeel zo’n spijtige actie niet steeds vermijden. Het personeel van de gesloten centra zijn zich bewust van het feit dat het verblijf in een centrum niet altijd even evident is. Ze zetten zich tomeloos in om het verblijf zo aangenaam mogelijk te maken door aan elke bewoner een menselijke omkadering te geven en hen professioneel te begeleiden in hun terugkeer. Een vreemdeling kan ook zélf voorkomen om in een gesloten centrum terecht te komen door zelfstandig te vertrekken of door mee te werken aan zijn vertrek en op deze manier zijn verblijf in het centrum zo kort mogelijk houden.

    Bovendien heeft het gesloten centrum voor illegalen te Brugge (CIB) een goede reputatie. Uit een recent rapport van de Federale Ombudsman blijkt zelfs dat het CIB een voorbeeld is wat betreft haar omgang met de bewoners. Indien een bewoner een klacht heeft, kan hij deze neerleggen bij een onafhankelijke klachtencommissie. Voor het CIB werden het afgelopen jaar geen klachten ingediend. Ook klachten die bij de centrumdirecteur terecht komen of bij het hoofdbestuur in Brussel, worden stelselmatig onderzocht.

    Van wantoestanden is er generlei sprake.

    Freddy Roosemont Directeur-generaal Dienst Vreemdelingenzaken

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties