about
Toon menu

Hardwerkende Vlamingen

vrijdag 20 januari 2012
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

“Volgend jaar vieren we Tax Freedom Day op 20 juni. Op die dag hebben de Belgische bedrijven en burgeres eindelijk al hun belastingen van het jaar betaalt en kunnen ze voor zichzelf  beginnen te verdienen”. (De Standaard 20 november 2011). Eenvoudig gezegd,Vanaf 20 juni werk je voor jezelf en tot 20 juni, een half jaar, werk je voor de staat. In dit artikel is het nog zacht uitgedrukt. In het Laatste Nieuws van 23 maart 1993 kon je lezen: De Staat pikt de helft van je inkomen.

Hoe komt men tot die conclusie. Men neemt de totale som van bijdragen voor sociale zekerheid en belastingen die naar de overheid vloeien en vergelijkt deze som met het totale inkomen van alle Belgen in een jaar. Men telt alle belastingen dwz de belasting op je loon, maar ook de btw op je aankopen, de belasting op je auto, tot de gemeentetaks voor de vuilniszakken.
Die verhouding zou meer dan 50% bedragen. De cijfers verschillen naargelang de bron. In het artikel in De Standaard staat dat die verhouding in 2012 zal stijgen van 57 naar 57,3 procent. Volgens de titel van het artikel is dit de “molensteen” aan de nek van België.

Dit soort verhalen zijn halve waarheden. Een halve waarheid omdat men kijkt naar wat je betaalt en niet naar wat je ontvangt. Daarover geen woord. Een halve waarheid is zeker in dit geval een hele leugen. 

De leugen is niet dat je als gemiddelde hard werkende Belg (de cijfers zijn het gemiddelde van België) 50% of meer van je loon afdraagt aan de staat. De leugen is wel de conclusie dat je werkt voor de staat of dat de staat de helft pikt.

In een reactie op het artikel in 1993 heb ik die stelling proberen te weerleggen op basis van mijn eigen gezinssituatie. Ik betaalde in dat jaar 450.00 fr belastingen en had voor meer dan 1.404.723fr terug gekregen. Als gepensioneerde ontvang ik nu heel mijn inkomen van de staat. Daarom is mijn gezinssituatie geen goed voorbeeld meer. Ik maak opnieuw de berekening vanuit een concreet gezin van een ‘hard werkende Vlaming”.

Vooraf misschien toch iets zeggen over wat inkomen is. Als je van werk verandert en je kijkt naar wat je zult verdienen in de nieuwe job, houd je dan geen rekening met  de wagen of een gsm door de firma ter beschikking gesteld voor persoonlijk gebruik of met de groepsverzekering of hospitalisatieverzekering  die je krijgt? Die bedrijfswagen en gsm voor eigen gebruik, die groepsverzekering en hospitalisatieverzekering zijn een deel van wat je verdient. Je verdienste, je loon is niet enkel wat je als geld in handen krijgt maar ook datgene waarover je onmiddellijk (bedrijfswagen, gsm) of later (groepsverzekering, hospitalisatieverzekering) kunt beschikken.

Met dit in het achterhoofd kijken we naar het volgende gezin: 

Suzanne en Erik met drie kinderen van 20, 18 en 15 jaar. Erik is een technisch bediende en Suzanne een onderwijzeres. De oudste zoon volgt les aan de Hogeschool en de twee andere kinderen zitten in het middelbaar onderwijs. Beide ouders samen hebben een bruto jaar inkomen van € 81.859  Zij behoren tot de categorie van de “hard werkende Vlamingen”. Zij zullen wel de helft van hun inkomen, € 40900  aan de staat afdragen. Maar wat staat daar tegenover?
Met hun drie kinderen ontvangen ze jaarlijks 7268 € kindergeld.

De kinderen volgen onderwijs. De oudste in een hogeschool. Gemiddeld betaalt de staat € 14.100 per student in de hogescholen. Zonder tussenkomst van de staat zou Erik en Suzanne dit uit hun eigen portemonnee moeten betalen. Hetzelfde geldt voor de twee andere kinderen die in het middelbaar onderwijs zitten. Voor een student in het middelbaar onderwijs geeft de overheid gemiddeld € 7.914  uit. Voor twee kinderen samen betekent dit € 15.428.

Erik heeft een operatie ondergaan. De rekening van het ziekenhuis bedroeg € 4.886  daarvan betaalde de ziekteverzekering € 2.852. Zonder de bijdrage aan de ziekteverzekering zou het gezin € 2.852 meer moeten uitgeven. Erik was drie maanden werkongeschikt. De eerste maand betaalde de werkgever zijn loon verder uit. Twee maanden kreeg hij een uitkering van de ziekteverzekering € 2806 gelijk aan 60% van zijn loon.

In het gezin deden ook de kinderen beroep op de ziekteverzekering. Een tegemoetkoming van € 370 voor orthodontie voor Lies, 35€ voor orthopedie van Karel. Voor Suzanne kwam de ziekteverzekering tussen voor 155€.

De oudste zoon Wim pendelt naar de Hogeschool, met de trein en met De Lijn, een totale afstand van 20 km. Hij betaalt een treinabonnement 144€ voor drie maanden of  €432 voor heel het schooljar. De stadsbus is gratis. Indien hij het traject met de wagen aflegt bedragen de kosten: aantal gereden km 6.000km (dagelijks 40km, 150 per week, een schooljaar is dertig weken) aan € 0,3 per km geeft € 1.800.  Met het openbaar vervoer bespaart het gezin € 1.368 (1.800 – 432).

Erik heeft de ketel van de centrale verwarming vervangen door een hoge rendementsketel van €8260       Hiervoor kreeg hij van de fiscus een  aftrek 40% of € 3304.

Voor de veiligheid van het gezin zorgen politie en brandweer. De staat betaalt gemiddeld  €276 per inwoner aan de politie en €42 voor de brandweer. Voor de 5 gezinsleden komt nit neer op   €1590 [(276+42)x5]

Optelsom
Kinderbijlsag      7.268
School     14.100

Ziekteverzekering

Erik 2.852 + 2.806 = 5.658
Kinderen 370 + 35=    405
 Suzanne                      155
Openbaarvervoer   1.368
Veiligheid                1.590

Totaal           45.470


Zo gezien beschikken de leden het gezin voor  € 45.470  geld, goederen en diensten als tegenprestatie voor hetgeen ze afdragen aan de staat. Er is nog meer.

Suzanne als onderwijzeres krijgt haar wedde (netto € 26443) van de overheid. Het ontvangen bedrag sijgt dan tot € 71.913.In dit bedrag zitten nog vele tegenprestaties niet.

Suzanne en Erik hebben dank zij de afhoudingen een verzekering voor ziekte, pensioen. Als ze die verzekeringen uit eigen zak aan een privé verzekering moeten betalen zijn ze meer geld kwijt dan nu met de afhoudingen op hun loon.
Ze rijden jaarlijks  15.000  km met de auto over wegen die de overheid aanlegt en betaalt. Als de overheid dit niet deed dan betaalden ze per kilometer een vergoeding aaan een privé firma in de vorm van tolof rekeningrijden.

De kinderen zijn hevige fans van de Chiro. Door de subsidie die de Chiro krijgt, blijft het lidgeld beperkt.
Erik en Suzanne gaan regelmatig naar optredens of uitvoeringen in het gemeenschapscentrum. Dit centrum  ontvangt subsidies waardoor de prijzen betaalbaar blijven. Ze bekennen zich tot een kerkgemeenschap waarvan de bedienaars betaald worden door de staat. Zonder die subsidies moeten de leden van de kerkgemeenschap de bedienaars zelf betalen.
Voor wie hebben Suzanne en Erik gewerkt voor de staat of voor de welvaart van zichzelf en hun gezin?

Als morgen of overmorgen de overheid minder uitgeeft dan zal Suzanne en Erik en alle hard werkende Vlamingen misschien een hoger netto loon ontvangen maar zullen ze met dat hoger loon meer betalen voor het onderwijs van hun kinderen, de gezondheidszorg, het rijden op de wegen, veiligheidbezoeken aan het gemeenschapscentrum. Ze zullen meer betalen voor een ziekteverzekering, een pensioenregeling, een werkloosheidverzekering. Eigenaardig, de groepsverzekering, de hospitalisatieverzekering betaald door de werkgever wordt als loon beschouwd. De bijdrage voor de sociale verzekering: ziekte, het pensioen, werkloosheid is een vorm van “pikken of werken voor de staat”. Wat is het verschil?

De eerste bedragen gaan naar privé verzekeringen en de tweede naar de sociale verzekering via de overheid.
Hier raken we de kern van het probleem. De discussie over de te hoge lasten, sociale bijdragen en belastingen  gaat over de verhouding tussen markt(privé) en staat. Degenen die beweren dat de sociale lasten, de belastingen te hoog zijn houden een pleidooi om de overheid terug te dringen en te vervangen door de markt (pirvé).

Als morgen de overheid wordt terug gedrongen uit de sociale verzekering, uit onderwijs, uit gezondheidszorg, uit het openbaar vervoer, enz.. dan ontstaat er een enorme markt voor de privé sector om daar te investeren en winsten te realiseren.  En wat zal het resultaat zijn voor de “hard werkende Vlamingen”? Ze zullen meer betalen voor een slechter product. De gezondheidszorg in de VS is in handen van de markt. De kost voor gezondheidszorg ligt er veel hoger dan in de landen met een sociale ziekteverzekering. Een slechter product want velen, ook hard werkende Amerikanen hebben geen of een onvoldoende ziekteverzekering en dus een beperkte toegang tot de gezondheidszorg.

In de landen waar het onderwijs en de gezondheidszorg in handen is van de markt zien we een onderwijs, een gezondheidszorg op twee sporen. Voor de groepen met geld en soms zelfs veel geld, hebben toegang tot een goede gezondheidszorg en goed onderwijs. Maar grote groepen zijn aangewezen op de gezondheidszorg of het onderwijs door de overheid georganiseerd maar onder gefinancierd  en van minder kwaliteit.

De hard werkende Vlaming en zijn gezin heeft er voordeel mee dat de discussie niet meer gevoerd wordt over belastingen, sociale bijdragen meer of minder maar wel over welke rol geven we aan de overheid en op welke domeinen. En als die vraag beantwoord is, kan men zorgen voor de noodzakelijke inkomsten voor die overheid. En niet zoals nu. Via de discussie over belasting slinken de inkomsten van de overheid zodat de overheid taken moet afstoten ten voordele van de markt. Via structurele maatregelen zorgt men er voor dat de ingeslagen weg niet meer omkeerbaar is. Het resultaat is een kleinere overheid, een grotere markt en … een “hard werkende Vlaming” die meer betaalt voor minder welvaart en velen die buiten de boot vallen.

Tuur Vanempten

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

8 reacties

  • door Yvo op maandag 23 januari 2012

    Beste,

    Niemand ontkent dat je veel terugkrijgt van de overheid. Niemand ontkent ook dat ons sociaal bestel bijdraagt aan de welvaart van ons allen.

    Maar, als we dit systeem willen behouden, dan moet gekeken worden naar de btaalbaarheid ervan.

    Enkele ijfers: in 2010 waren er 4.470.000 werkenden (http://statbel.fgov.be/nl/modules/pressrelease/statistieken/arbeidsmarkt_en_levensomstandigheden/EAK_1Q2010.jsp). Ongeveer 1/3 werkt hiervan in een door de overheid betaalde functie. Van dit laatste zijn geen cijfers bekend, maar algemeen wordt hiervan uitgegaan. Dat betekent dus dat de welvaart van 11 miljoen Belgen opgebracht moet worden door 3 miljoen Belgen.

    Begrijp me niet verkeerd, er moeten voldoende mensen in overheidsdienst werken om te zorgen voor onderwijs, geneeskunde, ... Maar mensen moeten gestimuleerd worden om te gaan werken om het systeem betaalbaar te houden.

    Tot slot. Ik vind de cijfers echt wel bizar hoor. Het gezin in uw voorbeeld draagt € 40.900 af aan de overheid en ontvangt € 45.470 terug aan diensten. Bovendien werkt Suzanne in het onderwijs en ontvangt ze haar loon van de overheid. Laat ons voorzichtig zijn en dit netto op 20.000 per jaar houden. Dat betekent dat het gezin ongeveer 65.000 van de overheid terugkrijgt. Bovendien moeten van deze inkomensten ook nog eens pensioenen en werkloosheidsvergoedingen betaald worden.

    Of betalen de bedrijven toch wel belasting? Anders zie ik niet in hoe je dit kan betalen.

    • door A. Vanempten op dinsdag 24 januari 2012

      1) het slot van je bemerkingen. In het artikel is dit opgenomen. Als de netto wedde van Suzanne meegerekend wordt komt het gezin aan 71.913. 2) tewerkstelling 1/3 door de overheid. Daaruit concluderen dat zij niet bijdragen tot de welvaart en dat enkel de private tewerkstelling bijdraagt tot de welvaart klopt niet. Waarom zou de tewerkstelling in een prive ziekenhuis welvaart creëren en in tewerkstelling in een ziekenhuis betaald door de overheid geen welvaart creëren? Idem voor prive georganiseerd onderwijs en het onderwijs door de overheid georganiseerd. Ook de tewerkstelling door de overheid georganiseerd draagt bij tot de groei en de welvaart. 3), De vraag naar de betaalbaarheid is niet de vraag of onderwijs, gezondheidszorg.... betaalbaar zullen zijn maar wel HOE we dit gaan betalen. Luister naar de oplossingen voor de betaalbaarheid. Neem als voorbeeld de sociale zekerheid. De voorgestelde oplossing is prive verzekering bv tweede en derde pijler voor de pensioenen, de hospitalisatieverzekering. Het gaat om een verschuiving van de collectieve uitgaven naar de prive uitgaven. Dit is de kern van het debat: hoe wil een samenleving deze noden beantwoorden: via de individuele bestedingen of via collectieve bestedingen. Het antwoord steunt voor mij op twee criteria: hoe bekomen dat we zijn weinig mogelijk mensen uitsluiten en tegen een zo laag mogelijk kosten. Zowel de economische theorie (het marktfalen) als de voorbeelden in het buitenland tonen aan dat de collectieve bestedingen betere resultaten geven.

  • door Hugo De Maertelaere op maandag 23 januari 2012

    Ben akkoord met de conclusie: beter definiëren welke taken bij overheid liggen en hoe die correct te financieren.

    Maar uw berekening met betrekking tot de huidige situatie lijkt me veel te optimistisch. De werknemers- en werkgeversbijdragen RSZ bedragen voor Erik al 36%. Dus als we zien dat hij bv. 50.000 EUR bruto verdient (en zijn partner in het onderwijs dan ong. 31.000 EUR, lijkt me realistsch), dan heeft zijn werkgever al 24.600 EUR RSZ betaald. Het gezinsinkomen is dus niet 81.900 EUR maar 106.500 EUR. En je moet wel degelijk rekening houden met alle andere directe en indirecte belastingen (BTW, onroerende voorheffing, retributies, solidariteitstaksen op gas en electriciteit, roerende voorheffing op spaargeld en dividenden, taksen op verzekeringspremies, accijnzen op brandstof, alcohol, enz...). Dan maak ik een berekende gok dat je al vanaf een modaal gezinsinkomen van ong. 60.000 EUR bruto (dus RSZ-bijdrage werkgever nog niet meegeteld) altijd in substantiële mate nettobetaler zal zijn. En in bepaalde domeinen is de duurbetaalde dienstverlening in België absoluut ondermaats (schieten me onmiddellijk te binnen: justitie, sociale huisvesting, openbaar vervoer, energiebeleid, armoedebestrijding) en in domeinen waar we bij de top behoorden (bepaalde takken van ziektezorg, onderwijs) is de afbrokkeling steeds meer zichtbaar.

    De allergrootste prioriteit zou nu moeten zijn om het overheidsbeslag aanzienlijk terug te dringen door de volledige openbare dienstverlening grondig te hervormen (en daarbij ook keuzes te maken wat de overheid best zelf doet en wat aan de markt moet worden overgelaten) met een focus op het verbeteren van de dienstverlening en het realiseren van belangrijke beparingen door procesverbetering en uitroeien van verspilling . Dat dit mogelijk is bewijst bv. Frank Van Massenhoven met zijn team bij de FOD Sociale Zekerheid. Dit is een bijna revolutionaire aardverschuiving in het denken over publieke dienstverlening en de organisatie van de ambtenarij.

    De overheid moet veel nederiger worden en ophouden met mensen voor te spiegelen dat zij almachtig is en voor alle problemen in de samenleving een oplossing kan bieden. De track record van de voorbije 20 jaar is allesbehalve positief te noemen, nu zelfs de mooiste realisaties van het Belgische model (performante sociale zekerheid, toegang tot en kwaliteit van het onderwijs) zwaar onder druk komen door het potverteren (om belangengroepen te dienen) en het schaamteloos uitbreiden van het overheidsbeslag op kap van de huidige werkenden en hun nakomelingen (minstens voor 2 generaties). Het draagvlak voor horizontale en verticale solidariteit tussen werkenden en niet-werkenden is zichtbaar aan het afbrokkelen en door daar niet afdoend op te reageren riskeren we pas echt om in een zeer inegalitaire samenleving te verzeilen. Meer en meer mensen krijgen (terecht) een viscerale afkeer van alles wat naar "herverdelende" maatregelen ruikt, omdat op dat vlak het fatsoen al ver overschreden is. Herstel eerst dat draagvlak door geloofwaardige hervormingen die er onmiddellijk toe leiden dat het overheidsbeslag wordt teruggedrongen. En dan kan je de hardwerkende mensen (of ze nu Vlaming zijn, of Waal of Brusselaar...) terug een perspectief bieden. Doen we dit niet, dan zullen er weinig "sterkste schouders" overblijven in dit landje...

    • door A. Vanempten op dinsdag 24 januari 2012

      1) In de berekening werd geen rekening gehouden met de werkgeversbijdragen. Dit klopt. De stelling dat een modeaal gezin zelfs zonder de werkgeversbijdrage een netto betaler is klopt niet. In de berekeningen van de Tax free day zitten alle bijdragen en alle taksen, de directe en indirecte. Het besproken gezin is netto ontvanger. Als we de werkgevers bijdragen meetellen moeten we in rekening brengen wat een modaal gezin zou betalen op de markt voor een gelijkaardige volledige privé verzekering voor pensioen, gezondheidszorg, werkloosheid. De prijs op de markt is hoger voor een slechter product. 2) Ben akkoord dat er op vlak van efficiëntie iets kan gebeuren. Het niet behoorlijke presteren op een deel domeinen alleen maar koppelen aan efficiëntie is nogal kort door de bocht gaan. Het minder goed presteren op vlak van sociale huisvesting, armoede bestrijding, openbaar vervoer, heeft dit ook niet te maken met de besparingspolitiek die al sinds de jaren tachtig gevoerd wordt? Zelf schrijf je dat ons Belgisch model al 20 jaar model onder druk staat. Dit niet omwille van het potverteren van belangengroepen maar omwille van de besparingen die al 20 jaar bezig zijn. Besparingen tengevolge van de minder ontvangsten, de zogenaamde lastenverlagingen, de verlagingen van de belastingen voor de hogere inkomens. Doorheen die 20 jaren werd “stommelings” het model afgebroken zonder dat over dat model een debat werd gevoerd. Al 20 jaar lang gebeurt er een omgekeerde herverdeling. 3) Zo kom ik tot de eerste zin waarover het eens zijn: een debat over welke rol geven we aan de overheid en van daaruit afleiden hoe deze correct kan gefinancierd worden. Dit debat wordt niet gevoerd. Maar gaandeweg neemt men maatregelen die essentieel zijn voor die rol en die voor de toekomst onomkeerbaar zijn. Dat die rol samenhangt met het draagvlak voor de collectieve sector zal ik niet ontkennen. In tegendeel! Maar de analyse hoe dit draagvlak is verdwenen daar verschillen we grondig van mening. Dit heeft voor mij veel te maken met een opvatting over mens en samenleving, over mechanismen van uitsluiting en herverdeling.

      • door Hugo De Maertelaere op zaterdag 28 januari 2012

        1. Bedankt voor jouw gefundeerde reactie. Qua cijfers ga ik forfait moeten geven want zou zelf de volledig gedetailleerde berekening moeten maken om gefundeerd antwoord te geven. Dus laat ons aannemen dat jouw voorbeeldgezin netto ontvanger is (had me al ingedekt door te zeggen dat het "berekende gok" was). Dus laten we aannemen dat, zeker tijdens de periode dat er in dit gezin studerende kinderen zijn, zij netto-ontvanger zijn.

        2. Het overheidsbeslag is intussen terug gestegen tot 54% van het BBP. Welke besparingen bedoel je dan? Ik blijf erbij dat de Belgische overheid bijzonder inefficiënt omspringt met de belastingopbrengsten. Case in point is de vaststelling dat één uitbetaling van een werkloosheidsvergoeding door de vakbond blijkbaar 12 EUR kost. Dat is een gigantische transactiekost voor een in se perfect te automatiseren berekening. Sociale scretariaten rekenen voor de loonberekening bij grote bedrijven slechts een fractie aan en maken nog mooie winsten... Ander voorbeeld zijn de gigantische reserves van de ziekenfondsen die niet productief worden aangewend. Of nemen we de overschotten waar BEBAT geen blijf mee weet (74 miljoen EUR), enz... Als er al bespaard werd dan is dit bv. het geval in de wegenbouw en -onderhoud, waar paars het budget van de Lijn heeft laten exploderen richting het miljard EUR terwijl de dekkingsgraad steeds verder blijft zakken. Pas onder Crevits werd er eindelijk terug wat gedaan aan de teloorgang van ons wegennet. En zo zijn er honderden voorbeelden! Ben ook akkoord dat de banenplannen, lastenverlagingen en andere subsidies meer perverse effecten hebben dan wordt aangenomen en als kleine ondernemer heb ik dat al aan de lijve ondervonden. Het Matteuseffect speelt nog erger in de bedrijfswereld dan bij de burgers! De overheid zou onmiddellijk het overgrote deel van de steunmaatregelen en subsidies kunnen afschaffen, zonder enig nadelig gevolg op macro-niveau. Dat zou nog een creative destruction zijn ;-)

        M.b.t. de sociale zekerheidsbijdragen denk ik dat je niet als algemene waarheid kan stellen dat de markt noodzakelijkerwijs een slechtere kwaliteit levert aan een hogere prijs. Bv. op het vlak van werknemerspensioenen is het "rendement" van de bijdragen voor het wettelijk pensioen bijzonder laag te noemen (het maximale WN-pensioen voor een alleenstaande man is 1.670 EUR/maand). Laat ons iemand nemen die in 2012 op op pensioen gaat en een volledige loopbaan heeft als bediende van 45 jaar. Hij verdiende net het wettelijk plafond (ong. 50.000 EUR). Hij betaalde 45 jaar lang 16,36% (WN+WG bijdrage) voor de sector pensioenen . Als hij dit zelf had kunnen sparen in een pensioenplan met een gemiddeld netto rendement na inflatie van 1% heeft hij nu op leeftijd 65 een kapitaal van 475.00 EUR. In de veronderstelling dat hij dan leeft tot 83 jaar en hij een netto-rendement haalt van 0% boven de inflatie dan heeft hij hiermee een pensioen van 2.309 EUR/maand (nominaal is dit dan 3.514 EUR op leeftijd 83). Dat is 28% meer dan het wettelijk pensioen. En dan neem ik nog zeer conservatieve uitgangspunten (wettelijk rendement pensioenfondsen is lange tijd 4,55% geweest, nu nog steeds 3,25% voor WG-bijdragen en 3,75% voor WN-bijdragen). Dus een WN met een loonplafond gelijk aan het brutoloon is voor 28% van zijn bijdragen solidair (los van inkomstenbelasting op dat pensioen). Voor het stuk loon boven het plafond is het 100% solidariteit en dan spreken we van een onteigening zonder enige compensatie. Je zou kunnen aanvoeren dat dit strijdig is met de universele verklaring van de rechten van de mens... ;-)

        3. We vertrekken misschien van andere premisses, maar ik wed er een goeie trappist op dat we beiden verbaasd zouden zijn hoezeer onze oplossingen in de praktijk dicht bij elkaar zouden liggen ;-) Ik ben zelf bv. een product van de democratisering van het onderwijs en door omstandigheden ook een zeer goede "klant' geweest van onze publiek gefinancierde gezondheidszorg. On pourrait être bien étonné de se retrouver ensemble... ;-)

  • door Jos Hendrickx op dinsdag 24 januari 2012

    Na alles gelezen te hebbn dacht ik, ik ga niet reageren; het heeft toch geen zin. Maar ik doe het toch. Weet je? Tuur heeft gelijk. En Ivo ook. Maar het is zoals Tuur zegt, cijfers verschillen naargelang de bron. Het ergste is dat men elkaar met cijfers rond de oren slaat. Welke cijfers en welke bron? Men vergeet !!! ,moedwillig of niet, sommige (of vele) in- en uitgavens te vermelden. Men vergeet ?, ook doelbewust of niet, ze op te nemen in eenzelfde rubriek. Ik heb jarenlang, als afgevaardigde van de vakbond, in de ondernemingsraad gezeten en ze we waren daar verdomd goed in het manipuleren van de cijfers. Want winst betekende: uitbetaling van verschillende premie's/bonussen aan het personeel. Je ziet vanhier dat er veel winst werd gemaakt (en dat alles legaal en met medewerking van een gerenomeerd boekhoudkundig bedrijf). De staat (ook een bedrijf) heeft een pak inkomsten en een pak uitgavens. Het is nu aan de staat om de inkomsten 'rechtvaardig' te innen en de uitgavens 'nuttig en efficiënt' te doen.Wat zijn hun prioriteiten? Waar kunnen ze op besparen (zoals een goede huisvader!!)? En daar knelt het schoentje. De 'inkomens' zijn al niet rechtvaardig, laat staan dat de uitgavens correct worden uitgegeven. De ministers hebben de taak om deze materie in eer en geweten te behandelen, te evalueren, te verbeteren, aan te passen, enz... Maar waar draait het allemaal om: 'wij' en daarmee bedoel ik echt 'wij, ons' zijn niet (of nooit) meer tevreden. We kankeren aan één stuk door. Alles wat de staat aan inkomsten heeft, wordt n 'onze' ogen gepikt. Tuur heeft gelijk. Hoor maar eens 'wat' de mensen vertellen. Ik ken gezinnen (meervoud) die geen 81.000 euro brutto hebben maar veelvouden !!! ervan. En wat doen die??? klagen en nog eens klagen. Straffer nog, frauderen en nog eens frauderen. Kappen op: vreemdelingen, walen!!!, werklozen, zieken, mindervaliden en ook natuurlijk op de ministers die met hun geld gaan lopen. Zij, die kankeraars, zij alleen hebben maar recht op 'steun'. Ik heb het altijd zo gezien: als iedereen, en dan ook iedereen, inclusief bedrijven en banken, zou betalen wat hij of zij moeten betalen, dan moest er niet bespaard worden, dan was de verzekeringspremie half zo hoog, enz. Natuurliijk is dat een eutopie en daarom moet er wat gesleuteld worden door de regring, om daarnaar te streven. Daarom moeten de bedrijven, de banken, de meerbegoeden, ophouden met te kankeren dat ze niet genoeg hebben. Hebben, hebben, hebben, dat is de maatschappij waar we in leven. We gunnen niemand meer een plekje onder de zon, tenzij het ons plekje is, dan moeten ze ervan afblijven. Ik ken zo een geval waar een 'vrederechter' die zich moet bezig houden met een klacht van vallende begonia-blaadjes van het ene balkon naar het andere. Belachelijk, niet? Dat moeten we ook allemaal betalen Zal nu maar terug naar mijn mailbox gaan en alle mails die onnozel doen over Vlamingen, Brusselaars en Walen standepede verwijderen, want je denkt toch zeker niet dat alleen België in zo een situatie zit. Kijk da nu maar eens naar de buurlanden, niet om de loonlasten te vergelijken maar wel hoe ze allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Op een keer zal dat schuitje zinken. Een goei avond nog.

    • door A. Vanempten op woensdag 25 januari 2012

      De cijfers zijn voor mij maar illustratie. De boodschap is: 1) De hardwerkende Vlaming, Waal en Belg en zeker de mensen die met minder inkomen moeten rondkomen, hebben belang bij een goed uitgebouwde en goed werkende overheidssector. Het afslanken van de overheid door taken over te dragen aan de markt zal voor hen uitmonden in minder welvaart. 2) Dit kan als ieder een steentje bijdraagt volgens zijn/haar draagkracht. Indien dit zou gebeuren dan moest zoals Jos schrijft niet bespaard worden. 3) Dat steentje is geen vorm van “pikken” door de overheid of “werken voor de staat”, maar bijdragen aan of werken voor onze welvaart en de welvaart van zo veel mogelijk burgers.

      • door AcwHerent op woensdag 25 januari 2012

        voor mij maakt Tuur hier de juiste conclusie. Het gaat om het beginsel niet om de cijfers. De cijfers geven wel een realistische blik

      Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties