about
Toon menu

Sociale zekerheid en zijn collectieve slagkracht

donderdag 26 januari 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Iedereen moet kunnen genieten van de eerste en enige pensioenpijler

Het uitkleden van onze sociale zekerheid wordt , onder het toeziend oog van onze regering , een nationale sport.

Bij Fortis worden de vakbonden met de rug tegen de muur geplaatst De syndicaten zijn bereid verder te praten over het voorstel van de directie om de lonen te plafonneren op 4.700 euro bruto, aangevuld met een soort puntensysteem. Dit in ruil voor onder meer een tewerkstellingsgarantie tot eind 2018. Deze punten kunnen dan ingeruild worden voor extra legale voordelen. Op deze voordelen worden geen sociale bijdragen geïnd. De vakbonden moeten ook de tewerkstelling verdedigen en zien weinig manoeuvreerruimte om dit systeem af te wijzen.

De tewerkstellingsgarantie is echter zeer relatief denken we maar aan de inspanning die de werknemer deed bij Ford-Genk en Arcelor Mittal. In deze fabrieken werden de beloftes even snel ingeslikt als ze gemaakt werden.

De beter betaalde werknemers zien dikwijls geen graten in die supplementen , hun pensioen is toch geplafonneerd waarom zouden ze belangstelling hebben voor een bruto loonsverhoging i.p.v. de extra voordeelpunten? Zo wordt het draagvlak van de werknemersorganisaties gedynamiteerd.

Moeten we niet afstappen van dat loonplafond en streven naar een pensioen dat vergelijkbaar is met dat van de ambtenaren? Dit pensioen stelt hen in staat om een zeker welstandsniveau , na hun opruststelling te handhaven . Pensioenfondsen zien dat niet graag gebeuren zij hebben er alle voordeel bij dat het plafond behouden blijft want zo kunnen ze deze beter betaalde doelgroep bedienen en doorbreken ze de solidariteit. De pensioenfondsen vinden zelfs partners bij alle klassieke traditionele partijen want voor hen is een tweede pensioenpijler een noodzaak omdat de eerste niet betaalbaar zou zijn.

Ik promoot hier zeker niet de buitensporige hoge lonen, weddes mogen verschillen maar binnen sociaal aanvaardbare normen. Belangrijker is dat de solidariteit tussen alle werkers behouden blijft , als het draagvlak voor de SZ verdwijnt verliezen we in één klap onze collectieve slagkracht