Vepec reikt de Gouden Welp uit
Vijf oktober 2010, de rode zaal van het Fakkeltheater in Antwerpen kleurt Blackberry, Rolex en designer-kostuum. Zo zou het verslag kunnen beginnen, geschreven door iemand die niet ter plaatse was.
Wie wel ter plaatse was, zag de rode zaal volgekleurd geraken met een bont gezelschap van reclamemakers, copywriters, journalisten, fotografen, een werfleider, art directors en een hele trits andere Angelsaksische functieomschrijvingen. Maar ook onze toekomst was aanwezig: een hele delegatie studenten van de Plantijn Hogeschool.
In de zaal zat bijgevolg een collectie creatieve geesten bij elkaar waarvan een aantal ons wellicht ooit wel eens probeerden te doen geloven dat sommige wasproducten witter wassen dan andere, maar het is onnodig hierover te klagen.
We hebben ons allemaal wel eens schuldig gemaakt aan het gebruik van flauwe argumenten om een standpunt te verdedigen, of ons uit een of andere leugen - die eruit was voor we het goed beseften - te praten ... Niets nieuws aan de horizon dus. Been there, done that!
Waar iedereen voor kwam, was de uitreiking van de Gouden Welp 2010. Een beeldje gemaakt door Paul Van Hees (officiële functieomschrijving: Ferrofiel Iconoplast). Die het beeldje ontwierp in puur goud op een stuk authentiek H-profiel, zoals je het op de betere bouwplaats aantreft ...
De winnaar moest hiervoor wel met het grootste aantal stemmen gaan lopen in een wedstrijd die werd beslecht tussen 19 reclamespotjes. Voor velen in de zaal een wedstrijd onder collega's, onder concurrenten, maar het was iedereen toch vooral om de eer te doen!
Een zilveren beeldje was er niet, een bronzen ook niet. Enkel goud. Misschien maar goed ook, want laat ons eerlijk zijn, je wint geen zilver ... je verliest goud.
Het publiek werd getrakteerd op de grappige, vrijblijvende presentatiestijl van Nic Balthazar, filmmaker en filantropist (denk maar aan The Big Ask en de The big Ask again), een man vrij van alle verdenking dus. En zelf al meermaals in de prijzen gevallen met zijn filmwerk.
Nic Balthazar praatte de avond aan elkaar en liet eerst de 19 spotjes waaruit de winnaar zou worden gekozen los op het publiek. Een compilatie van 13 minuten in totaal, een reclameblok waar je met plezier naar keek.
Reclame goeroe uit Londen
Het ging dan ook om de allerbeste spotjes van 2009/2010. Hij mocht zo ook Will Sansom aankondigen. Een reclame goeroe uit Londen die een bijzonder interessante uiteenzetting gaf over de snel veranderende reclamewereld en de snelle integratie van sociale media hierin.
Sansom gaf een overzicht van de voor hem meest opmerkelijke campagnes en trends van het afgelopen jaar. Je zag de zaal zijn hele presentatie van begin tot einde met volle aandacht volgen. De keuze voor Sansom als gastspreker was een schot in de roos!
Ter verdediging van het vak: reclame voor wasproducten is wellicht een terechte metafoor voor alle spotjes die je eigenlijk liefst nooit meer terug zou zien. Ze missen originaliteit, de boodschap komt er niet uit, enzovoort.
Maar de spotjes hier waren een streling voor het oog, oor en je zin voor humor. Alles kwam erin voor. De keuze was dan ook niet makkelijk. Zouden het de Benidorm Bastards worden? Ging de Gouden Welp naar het spotje met de knappe montage van filmfragmenten met de kreten 'Who took my badjas' en 'Sebiet no koffiekoeken for you'?
Het werd inderdaad het promofilmpje voor onze nationale telefoonoperator met de koffiekoeken en de badjas. Terecht, het publiek heeft gekozen en toegegeven: het is het soort filmpje dat je nog kan overdonderen met een glimlach, meermaals zelfs.
Is deze prijs belangrijk?
Antwoord 1: Bwah. Het zijn maar reclamefilmpjes, wie ligt daar wakker van?
Mijn antwoord: Ik ben van mening dat ze heel belangrijk zijn, want hoe beter reclamemakers worden in hun vak, hoe hoger het gemiddelde niveau van de spotjes die je vroeg of laat toch ergens wel eens te zien krijgt.
Dus in die redenering zou je kunnen verwachten dat ook het meest onaangename filmpje in de toekomst een stuk beter kan worden dan het nu is.
Maar er is nog een sterker argument: als reclamemakers zich kunnen uitleven en zichzelf verbeteren in het maken van publiciteit voor dadelijkse consumer-goods dan doen zij ervaring op die ze ooit kunnen gebruiken om zichzelf te overstijgen in reclame voor NGO's en of actiegroepen.
En het is van die dingen en van die ervaring dat onze NGO's en actiegroepen, die belangrijke doelen nastreven, maar hun boodschap meestal nogal slecht of houterig overbrengen, net die boodschap beter en vooral bij een groter publiek aan de man gebracht krijgen. En daar wordt de wereld dan weer wel echt beter van!
Een welgemeende proficiat en doe-zo-voort aan Sam De Win (copywriter) en Jan Dejonghe (creative director) van VVL-BBDO.
Tom Van Alphen
