about
Toon menu

Mélenchon president? Of toch nog Fillon? Een week voor de verkiezingen liggen alle opties terug open.

zondag 16 april 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Afgelopen woensdag kwam Jean-Luc Mélenchon zijn aanhangers toespreken in het Grand Palais te Rijsel. Voortgestuwd door de goeie peilingen was er ook dit keer niet genoeg plaats in de zaal en moest een aanzienlijk deel van het publiek de speech buiten volgen op groot scherm.

Enkele weken eerder waren we ook in Rijsel om die andere linkse kracht aan het werk te zien: Benoît Hamon. In die paar weken tijd zijn de kaarten grondig door elkaar geschud en is Hamon van een 13 % in de peilingen naar 9 getuimeld. Mélenchon daarentegen steeg naar de top met 20 % van de stemmen, hij doet hierbij haasje over met Fillon en komt binnen het vizier van Le Pen en Macron. Als we rekening houden met de laatste peilingen en foutmarges staan de vier kandidaten op gelijke hoogte met ongeveer 20 % van de stemmen. Voor Fillon mag dit een wonder heten na alle schandalen die hem ten deel vielen. De verkiezingen beloven dan ook zeer spannend te worden, aangezien slechts twee kandidaten naar de volgende ronde gaan.

Mélenchon werd in deze campagne nooit echt serieus genomen. Nu het echter niet onwaarschijnlijk is dat hij de eerste ronde van de presidentsverkiezingen overleeft maken steeds meer kranten – en nieuwsredacties zich grote zorgen. Ook het MEDEF , de Franse werkgeversorganisatie, schiet met scherp dezer dagen. Het MEDEF kon zich trouwens enkel vinden in het economisch programma van Macron en Fillon, de rest noemen zij ‘verkopers van dromen’. Iets waar Mélenchon met een kwinkslag op reageert: ‘als socialisten verkopen we geen dromen, we verdelen ze!’ Ook op de kritiek dat zijn campagne gedragen wordt door communisten reageert hij laconiek: ‘Et Alors? C’est des brave gens, des communistes’.

Dat iemand als Mélenchon zo populair kan worden, en zelf de populairste onder de jeugd, met een schaamteloos links programma heeft veel te maken met de degout die vele kiezers hebben van de vorige machthebbers, Sarkozy en Hollande. Zij zijn er beiden niet in geslaagd om ,,onder andere de torenhoge werkloosheid van om en bij de 10 % te doen dalen. Brice Teinturier, onderzoeker van IPSOS, waarschuwde afgelopen woensdag in knack voor een zeer lage opkomst tijdens verkiezingen. Hij omschrijft een groep van (non)kieziers die de voorbije jaren steeds groter wordt, de zogenaamde Prafisten (plus rien à faire, plus rien à foutre). Zij vormen momenteel een groep van om en bij de 30 %.

Daarbovenop gelooft 88 % (!) van de Fransen dat de meeste Franse politici corrupt zijn. In zo’n politiek klimaat mag het niet verwonderen dat de overige stemmen naar diegene gaan die verandering prediken (Le Pen, Macron, Melénchon en zelf Hamon).

De waarschuwing van Hollande voor Mélenchon (zijn enige teken van leven tijdens deze presidentscampagne) lijkt dan ook eerder een omgekeerd effect te hebben.
Ondertussen hoedt Macron zich ervoor om niet teveel beroepspolitici in zijn team te laten, zijn project straalt anders niet meer de zogenaamde verandering uit waar hij het zo vaak over heeft.

De belangrijkste weerstand voor Mélanchon komt echter van degene bij wie hij ideologisch het dichtst aanleunt. Hamon liet dit weekend in Libération optekenen dat hij niet uit deze campagne stapt en Mélenchon niet wil steunen. Mélenchon wil namelijk (na referendum) uit de E.U. stappen indien bepaalde regels niet socialer worden.  Ook Phillipe Poutou, de kandidaat van het anti-kapitalistische NPA, behaalt momenteel ongeveer 2% van de stemmen. Dit kan ervoor zorgen dat Mélenchon de tweede ronde net niet haalt.

Volgend weekend weten we meer in wat een historische verkiezingsdag kan worden.

reacties

2 reacties

  • door Roland Horvath op woensdag 19 april 2017

    Het is normaal dat mensen er niet in slagen volledig te ontkomen aan de bestaande indoctrinatie die voor het ogenblik neoliberaal en -extreem- rechts is. Bvb Links durft of kan niet denken tot het einde of tot het begin. Een uitzondering is Jean-Luc Mélenchon, wellicht de volgende Franse president, die de NAVO en de EU durft in vraag te stellen, en die opkomt voor het lokale. De naam van zijn beweging 'La France insoumise' is wervend: Het maakt veel Fransen wild enthousiast. Wat Mélenchon naar voor brengt is realistisch in tegenstelling tot wat de regerende socialisten als François Hollande debiteren. De ergste concurrenten zijn degene die het moeten hebben van dezelfde kiezers.

    Daarentegen, Marine Le Pen is ook economisch links en ze komt ook op voor het lokale, voor FR. Maar ze is te extreem rechts voor velen. Emmanuel Macron is een volbloed neoliberaal die zich voor socialist uitgeeft, een ex bankier, Banque Rothschild. Noch mossel noch vis. De kandidaat van het grootkapitaal, van de GMO. François Fillon, een katholieke kasteelheer. Hobby's, joggen en autoracen.

  • door Jan Hertogen op woensdag 19 april 2017

    Mélenchon kan in Frankrijk dus misschien voor een doorbraak zorgen. Waar niemand evenwel over spreekt is dat Mélenchon deel uitmaakt van de Partij van Europees Links waar z'n compagnon Pierre Laurent van de Parti Communiste Français voorzitter van is. Ook de Parti-Communiste Wallonie-Bruxelles is volwaardig lid van Europees Links én deel van PTB-GO! dat voor het Hedebouw-succes gezorgd heeft in Wallonië.

    Goed om weten dat de Partij van Europees Links een andere verzameling is dan de fractie van Georganiseerd Links in het Europese parlement waar uiteraard ook de Partij van Europees Links toe behoort en waar de PVDA-PTB waarnemer is. Dat is geen onbelangrijk verschil want als Mélenchon echt doorbreekt in Frankrijk dan zal dat het eerste volwaardige succes zijn voor de Partij van Europees Links in Europa. Waarom de PVDA-PTB deze connectie naar een Europese Linkse partij en dus ook naar Mélenchon niet valoriseert en negeert, minstens toch langs de PC-Wallonie-Bruxelles die deel zijn van PTB-GO!, is een raadsel. Misschien kan Raoul Hedebouw dat ook oplossen?

    Iedereen kan trouwens individueel lid worden in Vlaanderen bij ontstentenis aan een partij die deel is van Europees Links. De Kommunistische Partij Vlaanderen was volwaardig lid tot zij zichzelf ontbonden hebben en niemand was bereid dit mandaat over te nemen. In Wallonië kan men lid worden van Europees links door aan te sluiten bij de Parti-Communiste Wallonië-Bruxelles maar dan moet men wel in de Franse Gemeenschap wonen.

    Jan Hertogen, socioloog Individueel lid van Europees Links

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties