about
Toon menu

Exit klimaatverdrag

zaterdag 3 juni 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Het is toch een flinke kater. De dag die iedereen aan zag komen, maar waarvan je hoopte dat die nooit zou plaatsvinden. De VS stappen uit het klimaatverdrag van Parijs, de argumenten die Trump ervoor aanhaalt zijn gewoonweg te belachelijk om te herhalen. Ik begin er niet aan. Tenzij je miljoenen betaald wordt door de kolen- en olie-industrie, denk je er nog niet aan die onzin te geloven. En dan nog is er een verschil tussen zeggen dat je het gelooft, en het ook echt geloven.

Sowieso, een akkoord dat jaren en jaren en jaren heel moeizaam werk heeft gekost van duizenden, tienduizenden wetenschappers, beleidsmakers, diplomaten van over de gehele wereld, verliest in een pennestreep van een achterlijke zeug aan geloofwaardigheid. Ja, de woorden zijn mooi, van Macron, van Jinping, dat we er toch allemaal mee doorgaan, ondanks Trump. En wat wordt het nieuwe argument van vervuilende landen als ze worden aangesproken op het feit dat ze hun doelstellingen niet halen? 'Ach, we doen het toch beter dan de grootste per capita vervuiler ter wereld.' En ze hebben nog gelijk ook.

Het hele klimaatdebat had al tien jaar geleden een uitgemaakte zaak moeten zijn. De feiten spreken voor zich. En nu zijn we weer terug bij af. Dat is wellicht wat overdreven - zonnecollectoren en windmolens zijn tegenwoordig net zo betaalbaar of zelfs betaalbaarder dan kolencentrales - maar het voert toch ook wat ver om dan maar op de markt te gaan rekenen voor onze energie-transitie. Zo eenvoudig werkt het dan toch ook weer niet, dat zit ook niet in het systeem van onderschrijvende.

Hartverwarmend bijna waren de oproepen van politiek leiders van de Amerikaanse grote steden. Maar je bent al snel groen als het binnenland nog net niet kolen als brandstof voor de auto gebruikt. Je rent ook harder met twee dan alleen. Nee, een nationaal beleid is echt het beste om vooruit te blijven gaan, en daarvoor is domweg een internationaal bindend verdrag nodig. Het is niet te onderschatten hoe lang het kan duren vooraleer de VS weer in zo'n verdrag kunnen stappen. Afbraak is relatief eenvoudig, iets moois opbouwen, in consensus met heel de wereld, daarentegen, vergt heel veel kwaliteiten die deze Amerikaanse president niet bezit.

Geloofwaardigheid om te beginnen. Hoe ga je een klimaatverdrag kunnen regelen met heel de wereld als je net je eigen hoeders van je klimaatkennis hebt afgedankt? De klimaatafdelingen van de EPA, de NASA en de NOAA zijn net wegbezuinigd: wie wil Trump nu naar voor schuiven, als hij beweert een nieuw ('beter') verdrag te willen regelen? Schott Pruitt, de notoire klimaatnegationist en leider van het EPA? Een conservatieve denktank? De gebroeders Koch? De onderhandelaars van andere landen zullen lachen. Of huilen. Het klimaatverdrag van Parijs was nooit mogelijk geweest als er niet al jaren en jaren geleden met heel de wereld was overeengekomen dat er iets grondig mis is met het klimaat, en dat de mens daaraan schuldig is. Hoe wil je dan in godsnaam een nieuw verdrag opstellen als je eigen regering openlijk klimaatnegationistisch is?

Ik mag niet te negatief worden, want ook dat demotiveert, maar wat er nu plaatsvindt is te gek voor woorden en gaat er gewoon niet bij mij in. Een mens mag niet verwachten dat de wereld steeds, al is het langzaamaan, vooruit gaat, met soms een kleine stap terugwaarts tussendoor. Maar stiekem verwacht je dat toch. Hoe zou het ook anders kunnen?

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.