Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

De botte bijl van Pironet

donderdag 14 augustus 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Leven in een tijd waarin zich een historisch keerpunt voordoet, en van toeten nog blazen weten. Het kan. Weinig tijdgenoten zullen in september van het jaar 476 plots geschokt hebben uitgeroepen: “Barst! Nu is het Romeinse Rijk gevallen!” Hoogstens vernam men dagen, weken, maanden later via vermoeide reizigers het nieuws dat Rome alweer eens was belegerd en veroverd. Dat Odoaker daarbij keizer Romulus Augustus afzette en het verder niet nodig achtte zichzelf of een van zijn volgelingen als nieuwe keizer aan te duiden en de grote gevolgen die deze gebeurtenis op termijn had, zal voor velen niet meer dan een detail in de marge zijn geweest in vergelijking met de verhalen over de belegeringen, plunderingen en alle andere sensationele of populistische details.

Iets anders is het wanneer men bewust de (recente) geschiedenis een draai geeft om zijn eigen ideologisch standpunt in de verf te zetten. Het commentaarstuk van Ewald Pironet op pagina 3 in Knack van 13 augustus 2014 is daar een mooi voorbeeld van. Met de botte bijl wordt daarin de bankencrisis in 2008 onder de mat geveegd alsof het om een onbetekenend detail zou gaan, net zoals dat destijds ook met het nieuws over de afwezigheid van een nieuwe Romeinse keizer moet zijn gebeurd.

MET SCALPEL EN ZAAG, OF TOCH MAAR GEWOON DE BOTTE BIJL?

Pironet begint met in zijn opiniestuk ons nog eens netjes aan de besparingsmaatregelen van de regering Bourgeois te herinneren en waarschuwt ons vervolgens voor het feit dat de toekomstige federale regering (Peeters I?) nog veel forser zal moeten besparen, waarna hij tot de boute conclusie komt dat na de schuldenafbouw ten tijde van de regeringen Dehaene (1992-1999) de daaropvolgende paarse en paars-groene regeringen van Verhofstadt (1999- 2007) “het geld zijn gaan uitdelen”.

Deze grafiek van het Agentschap van de Schuld toont een ander beeld. We zien inderdaad dat de recordhoogte die de staatsschuld in 1993 had bereikt vanaf dan systematisch begint te dalen. Dat Dehaene super gemotiveerd aan een dieet begon om kost wat kost de Mastrichtnorm te halen om België zo in de Eurozone te loodsen, was daar zeker niet vreemd aan. Vanaf 1999 tot 2007 zien we echter dat deze daling zich onverminderd doorzet (van 113,6 % van het BNP in 1999 naar 98,4 % in 2007). En dit ondanks Pironet's aantijging dat de regering Verhofstadt voor kwistige Sinterklaas zou hebben gespeeld. Ook in deze tabel van de Nationale Bank wordt diezelfde dalende tendens bevestigd (de laatste kolom 'op ten hoogste één jaar').

Pironet verwijt de regeringen die tijdens het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw aan de macht waren dat ze geen financiële buffer hebben opgebouwd. Een reserve wat ons had kunnen helpen om de crisis van 2008 te doorstaan. De meest recente periode, tussen 2008 en vandaag, werd volgens Pironet daarom gekenmerkt door 'immobilisme (…) zonder al te veel visie'. 

DeWereldMorgen.be








HISTORISCH KEERPUNT: DE V-CURVE VAN 2008

Is het een uitdaging om aan te tonen dat Pironet's analyse rammelt? Niet echt. Het volstaat om de bovenstaande grafiek en tabel over de staatsschuld eens goed te herbekijken – bekijk bij uitbreiding ook eens die van de overheidsschulden van andere West-Europese landen – om te zien waar hij de bal misslaat. Laat ons daarbij even focussen op het keerpunt wat het meest in het oog springt. Een trendbreuk in de grafieken waar je al halfblind voor moet zijn om ze niet op te merken: de plotse stijging van de overheidsschulden sinds 2008, het jaar van de infameuze bankencrisis. Is Pironet's verwijt dat de regeringen van Verhofstadt een gebrek aan voorzienigheid hadden omdat ze tussen 2003 en 2007 geen buffer zouden hebben opgebouwd trouwens niet enigszins absurd? Alsof men op voorhand had moeten weten dat die crisis er zat aan te komen en alsof de manier waarop ze zou worden 'opgelost' al een uitgemaakte zaak zou zijn.

Maar belangrijker: over de afwezigheid van voorzienigheid en verantwoordelijkheidsgevoel bij de topfiguren uit de financiële wereld rept Pironet met geen woord. In zijn redenering staat het kennelijk niet ter discussie dat de roekeloze hebzuchtige casinomentaliteit (die vandaag trouwens onverminderd voortduurt) die door de financiële wereld aan de dag wordt gelegd, gedekt wordt door een onbeperkte verzekeringspolis bestaande uit publiek belastinggeld.

HISTORISCHE 'DETAILS'

Als kers op de taart komt Pironet tot de conclusie dat wij nu “de rekening gepresenteerd krijgen voor 15 jaar kleine politiek”. Dat het uitgerekend de “grote crisis” van 2008 is die ons vandaag in deze financiële penarie heeft gebracht, hoort niet thuis in zijn verhaal. Jawel, Rome is gevallen, maar of er een nieuwe keizer is aangesteld of niet is niet echt van belang. Het minste wat je kan zeggen is dat je over voldoende intellectuele brutaliteit moet beschikken om in het editoriaal van Knack de historische waarheid zo een draai te geven. 

Gelukkig eindigt Pironet met een positieve noot: een oprechte waarschuwing aan de nieuwe regeringen. Zij moeten oog hebben voor sociale kwesties, de ongelijkheid aanpakken werk maken van het bestrijden van sociale fraude. De vraag is of zulks mogelijk is met regeringen die vanuit een fundamenteel asociale ideologische overtuiging een fors besparingsprogramma willen uitvoeren. Dat Pironet daarbij ook figuren zoals Bernard Arnauld, die nauwelijks belastingen betalen op hun monsterwinsten met naam en toenaam durft noemen, pleit ondanks zijn eerdere misser dan weer wel voor zijn gevoel voor inzicht en nuance. Kijk, u merkt het, als het goed is, zeggen we het ook. ;-)


Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.