Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Brieven aan de minister van Financiën (7)

dinsdag 3 maart 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Beste Yanis

Mag ik je Yanis noemen?

Je bent nu ondertussen toch al gemeengoed geworden, er verschijnen foto's van je op de ferrie naar Aegina, terwijl je aandachtig naar je vrouw zit te luisteren, een beetje scheef onderuitgezakt, met halfvolle flesjes water voor jullie op de tafel. Net 'gewone' mensen. Waarschijnlijk ben je ook wel gewoon een gewone mens. Eentje met een plan.

Toen ik op het BBC-nieuws zag dat de acteur van Dr. Spock overleden was, dacht ik in een fractie van een seconde dat ze het over jou hadden en in een Duitse videoclip lijk je op een kruising tussen Freddie Mercury en The Joker. Op de Hellenic American University was je een week lang het onderwerp tijdens de lessen van professor Jan Blommaert: Framing Varoufakis met op de slide van de inhoudstafel een rockgitaar erbij. PhD-studenten die uren naar je op zoek zijn op het internet. Die foto's van je bestuderen, het kader, de achtergrond, je houding, de kleur van je hemd, hoe je je hand houdt, je volume binnen het beeld and what does it all mean?! Die arme Dijsselbloem kwam er helemaal nergens aan te pas.

Tenzij dan tijdens de lezing over democratie en het belang ervan, toen de Nederlandse ambassadeur probeerde ons een collectief schuldgevoel aan te praten, omdat je Dijsselbloem voor schut had gezet daar in Brussel , Yanis. Ocharme die man, hij bedoelde het zo goed, onze Dijsselbloem, en dan die man zo aanvallen, Yanis, en nog wel op TV!, nou dat was pas awkward, maar een contract is nu eenmaal een contract blablablah. Dat we met zijn allen in de Eurogroep zitten en ons allemaal aan de regels moeten houden en ik voelde hoe de temperatuur in de zaal lichtjes begon te stijgen bij elk woord dat de ambassadeur verder nog uitkraamde. Vertel dat tegen al die mensen die ik hier in Athene in portieken en langs de metrolijnen onder wat struiken zie wonen, onder karton en op groezelige matrassen, in lompen gehuld, met klauwen als handen en haren in plakkerige vuile dreadlocks vastgeklit en met een blik in de ogen waar je ongelofelijk woest van wordt, zo droevig kijken ze je aan. Moedwillig honger veroorzaken, ja dààr behoort een mens een schuldgevoel van te krijgen.

De quote van de week is toch wel: “Samaras? Hahaha!”. Die kwam van de restauranthouder om de hoek, die verder niet over politiek wilde praten, maar vrolijk een extra portie tomaat op tafel kwam zetten, voor de vitaminen. “Greek tomatoes, the best!”, zei hij er nog bij met een knipoog. Hij hoopte dat deze zomer eindelijk wat geld in het laatje zou brengen. Dat er weer toeristen zouden afkomen. Dat hij zijn rekeningen zou kunnen betalen.

Hoop. Dat woord heb ik hier de laatste week echt heel veel gehoord. Het tovert een glimlach op de mensen hun gelaat, hun ogen gaan ervan twinkelen. “Join the revolution!”, zei een van de studenten tegen me, een dame toch ook niet meer zo piep, waarna ze plat met haar hand op de tafel sloeg en me doordringend aankeek. Ik zei haar dat ik de boodschap zou overbrengen.

Ik zie hier heel veel fietsers in Athene. Dat is compleet nieuw. Geen fietser te zien zeven jaar geleden. En ik heb er veel respect voor, want er zijn hier heel wat steile, écht steile straatjes en de hoeveelheid uitlaatgassen van auto's en scooters is zo vreselijk groot, dat ik na een hele dag ronddwalen door de stad elke avond een uur mijn neus moet staan snuiten en wat daar allemaal uitkomt aan fijnstoffige smurrie, een overkapping of twee zou hier ook geen slecht idee zijn. Hats off dus voor de fietsers. Ik vraag me af wat hun motivatie is? Ecologisch, sneller in het verkeer, geen parkeerproblemen? Of goedkoper, geen benzine te betalen, geen verzekering, geen parkeerplaatshuur, geen boetes? Bij het inhouden van de salarissen vielen misschien ook de bedrijfswagens weg?

Na lezing vroeg een van de studentes me of ik verandering kon zien in Athene. Ik zei haar dat ik heel veel aanvoelde als nog precies hetzelfde. Het lawaai. De drukte. Het krioelen van mensenmieren. Het alles door elkaar en dat tot in het oneindige. Maar ook dat de mensen precies zachter waren geworden. Als je naar hen lachte, dan lachten ze terug, maar op een manier dat ik er wat ongemakkelijk van werd. Het was bijna een dankbare glimlach. Alsof ik iets heel speciaals had gedaan door te glimlachen. Terwijl ik gewoon blij was hier te zijn. “Ja,” zei ze, “ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. We zijn ons temperament een beetje kwijtgeraakt. Het heeft te lang geduurd. We waren te bang en vooral te moe. Murw geslagen. We durfden 's avonds niet meer op straat komen vanwege Gouden Dageraad en overdag was er steeds de miserie en geen uitweg zien. Hopelijk komt daar nu verandering in. We moeten onszelf weer een beetje terugvinden. Opnieuw rechtop lopen. Durven lachen.” Een andere studente kwam er bij zitten en barstte uit: “Ze hebben onze cultuur kapotgemaakt, ze moesten zich schamen!” Waarna ze heel kwaad naar de ambassadeur ging zitten kijken.

Mijn receptionist heeft me gevraagd of ik een koffie met hem wil gaan drinken. Hij wil me graag vertellen over wat er hier gebeurd is. Het probleem is dat hij altijd moet werken en enkel overhuis gaat om te slapen, ook tijdens het weekend. Een vrije halve dag heeft hij, maar die wil hij dan graag thuis doorbrengen. Met zijn gezin. Dus praten we in stukjes telkens ik de receptie passeer. Over de rijken. Over hoe Zuid en Noord tegen elkaar worden opgezet. Hoe gemakkelijk iedereen trapt in de val van verhaaltjes over 'zij', 'de anderen', 'de luien', 'de profiteurs'. De rol van de mainstream media. Hoe die als propagandamachine gebruikt worden. “Het gaat helemaal niet om religie,” zegt hij. “Het gaat over winst maken. Het kan de rijke geen lor schelen wat er op zijn bord ligt, maar wel wie dat bord gaat afwassen.”

Op dat moment stapt er een haveloos uitziende man binnen, die aan de overkant van de straat in een gekraakt huis woont en elke ochtend een potje koffie komt halen in het hotel en dat nu kwam terugbrengen. Het is me niet duidelijk of hij daarvoor moet betalen, of dat hij het krijgt, maat terwijl wij, de gasten, 's ochtends binnen ontbijten, doet hij dat buiten in het zonnetje voor zijn gekraakte deur. Wij kijken wat door het raam naar buiten terwijl we ons hardgekookte eitje pellen en onze halve perzik op siroop naar binnen lepelen. Hij praat wat vanop zijn houten kruk tegen de straatkatten die komen kijken of er wat te bikken valt. We drinken dezelfde koffie. De man is Amerikaan en hier jaren geleden blijven plakken. Zijn naam is Tom. Zijn huis heeft boven geen glas meer in de ramen en in het dak zit een heel groot gat. Op de voorgevel van zijn huis heeft hij in grote letters “Save us all from Merkel” geschilderd. Ik denk niet dat hij voor de koffie hoeft te betalen. Of toch niet de vollle pot.

Zo Yanis. Het is nogal wat hier in deze stad. Toen ik eergisteren door Stadiou richting Omoneia wandelde, zag ik ergens een putdeksel volledig aan diggelen, alsof er een bom op was ontploft. Vandaag passeerde ik daar weer en lag er een nieuw deksel op, netjes dichtgemetseld. Alles errond ziet er nog even gehavend uit, maar de put is weer veilig dicht. In Ermou staan nu bloembakken met olijfboompjes, en hier en daar zie ik verse bloembollen in de bloemperkjes, die er voor zover ik me kan herinneren daarvoor altijd meer als kattenbakken hebben uitgezien dan als perkjes. Er wordt hersteld, kleine dingen, schijnbaar miniem in de grote massa die deze stad is. De mooie, grote, oude gebouwen staan nog steeds verschrikkelijk op instorten, overal in de stad. Maar die kleine dingen geven wat hoop. En de telefooncellen werken hier nog!

Tot snel Yanis.

Groet

Sarah

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.