Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Brieven aan de minister van Financiën (6)

vrijdag 27 februari 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Beste Yanis

Mag ik je Yanis noemen?

Afgelopen woensdag had ik een afspraakje. Net zoals ik dat lang geleden deed, zouden we mekaar aan de uitgang van Monastiraki Station treffen, aan het hek, aan de bibliotheek van Hadrianus. (Hoe cool is dat?)

Er is heel wat veranderd daar, het plein niet langer vol putten en afgebroken tegels, er staan zelfs ietwat bizarre houten constructies waar je op kan zitten met je gyros van bij Savas (die gelukkig nog niet zijn deuren heeft moeten sluiten). Veel minder juweelverkoperstandjes langs de zijkant dan vroeger, maar hopelijk staan die er weer terug als het nog wat warmer wordt. De fruitstand is er wel nog steeds, met een grote berg aardbeien!

Terwijl ik zat te wachten tegen het hek, werd ik meteen aangesproken. Dat is niet veranderd. Een knappe, maar niet al te gewassen jongeman zegt me zonder veel omwegen dat-ie zwaar aan de drugs zit en dringend zijn fix moet hebben. Hij kijkt me daarbij recht in de ogen en wacht, zijn handen trillen. Ik geef hem wat geld, omdat ik weet dat hij het nodig heeft, maar goed voel ik me er allesbehalve bij. Hij bedankt me met een flauw glimlachje en zegt dat ik rock, en verdwijnt achter het hoekje. Iemand vertelde me later dat alle drugspreventieprogramma's hier werden afgeschaft, vanwege de besparingen. Mensen moeten maar hun plan zien te trekken. To live or die. Het loopt hier nu vol met levende skeletten.

Dan staat er opeens een jonge vrouw voor mij, op haar zat ik te wachten. Maria Psa is journaliste voor een mainstream krant en zag het wel zitten om met mij wat te babbelen over hoe zij hier alles ervaart. We zetten ons op het overvolle terras van een kafèneion met uitzicht op het metroperron, waar ik vroeger als twintigjarige met mijn gitaar liedjes stond te spelen om geld te verdienen voor de huur van een kamer.

“We hebben hier sinds 2010 in een collectieve, nationale depressie geleefd,” vertelt Maria, “maar de laatste twee jaren waren de ergste. Het was alsof iedereen alle hoop had opgegeven ooit nog licht aan het einde van de tunnel te zien. Heel veel van de kleine ondernemers zijn overkop gegaan: winkeltjes, restaurants, marktkramers, bedrijfjes. Niemand kon het nog bolwerken met de besparingsmaatregelen opgelegd door de trojka en de grote bedrijven hebben alles overgenomen. In het centrum zag je ontelbare winkels gesloten, flats die leegstonden en de straten die na 22u 's avonds (ongezien in een stad die altijd 24/24 leek te leven) helemaal leeg waren, want iedereen spaarde zijn klein beetje geld op om toch nog iets leuks te kunnen doen op vrijdagavond."

"Alle jonge mensen die alleen woonden, en alle studenten die in een andere stad studeerden, keerden weer naar huis om bij hun ouders in te trekken, want ze konden de huur niet meer betalen. Als het mooi weer was, kon je massa's mensen op de straten en de pleinen ogenschijnlijk zien zitten niksdoen, en dan had men het in de buitenlandse media over 'die luie Grieken', maar dat waren gewoon allemaal mensen die hun job waren kwijtgeraakt en mekaars gezelschap zochten, om de dag door te komen, iets om handen te hebben en zich niet alleen te voelen in hun miserie. Ook van onze eigen mainstream media kregen ze weinig respect, maar die media stond dan ook aan de kant van Samaras en zijn besparingsregering." [De mainstream media hier moeten geen zendtijd betalen, een beetje zoals bij Berlusconi. nvdr]

“De periode tussen 2012 en 2013 was afschuwelijk. Dat was de periode dat de neonazistische Gouden Dageraad zoveel aan macht had gewonnen dat ze, open en bloot, 's avonds door de straten van Athene konden trekken en jacht maken op migranten, alles wat links was, anarchisten, iedereen die van leer trok tegen de regering, die ging men met knuppels te lijf. Na de moord op Pavlos Fyssas [antifascistische hiphop-artiest die op 34-jarige leeftijd in Piraeus werd vermoord door GD-militanten] is de gehele scene hier veranderd in een van angst. We noemen dat hier 'parakratos', de parastaat. Athene werd door Angst geregeerd. Gouden Dageraad zat tot in het parlement en iedereen wist dat Samaras in direct contact stond met hen. Niemand was nog te vertrouwen. Van de ene dag op de andere was men hier de rode lijn overgestoken en de mentaliteit veranderde compleet. Het was angstaanjagend en compleet verstikkend. Je kon geen kant meer op, leek het wel. Gouden Dageraad duwde de regering nog meer naar de kant van rechtse praktijken en niemand kon nog ademen.”

“Die tactiek van de angst probeerde men ook nog toe te passen nu bij de laatste verkiezingen. Samaras en de mainstream media hebben er alles aan gedaan om de mensen bang te maken om te stemmen voor verandering, om te stemmen om een einde te maken aan deze waanzin. We waren zoals kippen in het water. Het water bleef maar stijgen en wij waren collectief verlamd. Heb je The Shock Doctrine van Naomi Klein gelezen? Zo was het hier. Je weet dat het de foute richting opgaat, maar je bent verlamd van angst en durft niet meer te reageren uit schrik dat het nog erger gaat worden. Maar we hadden geen andere keuze meer. Nog erger dan wat we al hadden? Nee. Dus we hebben allemaal voor Syriza gekozen. Ook al diegenen die helemaal nog nooit voor eender wie hadden gekozen. Mensen die vroeger rechts stemden. Iedereen. We moesten terug kunnen ademen. En Syriza won.”

“25 januari heeft alles veranderd. Iedereen kan het voelen. We zijn nog steeds bang voor de crisis, voor onze job, voor de rekeningen, maar er is terug hoop, we hebben ons zelfrespect herwonnen. Heel veel mensen waaronder ikzelf zijn ook wel teleurgesteld door wat er in Brussel werd overeengekomen tijdens de onderhandelingen. Ik had meer gewild. Ik heb voor meer gestemd dan dat. In het begin moest ik niet zoveel van Varoufakis hebben, eerlijk gezegd, maar nu vertrouw ik hem en Tsipras, ook al ben ik teleurgesteld, er is geen andere oplossing nu."

"Wat wij nu nodig hebben, wat Griekenland nodig heeft, denk ik, is minder afhankelijk zijn. We moeten terug in staat kunnen zijn voor onszelf te zorgen. Geen sinaasappelen meer importeren uit Brazilië, we hebben er verdorie zelf en nog goeie ook! Niet langer enkel op 1 product focussen, maar terug op diverse producten mikken, onze traditionele producten, wat we kennen, waar we goed in zijn. Opeens moesten we allemaal tabak gaan verbouwen van de EU. Dan waren de visboerderijen dé toekomst. Telkens iets anders, iets waar we geen enkele ervaring mee hadden, daar beloofde men ons dan subsidies voor, hup! iedereen past zich aan en dan was het opeens gedaan met subsidies vanuit de EU en verloor je alles omdat je geen backup meer had en al je eigen reserves verplicht moest investeren in iets wat uiteindelijk geen enkele toekomst bleek te hebben. Een vicieuze schuldencirkel waar geen ontkomen aan was."

"Gedaan met politici die hun bevolking niet beschermen, die alles in de uitverkoop hebben gezet, die door naar de pijpen van de Europese Unie te dansen voor een humanitaire crisis hebben gezorgd. Het was kantje boordje en ook nu hebben we nog niet te veel illusies. Als Syriza dit gevecht alsnog verliest, dan zullen al die mensen die uit wanhoop voor hen hebben gestemd, de volgende keer gewoon voor Gouden Dageraad stemmen. Mensen willen geen honger meer hebben. Hopelijk wint Podemos in Spanje ook en zullen nog veel landen volgen in Europa. We moeten een einde maken aan het kapitalisme, dat maakt ons allemaal kapot. We hebben dringend nood aan een alternatief systeem en dat komt niet uit Duitsland.”

“Zoals ik het nu zie evolueren, heb ik er wel wat hoop in, de signalen zijn er. Deze nieuwe regering doet niet aan vriendjespolitiek, maar zet mensen op ministerposten vanwege hun bekwaamheid. Men wil ook het politiesysteem aanpakken en de corruptie in het algemeen. We moeten terug naar meer solidariteit. Wij hebben geen liefdadigheid nodig, dat maakt mensen lam. Wij hebben tools en ruimte nodig om een nieuwe start te kunnen maken, zodat we allemaal weer zelf het heft in handen kunnen en willen nemen. Grieken zijn helemaal niet lui. Wij kunnen heel hard werken.”

“Ik ben gek op reizen, maar ben al jaren nergens meer naartoe kunnen gaan. Ik hoop echt dat dit binnenkort weer terug mogelijk zal kunnen zijn.”

Met die woorden nemen Maria en ik afscheid, Yanis. Op de hoek van de straat loop ik een oude man tegen het lijf. Zijn gezicht is ongeschoren en vol zweren en schaafwonden, zijn schoenen twee maten te groot. Hij duwt me een pakje papieren zakdoekjes in mijn handen en vraagt er 1 euro voor. Twintig jaar geleden kostte datzelfde pakje 50 drachmes. Dat was ongeveer 6 Belgische frank. Als ik 's avonds in goed gezelschap iets ga eten in een taverna, komen we tot de vaststelling dat we allemaal bijna miljonair zijn. Moesten we nu nog in Belgische franken rekenen. Bij de 1% is dat in euro's. Dat is 40 keer zoveel.

Yanis, er is werk aan de winkel. Wat denk je? Allemaal samen?

Groet

Sarah

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.