Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

"Beste mevrouw Crevits, lang geleden dat ik me zo beledigd voelde"

maandag 6 maart 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Beste mevrouw Crevits,

Het davert in mijn lijf bij het lezen van het artikel. Ik heb me lang niet beledigd gevoeld, tot vandaag. En ik zal echt niet de enige zijn. U blinkt weer uit in het scheren van 'de allochtoon' over eenzelfde kam. En dan nog wel van de tweede generatie. Dat u zich baseert op 1 enkele getuigenis van een leerkracht om je conclusies te trekken over 'de allochtoon' in Vlaanderen baart me als mama grote zorgen. 

Bent u al eens in een school binnengewandeld tijdens een vergadering van het oudercomité? Nee, niet in één van de Vlaamse dorpjes waar geen 'allochtonen' wonen, maar in de grootsteden en hun randgemeenten. Ik kan u verzekeren mevrouw de minister dat u grote, nee heeeeeel grote, ogen zult opentrekken. U zal daar namelijk in de oudercomités 'allochtonen' zien! U kan ze zelfs voelen, een handdruk geven en er op hoog niveau een babbeltje mee slaan. 

Als mama van 3 kinderen zetel ik al zolang mijn kinderen naar school gaan in de oudervereniging. Sinds 3 jaar deel ik zelfs het voorzitterschap. En zal ik u nog een nieuwtje vertellen? Er zitten ook 'allochtonen' bij! In de lagere school van mijn dochter trekken 'ze' zelfs het schoolfeest en zorgen 'ze' zelfs voor een goede gezonde financiële stand van zaken. Jammer dat we weer meegezogen worden in het wij-zij discours dat u nu op gang zet.

Dat de kinderen van de zogenaamde tweedegeneratie 'allochtonen' de Nederlandse taal niet voldoende machtig zouden zijn, wil ik wel eens zien. Voorzie een gaatje in je drukke agenda om met deze jongeren in gesprek te gaan. Wedden dat ze u onder tafel spreken? 

Met vriendelijke groeten, 

Samira
Mama van 3 Nederlandstalige kinderen (9 jaar, 15 jaar en 17 jaar)

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

4 reacties

  • door Saar Tranchet op maandag 6 maart 2017

    Beste Samira

    Ik weet niet van welke regio u bent, maar hoewel ik geen regeringsliefhebber ben kon ik het interview van mevrouw Crevits toch beamen. Mijn zoontje van 5 loopt school in Heule bij Kortrijk en er zitten heel wat 'allochtone' kindjes in zijn klas, alsook in de andere kleuterklassen en lagere klassen. Desondanks het meermaals aansporen, hebben wij nog steeds geen van deze ouders in onze ouderwerking. Wel hebben wij een praatgroep voor anderstaligen, waar sommige allochtone mama's bij elkaar komen om hun nederlands bij te schaven. Ik hoor ook vaak van de juffen dat de communicatie bij deze groep toch stroef blijft. Net deze realiteit werd hier door de minister gestaafd. Chapeau dat het bij jullie anders gaat, maar ik vrees dat er in andere delen van ons land, met name ook in de grootsteden, nog heel wat werk voor de boeg is om jullie niveau te evenaren.

  • door Eric Van Damme op dinsdag 7 maart 2017

    Fantastisch Samira. Met deze houding zal ieder u in de armen sluiten. Maar u weet toch ook dat er een probleem van participatie is? Waarom deze vaststelling steeds als een belediging zien en het probleem niet durven/willen benoemen. Als leerkracht zag ik niet zo vaak ouders met migranten-roots. En wat er gebeurde op school bleef voor velen van hun gemeenschap onbekend. Ondanks alle inspanningen om hen te betrekken. Zoals een schoolfeest waarin een migrantenkind de hoofdrol kreeg in het theaterfeest maar het betreffende kind op het moment supreme niet aanwezig was: ... "We hadden iets anders te doen..." Zelfs als we aan de deur gingen aankloppen? Of de moeilijkheden in het schoolzwemmen of op bosklassen om mee te gaan... Doe nu toch niet alsof daar geen problemen zijn. Sta op de barricaden om uw gemeenschap te vertegenwoordigen en trek anderen met u mee maar schiet toch niet op de boodschapper. Alstublieft, doe dat niet... Maar wees bereid ook kritisch naar uw eigen gemeenschap te kijken en anderen te overtuigen tot een meer coöperatieve houding.

  • door Annemie Hélin op dinsdag 7 maart 2017

    Mevrouw Crevits heeft zich laten vangen aan wat er vandaag veel te vaak gebeurt: een veralgemening! Er zijn allochtone ouders die de schoolcarrière van hun kinderen niet voldoende opvolgen, Er zijn autochtone ouders die de schoolcarrière van hun kinderen niet voldoende opvolgen. De kunst is - en ook de taak van de minister - om zich af te vragen waarom die "ouders" - met de nadruk op "ouders" - dat niet doen, kunnen, willen,... Want naast de ouders die dat inderdaad niet doen, zijn er ook veel ouders die dat wel doen. En die voelen zich nu - door de veralgemening - terecht te kort gedaan.

  • door Yvon Princen op woensdag 8 maart 2017

    Door te veralgemenen focust mevrouw Crevits op het foutieve. Nu kunnen de allochtonen zich terecht beledigd voelen en verongelijkt. Terwijl er wel degelijk een probleem is en dit probleem ook hoort aangekaart te worden. Met respect in dialoog gaan is echter helaas niet meer van deze tijd precies. Niet bij links en niet bij rechts en ook niet bij alles er tussenin of er naast. Heel onlangs heb ik op radio 1 zeer mooie stellingen van dhr. Leman gehoord waar éénieder zich achter zou horen te scharen.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties