Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

Europa, anno 2015: Welkom in de dictatuur van morgen

maandag 21 september 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Het lijkt het perfecte scenario voor een scifi-thriller. Politici misbruiken angst voor terrorisme om burgerlijke vrijheden in te perken, aan de grenzen worden muren gebouwd om vluchtelingen tegen te houden, demonstraties buiten overheidsgebouwen zijn verboden, daklozen worden behandeld als criminelen, dwangarbeid wordt naar voren geschoven als een oplossing voor werkloosheid, en georkestreerde bankruns en economische oorlogsvoering zijn legitieme middelen om een democratie op de knieën te brengen. Europa, anno 2015: Welkom in de dictatuur van morgen.

Photo: Délmagyarország/Schmidt Andrea - http://www.delmagyar.hu

Dit zijn nochtans geen verzinsels uit een dystopische film, maar slechts enkele van de vele akelige nieuwsfeiten waarmee we het voorbije jaar werden bestookt. Veel van deze nieuwsitems werden gepresenteerd als faits divers uit de marge van de samenleving, maar als je ze naast elkaar legt ontstaat een beeld dat ook voor de 'mainstream burger' een reden tot bezorgdheid moet zijn: het beeld van een Europa van volkeren dat enkel nog verenigd is in angst.

Enkele nieuwsfeiten van het voorbije jaar op een rijtje

2015 werd op gang getrokken door de terreuraanslagen op de redactie van Charlie Hebdo en een Joodse supermarkt in Parijs. Overheden maakten gretig gebruik van de angstgolf die zich vervolgens over het Europese continent verspreidde om repressieve acties te legitimeren. Zo keurde het Franse parlement een wet goed die het voor inlichtingendiensten mogelijk maakte om telefoon- en internetverkeer af te tappen zonder toestemming van een rechter.[1] In België stuurde de regering het leger de straat op.[2]

De angst voor religieus fundamentalisme gaat in Europa al enkele jaren hand in hand met xenofobie. In België wordt de politieke vertaling van deze angst verzorgd door het Vlaams Belang en (in meer gekuiste vorm) de N-VA. In Duitsland organiseerde PEGIDA massaal bijgewoonde demonstraties tegen de Islam.[3] De extreemrechtse Hongaarse regering van Viktor Orbán stuwt de repressie naar nieuwe hoogtes met de bouw van een muur langs de grens met Servië om migranten buiten te houden.[4] Ook dichter bij huis worden verwoede pogingen ondernomen om de grenzen dicht te metselen. Charles Michel, de zogenaamd ‘liberale’ premier van ons land, stelt naar aanleiding van de verijdelde aanslag in de Thalys-trein voor om het Schengen-akkoord te herzien.[5] PVV-Führer Geert Wilders wil zelfs zo ver gaan om het akkoord gewoon op te zeggen.[6] Denemarken zette in juni al een stapje richting isolationisme door opnieuw grenscontroles in te voeren.[7]

Niet enkel 'vreemdelingen' zijn de pineut in de Europese Unie van de angst. Iedereen die buiten de 'hoofdstroom' valt kan op het wantrouwen van de staat en het bedrijfsleven rekenen. Niet toevallig zijn het vooral de kwetsbaarste leden van de samenleving die hiervan het slachtoffer worden. Daklozen worden steeds meer geconfronteerd met door de overheid en het bedrijfsleven bekrachtigde haat. In Londen loopt een dakloze het risico op een boete van 1.000 pond als hij of zij het aandurft om te slapen in de buurt van toeristische trekpleisters.[8] In dezelfde stad ontstond vorig jaar reeds commotie toen in de hal van een appartementsblok vloerspijkers werden aangetroffen om daklozen op zoek naar een slaapplaats te verjagen.[9] Dergelijke architecturale repressiemiddelen treft men echter eveneens in België aan. Een Delhaizefiliaal in Elsene kwam in het nieuws toen het 'anti-daklozenpanelen' plaatste die het daklozen moet verhinderen om rond te hangen in de portalen van de winkel.[10]

Ook werklozen worden gecriminaliseerd. Wie de pech heeft in een zwakke positie het strijdperk van de arbeidsmarkt te betreden, krijgt steeds strengere voorwaarden opgelegd om recht te hebben op een uitkering die sowieso al ver onder de armoedegrens ligt. Door fors te besparen op de sociale zekerheid verschuiven Europese overheden de schuld voor de economische crisis volledig door naar de zwaksten in de samenleving. In België pleiten liberale politici bovendien voor de invoering van het ultieme wapen in de jacht op werklozen: de 'gemeenschapsdienst', newspeak voor dwangarbeid.[11] Dat deze verkapte vorm van dwangarbeid in geen enkel land waar het werd ingevoerd tot resultaat leidde mag de pret niet bederven.[12] Een strenge aanpak van zogenaamde 'profiteurs' brengt een flink deel van het bange electoraat immers in vervoering, en bedrijven kunnen rekenen op een nieuwe reserve spotgoedkope arbeid.

Niet enkel de sociale welvaartsstaat moet er aan geloven, ook de democratie krijgt rake klappen. Zo is in Spanje recent een wet goedgekeurd die de vrijheid van meningsuiting en vrijheid van vergadering aan banden legt. De zogenaamde Wet voor Publieke Veiligheid, beter bekend als de 'muilkorfwet', beboet demonstreren zonder toestemming met monsterboetes van 600.000 euro en het verspreiden van foto's van politieagenten met 30.000 euro. De regering van de conservatief Mariano Rajoy zou echter geen trouwe erfgenaam van het Franco-regime zijn zonder een racistische component aan de wet te koppelen. Illegale migranten die via de Spaanse enclaves in Afrika Spanje binnenkomen mogen zonder proces (!) door de politie worden opgepakt en de grens overgezet. Kortom: de deuren worden wagenwijd opengezet voor de volgende nationalistische dictatuur.[13]

Het 'mooiste' staaltje van autoritarisme was echter de 'softe' staatsgreep in Griekenland. Terwijl Martin Schultz, de sociaaldemocratische voorzitter van het Europees Parlement, de Grieken waarschuwde voor de gevolgen van een 'Nee'-stem in het referendum, orkestreerde de Europese Centrale Bank (ECB) alvast een bankrun als voorsmaakje van het economische terrorisme waaraan een dissidente EU-lidstaat zich kan verwachten.[14] De overweldigende overwinning voor het Nee-kamp kon niet voorkomen dat de Griekse premier Alexis Tsipras uiteindelijk instemde met een 'hulpprogramma' dat de soevereiniteit van de Griekse staat wegvaagt, de beslissingen van de Syriza-regering terugschroeft en bikkelharde besparingen oplegt zonder enige garantie voor een schuldherschikking.[15]  

Kortom: wie anno 2015 nog steeds denkt dat Europa het lichtbaken van democratie en vrijheid is, heeft niet opgelet.

Levert deze opsomming van op het eerste zicht losstaande feiten nu het bewijs dat Europa een dictatuur is geworden? Uiteraard niet. Maar ze geven wel een aantal gevaarlijke tendensen weer. Zowel in de individuele lidstaten als in de Europese instellingen worden democratische principes en vrijheden onder druk gezet of uitgehold. In heel Europa is door toedoen van de crisis een tendens waar te nemen naar een meer autoritaire samenleving. En zoals dat in elk autoritair systeem in crisis het geval is, maken politici gretig gebruik van reële en irreële angsten om hun leiderschap en hun beleid de nodige legitimiteit te verschaffen.

De laatste reddingsboei van een systeem in crisis

Angst is het ultieme wapen van een systeem in crisis. Als de gebruikelijke politieke trukendoos met marketingcampagnes, personencultussen en demagogische zinspelingen op het 'gezond verstand', het 'algemeen belang' of de 'grondstroom' niet langer werkt, kan een leidende klasse of groep nog altijd beroep doen op terreur. Dat kan verschillende vormen aannemen, waarvan openlijk staatsgeweld slechts de meest verregaande is. Het meest angstaanjagende aspect van door politici gemanipuleerde angst is echter dat het werkt.

Dat is geen toeval. Angst is een emotie die direct verband houdt met de meest basale menselijke behoeft: de behoefte aan de lichamelijke integriteit van jezelf en je naasten. Wie bang is, gedraagt zich alsof zijn veiligheid in het gedrang is. Er is dan ook niets zo effectief als angst om mensen duidelijk te maken wat zij uiteindelijk echt het belangrijkste vinden, namelijk de instandhouding van het leven.

Net omdat angst ons zo radicaal terugwerpt op een niveau van zuiver overleven is het prioritair ten opzichte van rationele overwegingen of individuele vrijheden. Op zich zou dat geen probleem mogen zijn. Angstgevoelens maken ons juist alerter in toestanden van ernstig gevaar. Wie helemaal geen angst is als hij geconfronteerd wordt met een situatie van leven en dood is waarschijnlijk eerder krankzinnig dan moedig. Angst is a-rationeel, maar niet noodzakelijk irrationeel.

Dit geldt ook voor de angsten van de Europese burgers. Mensen maken zich terecht zorgen over de betaalbaarheid van hun pensioenen, de invloed van besparingen op hun inkomen, de torenhoge werkloosheid en de lange wachtlijsten voor zorg. Mensen voelen dat er iets niet klopt. Angst wordt echter irrationeel als de focus van bange burgers gericht wordt op de andere slachtoffers van de crisis (vluchtelingen, daklozen, werklozen, ...), terwijl een abstract en onzichtbaar ideaal als Europese solidariteit (waarvan veel Europeanen de vruchten niet plukken) haar geloofwaardigheid verloren heeft. Tel daar bij de reeds aanwezige vooroordelen over moslims en allochtonen, en de handige manipulatie daarvan door meester-demagogen als Bart De Wever of Viktor Orbán en je hebt het perfecte recept voor een doodsbange en gehoorzame bevolking.

Het cruciale punt is dat angst zelfs van het koppigste individu een massamens maakt. Vandaar dat leiders die hun bevolking bang maken vaak zo succesvol zijn. Eenmaal de terreur is gezaaid, wordt het veel moeilijker om weerstand te bieden aan haar lokroep. Niet enkel omdat angst zo besmettelijk is, maar ook omdat degenen die zich uitspreken tegen de angstcultuur het risico lopen te worden gebrandmerkt als verraders of onruststokers. Kortom: angst is het handigste politieke instrument om mensen vrijheidsbeperkende, ondemocratische of ronduit asociale maatregelen te doen slikken die ze als rationele, weldenkende burgers nooit zouden aanvaarden.

Of angst zaaien al dan niet een bewuste keuze is, is van ondergeschikt belang. Het wezenlijke is dat het werkt. Het werkt om elites aan de macht te houden die geen redelijke argumenten meer hebben om hun gefaalde heerschappij te rechtvaardigen. Het werkt om burgerlijke ongehoorzaamheid te neutraliseren en protesten de kop in te drukken. Het werkt om de aandacht van de bevolking te vestigen op schrikbeelden van spilzieke Grieken, communistische samenzweringen en extremistische moslims. Het werkt om de fundamenten van onze crisiseconomie te verbloemen.

Juist daarom blijft het Greferendum van 5 juli historisch belangrijk, zelfs met de capitulatie van Alexis Tsipras een week later. Ondanks het economische terrorisme van de ECB, ondanks het alomtegenwoordige propagandabeeld van een financieel-economische Apocalyps stemde de meerderheid van de Griekse kiezers 'Nee’.

De angstparadox

Angst is een volkomen natuurlijke reactie op een als gevaarlijk beschouwde situatie. In die zin speelt het een cruciale rol in het overleven van mensen. Wanneer angst echter een belangrijke rol gaat spelen in de politieke ruimte van een samenleving, dreigt het deze functie te verliezen. Het is dan niet langer een reactie op dreigend gevaar, maar tegelijk symptoom én katalysator van een autoritaire samenleving. De paradox van angst als politiek instrument is dat het de neiging heeft om meer gevaren op te wekken dan te voorkomen. Met name het gevaar op een autoritaire samenleving wordt zeer urgent.

Wie angstig is, gaat op zoek naar veiligheid, een gevoel van vertrouwen. Al wat provoceert, vreemd is, of de vertrouwde waarden en normen in vraag stelt, is verdacht. Angst sluit de ogen voor wat anders is. Redelijke discussies en meningsverschillen worden uit de weg gegaan omdat ze de veiligheid van het eigen gelijk bedreigen. Rationele overwegingen zijn enkel toegelaten als ze kunnen dienen als extra steunpilaar van dit eigen gelijk.

Democratie leeft echter bij gratie van de erkenning van diversiteit, van andere en soms tegengestelde belangen. Democratie heeft baat bij de aanwezigheid van diversiteit, vrijheid en (rationeel) debat tussen tegengestelde meningen. Ze heeft er baat bij dat elke groep en elk individu in gelijke mate de kans krijgt om een eigen standpunt te formuleren en deel te nemen aan het beleid. In een volwaardige democratie is gelijkheid steeds een noodzakelijke voorwaarde van vrijheid. Een goed functionerende democratie veronderstelt dan ook een grote mate van sociale en economische gelijkheid. Besparingen die vooral de minstbedeelden treffen - zoals degenen die zijn uitgevoerd door nagenoeg alle Europese regeringen - zijn dan ook per definitie ondemocratisch. De belangen van één klasse uitroepen tot het 'algemeen belang' is dat evenzeer.

Democratie impliceert bovendien dat mijn standpunt niet automatisch gedeeld moet worden door anderen en dat mijn belang niet geprivilegieerd is ten opzichte van andere belangen. Vrijheid is nooit absoluut en nooit zuiver individualistisch, maar veronderstelt een respect voor de vrijheid van anderen om kritiek te uiten op mijn overtuigingen, om belangen te verdedigen die tegengesteld kunnen zijn aan mijn belangen. Ook in een democratie is politiek een strijd, maar dan wel een strijd waarin het bestaansrecht van de tegenpartij wordt erkend.

Het is niet moeilijk om in te zien hoe angst en het verlangen naar absolute veiligheid haaks staan op democratische principes. Democratie is er immers bij gebaat als politieke vertegenwoordigers tot op zekere hoogte uitstijgen boven het wantrouwen dat aanwezig is in elke samenleving. Wanneer politici echter angst en wantrouwen gebruiken als fundament voor een sterkere machtsbasis is de democratie uiteindelijk het grootste slachtoffer.

Aangezien Europa een steeds groter wordende sociaaleconomische ongelijkheid kent, en de politieke participatie van mensen uit de onderklasse nu eenmaal zeer klein is, valt het te verwachten dat vooral de angsten van de rijken en een deel van de middenklassen (de 'grondstroom', volgens Bart De Wever) een politieke uitlaatklep krijgen. Het benoemen van deze relatief geprivilegieerde groep kiezers als 'grondstroom', 'mainstream' of 'het volk' bevestigt de sociale uitsluiting van een relatief grote groep armen en andersdenkenden op politiek niveau.

De gevolgen van een rechtse angstpolitiek zijn bijgevolg zeer voorspelbaar: snoeien in uitkeringen en pensioenen om de sociale zekerheid te 'redden', vluchtelingen als uitschot behandelen om 'onze waarden' te beschermen, daklozen verjagen om 'overlast' tegen te gaan, langdurig werklozen straffen om hen te 'activeren', en arme EU-lidstaten als Griekenland ontwrichten om de Europese 'eenheid' te bewaren. Politici geven het zelden toe, maar elk van deze politieke keuzes beantwoordt op één of andere manier aan de irrationele angsten en kleine kantjes  van hun directe achterban. Alleen al de gedachte dat de emancipatie van vluchtelingen, werklozen of armen kan leiden tot het aantasten van privileges die vermomd worden als onaantastbare vrijheden is voldoende om in te stemmen met autoritaire maatregelen.

Angst is besmettelijk, zeker als de politieke macht erdoor is aangetast. Het heeft dan immers een spreekbuis via de media, en wordt door harde maatregelen doorgeschoven naar minderbedeelden die bang wachten op de volgende elektriciteitsfactuur, of uit economische noodzaak de toekomstdromen van hun kinderen moeten opbergen.

Besluit

Angst zorgt ervoor dat Europeanen Roma gaan beschouwen als zakkenrollers, moslims als zelfmoordterroristen en Afrikanen als een haard van een dodelijke pandemie. Angst brengt conservatieve gemeenschappen ertoe om homoseksualiteit en pedofilie op één lijn te zetten. Angst overtuigde Europeanen uit de veertiende eeuw ervan dat de pestbuilen in hun hals de schuld waren van de Joden, en doet Europeanen uit de eenentwintigste eeuw geloven dat de verloedering van hun pensioenstelsel op één of andere miraculeuze wijze te maken heeft met de opening van een Turkse bakkerij drie straten verder. Angst zorgt ervoor dat winkeleigenaars  metalen pinnen plaatsen om daklozen te verjagen als ongedierte. Angst veroorzaakte de bizarre denkkronkel in Tsipras' hersenpan toen hij de soevereiniteit van zijn land opgaf in ruil voor een 'hulpprogramma' waarmee hij het doodvonnis van zijn politieke geloofwaardigheid en talloze straatarme Grieken tekende. Angst is de bestaansreden van volksmenners als David Cameron, Bart De Wever en Viktor Orbán. Kortom: Angst veroorzaakt massahysterie, bankruns, extremisme en pogroms. Een samenleving die stijf staat van de schrik is de ideale kweekvijver voor demagogen en extremisten.

Grote historische gebeurtenissen zien er voor het nageslacht altijd uit alsof ze een zekere onvermijdelijkheid in zich dragen, alsof de vaart van de geschiedenis op één of andere manier wel moest leiden tot de Holocaust of de Arabische Lente. Naast de objectieve voorwaarden voor maatschappelijke veranderingen spelen er echter bijna altijd kleine, subjectieve factoren mee; faits divers die in een andere historische context geruisloos in de maalstroom van de geschiedenis zouden verdwijnen, maar in de juiste omgeving de kracht hebben om de wereld te veranderen. Cultuur, politiek, economie en religie bepalen ons, maar ze onderwerpen ons nooit volledig. Elk systeem kent scheuren en barsten waaruit op een bepaald crisismoment mensen te voorschijn komen die de scheuren groter maken, waardoor de contouren van een andere samenleving verschijnen.

Er is dus niets onvermijdelijks aan de huidige koers van de Europese Unie. De cultuur van angst kan gebroken worden. Om dat te kunnen bewerkstelligen is het echter belangrijk om een realistische inschatting te maken van menselijke emoties. Politieke en sociaaleconomische analyses zijn en blijven noodzakelijk, maar zijn onvoldoende als basis van een nieuwe politieke strategie.

Als de Europese linkerzijde zijn relevantie wilt terugvinden dan moet zij haar schroom om te spreken over zoiets als 'de menselijke natuur' overwinnen, en beseffen dat mensen in de eerste plaats emotionele wezens zijn (waarmee niet gezegd is dat we noodzakelijk irrationeel zijn). 

We moeten niet de fout maken die Varoufakis maakte door te denken dat een politieke strijd met de powers that be gewonnen kan worden op basis van rationele argumenten, waardoor hij de brutale machtspolitiek van de Trojka onderschatte. Evenmin moeten we - zoals Tsipras deed - het zekere voor het onzekere nemen en gewoonweg toegeven aan de angstcultuur, met als enige resultaat een herhaling van de rampspoed uit het verleden en politiek cynisme dat epidemische proporties aanneemt.

Waar het op neerkomt is dat we niet langer bang moeten zijn van een politiek van grote emoties. Tegenover het huidige terreurbewind moeten we een politiek plaatsen die mensen terug het lef geeft om te dromen, te denken en naar die dromen, naar dat denken te handelen. Het is de droom van een betere samenleving die Tsipras het premierschap deed winnen. Het is door die droom op te geven dat hij zijn volk (en Europees links) verweesd achterliet.

 [1] Angelique Chrisafis, "France passes new surveillance law in wake of Charlie Hebdo attack", The Guardian, 5 mei 2015 (http://www.theguardian.com/world/2015/may/05/france-passes-new-surveillance-law-in-wake-of-charlie-hebdo-attack) 

[2] "Regering gaat het leger inzetten tegen terrorisme", Het Nieuwsblad, 16 januari 2015 (http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20150116_01476889);  "De Wever laat leger inzetten in Antwerpen", Knack, 16 januari 2015 (http://www.knack.be/nieuws/belgie/herlees-de-wever-laat-leger-inzetten-in-antwerpen/live-normal-525943.html).

[3] Luc De Roy, "Betogingen tegen islamofobie en islam in Duitsland", Deredactie.be, 12 januari 2015 (http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.2206913).

[4] Kristen Chick, "Hungary's answer to burgeoning flows of refugees: a wall", The Christian Science Monitor, 7 augustus 2015 (http://www.csmonitor.com/World/Europe/2015/0807/Hungary-s-answer-to-burgeoning-flows-of-refugees-a-wall); Matthew Day, "Hungary using unemployed to build anti-immigration fence", The Telegraph, 3 augustus 2015 (http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/hungary/11780468/Hungary-using-unemployed-to-build-anti-immigration-fence.html).

[5] Ann De Boeck, "Charles Michel: 'Pas Schengen-verdrag aan'", De Morgen, 24 augustus 2015 (http://www.demorgen.be/buitenland/charles-michel-pas-schengen-verdrag-aan-a2433647)

[6] "PVV en VNL: Schengen opzeggen na aanslag Thalys", De Gelderlander, 24 augustus 2015 (http://www.gelderlander.nl/algemeen/binnenland/pvv-en-vnl-schengen-opzeggen-na-aanslag-thalys-1.5178489)

[7] "Grensconctroles komen terug in Denemarken", Het Laatste Nieuws, 30 juni 2015 (http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2380866/2015/06/30/Grenscontroles-komen-terug-in-Denemarken.dhtml).

[8] Kashmira Gander, "The London borough that has turned homeless people into 'criminals'", The Independent, 21 mei 2015 (http://www.independent.co.uk/news/uk/home-news/the-london-borough-that-has-turned-homeless-people-into-criminals-10265493.html); Rob Waugh, "Homeless people to be fined up to £1,000 for sleeping rough", Metro, 2 juni 2015 (http://metro.co.uk/2015/06/02/homeless-people-to-be-fined-up-to-1000-for-sleeping-rough-5226481).

[9] Leah Borromeo, "These anti-homeless spikes are brutal. We need to get rid of them.", The Guardian, 23 juli 2015 (http://www.theguardian.com/commentisfree/2015/jul/23/anti-homeless-spikes-inhumane-defensive-architecture).

[10] JC, "Delhaize in Elsene plaatst anti-daklozenpanelen", De Morgen, 23 april 2015 (http://www.demorgen.be/binnenland/delhaize-in-elsene-plaatst-anti-daklozenpanelen-a2296584).

[11] "Onderhandelaars akkoord over gemeenschapsdienst voor werklozen", Het Laatste Nieuws, 7 oktober 2014 (http://www.hln.be/hln/nl/17781/Regeringsvorming/article/detail/2078137/2014/10/07/Onderhandelaars-akkoord-over-gemeenschapsdienst-voor-werklozen.dhtml); Bart Somers, "Vlaanderen moet snel werk maken van gemeenschapsdienst voor werkzoekenden", 19 november 2014 (http://www.openvld.be/?type=nieuws&id=1&pageid=77373).

[12] Frederic Vanhauwaert, "Buitenlandse voorbeelden tonen aan dat verplichte gemeenschapsdienst niet werkt", Knack, 2 november 2014 (http://www.knack.be/nieuws/belgie/buitenlandse-voorbeelden-tonen-aan-dat-verplichte-gemeenschapsdienst-niet-werkt/article-opinion-476721.html); "Vakbonden: 'Gemeenschapsdienst voor werklozen is dwangarbeid'", De Morgen, 15 oktober 2014 (http://www.demorgen.be/binnenland/vakbonden-gemeenschapsdienst-voor-werklozen-is-dwangarbeid-a2090616); Eva Hambach, "Gemeenschapsdienst is geen vrijwilligerswerk", Deredactie.be, 9 oktober 2014  (http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/opinieblog/opinie/1.2112898); Dounia Bourabain, "Gemeenschapsdienst voor werklozen: dwangarbeid of vrijwilligerswerk?", DeWereldMorgen.be, 24 december 2014 (http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/12/24/gemeenschapsdienst-voor-werklozen-dwangarbeid-of-vrijwilligerswerk); JVT, "'Werklozen verplicht laten klussen, doet meer kwaad dan goed'", De Standaard, 17 september 2015 (http://www.standaard.be/cnt/dmf20150917_01871355?utm_source=facebook&utm_medium=social&utm_term=dso&utm_content=article&utm_campaign=seeding).

[13]Annelien De Greef, "Spanjaarden woedend om 'muilkorfwet'", De Standaard, 1 juli 2015 (http://www.standaard.be/cnt/dmf20150630_01756708); Benemerito Ortiz, "De Spaanse 'muilkorfwet' of de dreiging van de Staat", Globalinfo.nl, 29 juli 2015 (https://www.globalinfo.nl/Nieuws/de-spaanse-muilkorfwet-of-de-dreiging-van-de-staat); "Spaanse 'muilkorfwet' eist slachtoffer: vrouw beboet voor fotograferen politie", De Morgen, 16 augustus 2015 (http://www.demorgen.be/buitenland/spaanse-muilkorfwet-eist-slachtoffer-vrouw-beboet-voor-fotograferen-politie-a2424772); Sven Tuytens, "Nieuwe wet in Spanje ondermijnt democratische vrijheden", DeWereldMorgen.be, 1 juli 2015 (http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2015/07/01/nieuwe-wet-in-spanje-ondermijnt-democratische-vrijheden).

[14] Jos De Greef, "Europees parlementsvoorzitter schiet met kanon op Griekse regering", Deredactie.be, 2 juli 2015 (http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.2381895); RDC, "Martin Schulz: 'Onberekenbare Tsipras manipuleert Grieken'", Het Nieuwsblad, 3 juli 2015 (http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20150703_01761069); Isabelle Dekeyzer, "ECB geeft voorlopig geen extra noodhulp voor Griekse banken", Deredactie.be, 5 juli 2015 (http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.2384131); Mirjam Remie, 'ECB verhoogt liquiditeitssteun niet: geen geld naar Griekse banken", NRC, 6 juli 2015 (http://www.nrc.nl/nieuws/2015/07/06/ecb-geeft-geen-extra-geld-aan-de-grieken); Isabelle Dekeyzer, "Varoufakis: 'Kredietverleners zijn terroristen'", Deredactie.be, 4 juli 2015 ( http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.2382669); "Varoufakis noemt actie tegen Griekenland 'terrorisme'", De Tijd, 4 juli 2015 (http://www.tijd.be/dossier/Europareeks/Varoufakis_noemt_actie_tegen_Griekenland_terrorisme.9652432-3140.art?ckc=1&ts=1440530687).

[15] Graeme Wearden en Helen Davidson, "Greek debt crisis: deal reached after marathon all-night summit - as it happened", The Guardian, 12 juli 2015 (http://www.theguardian.com/business/live/2015/jul/12/greek-debt-crisis-eu-leaders-meeting-cancelled-no-deal-live); Suzanne Daley en Liz Alderman, "Premier of Greece, Alexis Tsipras, accepts creditor's austerity deal", The New York Times, 13 juli 2015 (http://www.nytimes.com/2015/07/14/world/europe/greece-debt-plan.html); Rik Arnoudt, "Eurogroep bereikt akkoord, grexit is van de baan", Deredactie.be, 13 juli 2015 (http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/2.37284?eid=1.2389831).

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

2 reacties

  • door Roland Horvath op dinsdag 22 september 2015

    Schitterend en gebaseerd op feiten. De EU glijdt af naar een brutale dictatuur, een Sovjet Unie en tevens naar een 19e eeuwse Amerikaans kapitalistisch -fascistische maatschappij met massale uitsluiting. En het is redelijk er ook aan toe te voegen: Naar een Vierte Reich.

    Wat onmiddellijk moet veranderen om ons enigszins te ontdoen van de dominantie van de Grote Multinationale Ondernemingen GMO en van Duitsland DE: De 3 EU bestuursinstellingen zijn dictatoriale karikaturen, de EU bestaat 57 jaar. Het Parlement kan de EU Commissie niet tot de orde roepen en één enkele commissaris afzetten. De Commissarissen zijn afdankertjes van allerlei politieke strekkingen. De Raad wordt gedomineerd door de GMO en door DE en vormt met 28 of 19 leden een te kleine groep van lieden met 2 petten: Nationaal en Europees. Vier verkozenen per lidstaat is beter: Een groep van minimaal 100 leden. Minder groepsdenken, - persoonlijk, - dominantie.

    De 3 bestuursinstellingen moeten genormaliseerd worden, dus werken zoals dezelfde instellingen in de 28 lidstaten. En een makkelijk te realiseren en vrij onschuldig gebeuren: Ieder jaar stemmen de burgers een vertrouwensvotum. Als er geen meerderheid is voor het gevoerde beleid, volgen verkiezingen voor EU Parlement en Raad -4 vertegenwoordigers per lidstaat. Geen 2 petten. In de meeste gevallen zal het bestuur het vertrouwen krijgen.

    Die relatief kleine en eenvoudige veranderingen zullen de EU een totaal andere inhoud geven.

    • door ria aerts op woensdag 23 september 2015

      Overschot van gelijk. Mag ik daar nog iets aan toevoegen? We leven ook al enige tijd (misschien al eeuwen) onder een kapitalistische dictatuur.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties