Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Een wereld van rentmeesters en woekeraars.

zaterdag 1 augustus 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Wij noemden ze destijds de 'vakantiedossiers'. Ze waren niet allen zo, maar we wisten het uit menige ervaring : gewiekste werkgevers durfden al eens van de vakantieperiode gebruik maken om moeilijke dossiers erdoor te sluizen.

Het ontslag van een werknemer die op de zwarte lijst stond bijvoorbeeld, een verandering van de werktijden via een wijziging van het arbeidsreglement op de ondernemingsraad van juni of een informeel doch kameraadschappelijk en vertrouwelijk gesprek met de hoofdafgevaardigde in volle vakantietijd.

Tijdens de maanden juli en augustus werd het varkentje dan gewassen en het was niet evident om in de vakantiemaanden dergelijke dossiers te bespreken met de militantengroep of communicatie en actie met het personeel te organiseren. Wij maakten bijgevolg jaarlijks duidelijke afspraken met de delegees over procedures en takenverdeling.

Het huidige Vlaams en Federaal beleid kan een indrukwekkend lijstje van zulke 'vakantiedossiers' voorleggen. Voorzeker lagen er zelfs enkele papers in de schuif te wachten op het juiste moment , temperaturen van om en bij de dertig graden, de Tour de France en de flinke bloei van de komkommers.

Zo bijvoorbeeld het interview met B. Weyts, minister van Dierenwelzijn en Mobiliteit (voorwaar een originele combinatie) in Knack van juli, waarin hij een lans breekt voor Uplace (1) en mordicus blijft vasthouden aan de binding van Ringland én Oosterweel : “ik stel gewoon vast dat het Oosterweeltracé de beste garantie is om snel op te schieten”.

Ben Weyts, de licht-anarchistische kwajongen (bladzijde 27, net als 'betonboer' zal hij dat waarschijnlijk als een eretitel beschouwen) hebben wij in Vlaams Brabant gelukkig kunnen afhouden van het beleid in gemeente en provincie. Dus moet het maar op een hoger echelon.

Onze energiefactuur is een ander vakantiedossier als we het protest van Sp.a en Groen mogen geloven tegen de geplande stroomprijs van de regering-Michel of de plannen van Vlaams Minister Turtelboom om de btw op elektriciteit te verhogen. “Een vierde en zwaarste verhoging in een paar maand tijd, na de schrapping van de gratis kilowattuur, de doorrekening van de certificaten op Vlaams niveau en de doorrekening aan de gezinnen van de vennootschapsbelastingen op intercommunales” zegt ons Karin Temmerman op 19 juli (2).

Ondanks de kiezersbeloften van 2014 aangaande de pensioenleeftijd (ELKE partij was TEGEN de verhoging) verhoogde de federale regering de wettelijke pensioenleeftijd tot 67 jaar. Voor alles de zoveelste besparingsactie waarbij vrouwen nog eens extra worden getroffen zo blijkt uit berekeningen van het ACV (3).

Bij felle beroering kan er altijd een nummertje "kibbelkabinet" worden gespeeld (zie de open debatcultuur van wijlen premier Gwijde Verafstoot, stripfiguur en in onze gewesten destijds spreekbuis van Margaret Thatcher, die kort hierna nog onze wegen zal kruisen). Of, ook ten behoeve van de hongerige media, een oprisping van (haast vergeten) nationalisme, zoals op 21 juli het olijke duo Janssen en Janssen (in de gedaanten van Peumans en Bourgeois, als Vlaamse notabelen ter gelegenheid van de Nationale Feestdag) opvoerden.

De lijst van besparingen "krijgt stilaan Thatcheriaanse proporties”, weet ABVV kopman Rudy De Leeuw (4). “Van alle lonen en uitkeringen werd twee procent weggesneden door middel van een indexsprongen. De lonen zijn de komende twee jaren quasi geblokkeerd. En dan zwijgen we nog over de miljarden die worden weggesneden in de gezondheidszorg, het openbaar vervoer of andere publieke dienstverlening. Op andere vlakken, denk maar aan onderwijs, wordt de factuur van de gezinnen fors verhoogd”.

De tax shift, helemaal geïnspireerd naar de ideeën van Trends boy Van Overtveldt, mag terecht het paradepaardje genoemd worden. “Een misser van formaat” betoogt Chris Serroyen van het ACV. Overleg zag de regering Michel daarover ook niet als een materie van sociaal overleg. We weten nu waarom : vooral de middengroepen en de sociale uitkeringen zijn de pineut. Zelfs van een echte meerwaardebelasting om ook vermogens aan te spreken is geen sprake.

Eén (pervers) detail van de taxshift stipt Mathias Bienstman van de Bond Beter Leefmilieu aan : de salariswagens (5) die ontsnappen aan de gelijkschakeling van de accijnzen op benzine en diesel. Als milieueffect kan dit tellen want negentig procent van deze wagens blijken immers diesels. Toch probeert men ons te overtuigen dat dit beleid naast zijn sociale ook zijn ecologische klemtonen weet te leggen.

We zouden het nog kunnen hebben over de hoorzitting van Hart boven Hard om een breed maatschappelijk debat te krijgen over de inkanteling van sectorale gelden in het gemeentedecreet. “Subsidies voor cultuur, jeugd, sport, armoede, flankerend onderwijsbeleid, integratie, inburgering en ontwikkelingsbeleid wil de Vlaamse regering toevoegen zonder oormerking aan het gemeentefonds” zegt Bart Caron van Groen die voor een sterke afkalving van deze sectoren vreest : “Daar wordt eerst nog een besparing op doorgevoerd van vijf tot dertig procent. Bovendien neemt de Vlaamse Regering nog de indexering weg".

Het laat zich raden wat dat voor gevolg heeft voor evolutie van de kloof arm-rijk. Gelukkig (sic!) is er voor onze regio de “structurele aanpak van de armoede” die Vlaams Minister van Armoedebestrijding Liesbeth Homans voorstelt met het uitrollen in gans Vlaanderen van sociale restaurants om maaltijden van één euro te verstrekken. VZW's en plaatselijke overheden kunnen tot 30 september projecten indienen (6).

En zo zijn wij niet zo ver meer af van de ideeën van de Britse conservatieve psychiater Theodore Dalrymple en de aanpak van Compassionate Conservative zoals George Bush en David Cameron voorstaan. Misschien kan, wat Cameron betreft, de aanpak van de vakbonden in zijn land een hint zijn voor de volgende acties van De Wever en de zijnen.

David Cameron heeft er na zijn verkiezingsoverwinning immers een punt van gemaakt : zijn plannen om het stakingsrecht drastisch in te perken. “De grootste aanval op de vakbonden sinds dertig jaar, zo noemt de Brits krant The Guardian het. Sinds Thatcher bedoelen ze daarmee, want ook zij knabbelde flink aan het stakingsrecht. Maar wat nu op stapel staat gaat veel verder. Staken wordt in verschillende sectoren zo goed als onmogelijk” (7).

Het geeft misschien ook een antwoord op het waarom van de vaststelling die Yves Desmet (8) maakt : “Eigenlijk lacht deze regering de vakbonden vierkant uit”. Het is immers meer, namelijk een doelbewuste strategie om de vakbonden en een kritisch middenveld buitenspel te plaatsen.

Het nationaal en Vlaams beleid plaatst zich met dit alles naadloos in de internationale evoluties (het geplande TTIP akkoord is één voorbeeld) van de laatste decennia, en korter bij van de Europese aanpak zoals wij dat ten overvloede hebben kunnen zien bij de aanpak van Griekenland : het dictaat van het rentmeesterschap (de boekhoudersmentaliteit) na tientallen jaren vrij spel voor de woekeraars.

De critici op dit “morele failliet van de Europese Unie” (9) zijn haast niet meer bij te houden. De kritische stemmen van 'linkse rakkers' Noam Chomsky, Naomi Klein of Thomas Piketty worden haast gemeengoed. Niet zelden neemt het einde van de Euro en van de Europese Unie daarin een steeds belangrijker plaats in.

Als evaluatie op de gebeurtenissen van de laatste maanden stelt Geert Mak vast (10) “dat er nog maar weinig over blijft van de Europese Unie die we ooit kenden : een gemeenschap van landen op basis van vrijwilligheid en gelijkwaardigheid. Vandaag is de venijnigheid te groot, landen staan tegenover mekaar”.

En verder stelt hij een enorme verdeeldheid vast. “allerlei onderhandelingen over dossiers worden nu totaal gefrustreerd. Het vluchtelingenprobleem wordt bijna tussen neus en lippen afgehandeld. Er is vandaag op geen enkel vlak nog eensgezindheid mogelijk”. Of nog als antwoord op de vraag naar zijn idee over de stelling van staatssecretaris Francken dat hij vreesde voor een aanzuigeffect van de reddingsacties op de Middellandse Zee : “Laat ze maar verzuipen, dus. Dat is toch totaal gestoord”.

In deze stoet stappen ook Joris Luyendijk en Paul De Grauwe mee op als je hun dubbelinterview leest (11). “Het austeriteitsbeleid werkt gewoonweg niet”, zo formuleert De Grauwe het. “De enige reden waarom Europa aan die harde lijn vasthoudt, is moralistisch. Het verlangen om te straffen”. Die harde lijn verwoordt Geert Mak als volgt : “het is een schande dat onze leiders geen vonkje van betrokkenheid tonen. Niet met vluchtelingen, en niet met de Grieken”. Het Europees volkslied met daarin het (Duitstalige) "Alle Menschen werden Brüder" klinkt inderdaad voor steeds meer mensen als vloeken in de kerk.

Een mens vraagt zich af voor wanneer de eerste Europese algemene staking is. Dezelfde vraag die onze brave media zich stelden na de machtsgreep van N-VA in Vlaanderen en België in 2014, en de brouwsels van Michel I : waar blijven de reacties ? Of zoals Desmet het zich over de vakbonden in de De Morgen afvraagt : “hoe ze na de vakantie zullen reageren : met een capitulatie of met een hete herfst ?”.

Wij weten het antwoord wel, maar pleiten vooral voor een goede regie en een breed solidaire aanpak. Over het einddoel zijn zelfs de vier evangelisten het eens : de rentmeesters en de woekeraars worden eruit gegooid (Lc 19, 45-48).

Het is eens wat anders als al dat latijn !


(1) Mag een ondernemer (lees B. Verhaeghe) nog rekenen op een minimum aan rechtszekerheid vraagt hij zich op bladzijde 30 af, in weerwil van de bewering van zijn N-VA fractieleider Diependaele dat er geen draagvlak is voor het dossier.

(2) Deredactie.be : “Regering-Michel vertelt fabels over btw-cijfers elektriciteit”.

(3) Visie van 10 juli blz 11.

(4) Deredactie.be op 23 juli.

(5) Ik citeer Bienstmans nog even over die bedrijfswagens : “De journalist van de Financial Times vertelt het verhaal van de 25-jarige Merel. Ze komt aan op haar eerste job en wordt een garage vol met Mercedessen binnengeleid. De baas zegt : kies er maar eentje. Voor 56 euro per maand rijdt Merel rond in een Mercedes van meer dan 30,000 euro. Met stijgende verbazing stelt de Britse correspondent vast dat Belgen met een salariswagen zelfs gratis privékilometers mogen malen. Dat er ellenlange files in ons land blijven bestaan hoeft niet te verbazen. Voor honderdduizenden is de tankkaart a free lunch.

(6) Het Laatste Nieuws, 29 juli 2015.

(7) Christophe Callewaert, Dewereldmorgen, 17 juli.

(8) De Morgen, 27 juli.

(9) Commentaar Ewald Pironet, senior writer Knack, 8 juli.

(10) Knack, 28 juli, blz 11.

(11) De Standaard, weekblad van 25 juli.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

Eén reactie

  • door Karel Osstyn op donderdag 6 augustus 2015

    Mooi overzicht van de komkommertijd deze zomer. Ik mis alleen nog het kasteel van Huts (elders op DWM) en de al even megalomane bouwprojecten van Coene en Versluys aan zee. Ons landje zal te klein zijn.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties