about
Toon menu

Verkiezingen op zondag 25 mei: programma’s met elkaar vergeleken

vrijdag 4 april 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

De vaderlandse politiek wordt de jongste weken en maanden gedomineerd door rellen rond al dan niet echte pandaberen, razende foorkramers en, recent nog, de omstreden pogingen van de diamantsector om een nieuw fiscaal cadeau toebedeeld te krijgen. Ons Recht, het ledenblad van de vakbond LBC-NVK, publiceert in zijn aprilnummer het eerste deel van een vergelijking van de partijprogramma’s op belangrijke punten. In mei verschijnt het tweede deel.

Voor een vakbond als de LBC-NVK is het erg belangrijk dat werknemers, werkzoekenden en anderen op 25 mei een gefundeerde keuze kunnen maken in het stemhokje. Kiezers doen er verstandig aan om zich niet alleen door ronkende slogans en oneliners te laten leiden. Het is nodig en nuttig om een aantal essentiële punten te kennen uit de programma’s waarmee politieke partijen uitpakken en naar de gunst van de kiezer dingen.

Recent was er nog in Brussel een veelbesproken debat tussen de voorzitters van de N-VA en de PS, respectievelijk Bart De Wever en Paul Magnette. De grootste partij uit het Nederlandstalige landsgedeelte greep haar kans om nog maar eens brandhout te maken van de voorstellen van de grootste partij uit Franstalig België. Tijdens het debat bleek er weinig overeenstemming te zijn tussen de standpunten van De Wever en Magnette. De verwensingen vlogen heen en weer. Niet echt verbazend.

Velen vrezen, net zoals Paul Magnette, dat de N-VA na de verkiezingen opnieuw zal proberen om het land met een langdurige politieke crisis op te zadelen. Het laatste waar België nood aan heeft. In vakbondskringen heerst bezorgdheid over de herhaalde en volgehouden aanvallen tegen de vakbonden en het maatschappelijke middenveld. Er is ook ongerustheid over het feit dat diverse politieke partijen op sociaaleconomisch vlak vooral een zeer liberale koers willen varen, in het nadeel van gewone mensen. Voor de vakbonden en het middenveld is een andere, sociaal bewogen politiek wenselijk en noodzakelijk. Een andere aanpak die leidt tot meer rechtvaardige sociale verhoudingen, minder armoede en een meer billijk belastingsysteem dat de lasten eerlijker verdeelt.

Wat denken de diverse politieke partijen in het Nederlandstalige landsgedeelte over de belastingen, de zorg en de vraag hoe we de vergrijzing moeten betalen? Daarover lees je meer in de aprileditie van Ons Recht, het ledenblad van de LBC-NVK. Hier vind je de vergelijking van de partijprogramma’s op de genoemde punten:

 Bekijk de tabel hier: http://goo.gl/vnz8dE

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

2 reacties

  • door Roland Horvath op zondag 6 april 2014

    De geciteerde tabel met de vergelijking van de programma's van ACV en 7 politieke partijen zijn ambities maar ook loze beloften om kiezers te lokken. Er zijn een paar feiten die als vaststaand mogen vermeld worden.

    1/ De PS stelt onder andere invoerrechten op goederen uit landen zonder Sociale Zekerheid SZ of milieuwetgeving voor. Realistisch onder andere omwille van de werkgelegenheid. Zich afsluiten van de rest van de wereld is nefast maar niet invoerrechten.

    2/ N-VA heeft geen programma, ze is een anti- partij, een afbraak partij, afbraak van Sociale Zekerheid SZ, lonen en werknemersrechten =flexibilisering van de arbeid. Ze ijvert uitsluitend voor het grootkapitaal, miljardairs en Grote Multinationale Ondernemingen GMO. Niet voor KMO, zelfstandigen, middenstand of consumenten.

    3/ N-VA beseft niet welke armoede ze in de maatschappij aanricht met haar voorstellen. Dat geldt tevens voor CD&V en OVLD die ook voorstellen hebben voor drastische bedrijfslasten verlagingen.

    4/ In de prijs van het product verrekenbare bedrijfslasten zijn de 1e en belangrijkste belasting, de inkomstenbelasting is een correctie daarop, een herverdeling. Nogmaals de bedrijfslasten: winstbelasting, lasten op productie door arbeid en door machines, BTW, milieubelasting worden verrekend in de prijs van het product en dus afgewenteld op de koper, de verbruiker, uiteindelijk de consumenten. Het zijn belastingen in de technische zin van het woord en lasten zoals sociale bijdragen. Voor de ondernemingen zijn ze allen betalingen aan de overheid. De bedrijfslasten zijn een kenmerk van - en een absolute noodzaak voor een moderne economie, ze zijn een last maar ook een zegen. Ze maken een distributie van geld en daarna van goederen mogelijk. De geldkringloop van ondernemingen naar consumenten en terug. Een groot overheidsaandeel bij de betalingen maar ook bij de ontvangsten bij de verkopen. Een onderneming, die de lasten niet kan betalen, faalt niet door te hoge lasten maar door te geringe ontvangsten. Nog belangrijker in de toekomst als de werkloosheid zal toenemen door automatisering. In Zweden SE zijn de bedrijfslasten ook hoog. Uiteraard moeten alle ondernemingen gelijk belast worden ook de GMO, dus weg met subsidies, uitzonderingen, vrijstellingen en aftrekposten. Bijvoorbeeld de notionele interestaftrek.

    Door meerdere partijen wordt voorgesteld de bedrijfslasten te verlagen vooral door N-VA maar ook door CD&V en OVLD. Dat breekt niet alleen de SZ af maar ook de koopkracht van de consumenten en de economie. Namelijk KMO, middenstand, zelfstandigen zouden massaal failliet gaan. Een langdurige armoede bij de meesten van de 99% zou het gevolg zijn. De GMO zijn voor want ze willen van VL/EU een goedkope werkplaats maken zogenaamd ten bate van hun concurrentievermogen, in feite ten bate van hun reeds royale exportwinst.

  • door Brigitte Van Gerven op maandag 7 april 2014

    Wat mij opvalt in dit lijstje is dat nagenoeg alle partijen het roerend eens zijn betreffende de manier om de vergrijzing te betalen: meer mensen aan het werk, en langer werken.

    Ik vraag me af of die mensen iets van economie begrepen hebben. En of ze begrepen hebben dat die twee doelen met elkaar conflicteren. Of moet het 10 jaar of langer duren voordat zal blijken dat als men mensen dwingt om langer te werken, dat de jeugdwerkloosheid navenant toe zal nemen. En dan krijgt men een maatschappij waarbij de helft van de mensen zich mag doodwerken, terwijl de andere helft zelfs niet de kans krijgt om zich nuttig te maken.

    In de afgelopen 70 jaar is de productiviteit (de geproduceerde meerwaarde per gewerkt uur)altijd maar toegenomen (met een factor 4 sinds de jaren 50). Ook zijn steeds meer vrouwen buitenshuis gaan werken. Betreffende de arbeidsmarkt geldt evenzeer de wet van vraag en aanbod. De hoeveelheid arbeid die wordt aangeboden is veel sterker gestegen dan de hoeveelheid arbeid die gevraagd wordt. En daardoor is de reële prijs van arbeid(het loon) gedaald. Daardoor neemt de ongelijkheid in de wereld toe: vooral de kapitaalskrachtigen profiteren van de toegenomen productiviteit. De rijken worden steeds rijker.

    De echte oplossing is volgens mij dat arbeid eerlijker verdeeld moet worden (iedereen aan het werk – maar een kortere werkweek) . En dat inkomsten uit kapitaal hetzelfde belast worden als inkomsten uit arbeid.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties