about
Toon menu

Communicerende vaten: Het Verenigd Koninkrijk en de transitkampen op het Europese vasteland

maandag 1 oktober 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Onlangs wandelde ik voorbij een parkeerterrein. Er stond een jonge loofboom in een hoek vlak tegen de achterkant van enkele stadstuintjes. Het was nog volop zomer maar deze boom verloor al heel vroeg zijn bladeren. Ik zag een man een emmer vol afgevallen bladeren die hij uit zijn tuintje had verzameld over de haag heen weer op het parkeerterrein gooien. Het probleem was van de baan. Van de 'overlast' was geen sprake meer, althans voorlopig... 

Mensen die om welke reden dan ook verhuizen van land is geen nieuw fenomeen. Zolang de mensheid bestaat zijn mensen in beweging. Al meer dan 30 jaar zie je transitkampen langs de opaalkust ontstaan. Ik denk dat het belangrijk is om vooral niet te kijken vanuit het perspectief van een volstrekt legale wereld zoals wij die doorgaans kennen maar de parallelle samenleving zoals je die in het VK ziet mee in beschouwing te nemen. 

130.000 mensen vroegen tussen 2015 tot en met het tweede kwartaal van 2018 asiel aan in het Verenigd Koninkrijk. 129.802 om precies te zijn. Zo’n abstract getal zegt eigenlijk niet zo veel, maar als je dat zou vergelijken met het aantal inwoners van een grote stad in België dan laat het steden als Leuven of Brugge achter zich.

Asielaanvragen in het Verenigd Koninkrijk op jaarbasis

 

 


Het Verenigd Koninkrijk steekt de laatste jaren een tandje bij wat betreft humanitaire corridors. Gelukkig maar! Die trend zie je ook in België. Het gaat helaas niet over aantallen die een fair tegengewicht bieden ten aanzien van het verkeer dat via mensenhandelaars verloopt. Officiële humanitaire bruggen worden gebouwd via het Gateway programma (750 personen/jaar), het Mandate schema (UNHCR) en meer recent het Syrisch Relocatie Programma dat in 2014 van start is gegaan. Om een idee te geven kregen in het jaar 2017 5.673 mensen toegang tot een veilige doorgang tegenover een totaal van 33.512 asielaanvragen. Dat is een luttele 17%.

 

 

 

 

Ik ga ervan uit dat een klein aantal asielzoekers op eenzelfde manier zoals wij dat mogen de mogelijkheid hebben om naar pakweg Manchester of Heathrow te vliegen en vervolgens een asielaanvraag in te dienen. De meerderheid echter bereikt het Verenigd Koninkrijk met andere woorden op eigen houtje en zien we -of zien we helemaal niet- onder andere in transitkampen.

Nationaliteiten van asielzoekers in het VK variëren. Nochtans stelt men vast dat men de afgelopen jaren steeds met dezelfde landen van oorsprong te maken krijgt. Eritrea, Iran, Pakistan, Afghanistan en Bangladesh blijven persistent in die top tien aanwezig.

Dezelfde nationaliteiten die je bijvoorbeeld in Brussel ziet zie je ook terugkomen bij mensen die zich aanmelden bij home office. Een deel zal niet de intentie hebben om asiel aan te vragen. 

In 2017 namen Iran, Pakistan en Irak de top drie voor zich. Helaas zijn dat niet de mensen die het meeste kans hebben op een positief antwoord bij een initiële asielaanvraag. Home Office weigerde in het geval van de Iraniërs: 53%, 80% Irakezen en 86% Pakistanen. Je mag dat niet absoluut bekijken. Er is nog altijd de mogelijkheid om in beroep te gaan (appeal). Je hebt nog altijd de kans om onder de radar te verdwijnen in de clandestiene maatschappij -die naar schatting 1.1 miljoen mensen telt- en zelfs al is de erkenningsgraad laag –zoals voor Indiërs bijvoorbeeld 1% , ze is niet onbestaand en dus is er hoop.

 

 

 



2017 kende een significante stijging in aanvragen van mensen afkomstig van Soedan en Vietnam in vergelijking met 2016. Ook het tweede kwartaal van 2018 kent een enorme groei tegenover dezelfde periode van het jaar voordien in aanvragen van mensen uit Eritrea.

Syriërs blijven het grootste kans maken op asiel met 83% gevolgd door Eritreeërs met 81% in 2017. Uit de beslissingen van het eerste kwartaal van 2018 stijgen de asieltoekenningen voor Syriërs tot 87% en dalen de erkenningen voor Eritreeërs tot 70%. Maar dan nog zijn niet alle kansen verkeken.

 

 

 

 

Waar ik naartoe wil met deze cijfers is naar wat er in ons land en in Europa gebeurt. De maatregelen die ons land neemt als antwoord op mensen die ronddolen door onze straten is werkelijk absurd. Het loont de moeite om stil te staan bij het signaal dat Europa en zijn lidstaten met het huidige asielbeleid geeft. Moeten mensen blijvend hun leven riskeren in hun zoektocht naar bescherming en veiligheid, naar degelijke fundamenten om een waardevol leven te mogen opbouwen?

Je krijgt heel weinig informatie over asiel en migratie. De beschikbare informatie is in een taal die je niet begrijpt, is verschillend van lidstaat en is heel moeilijk te vinden laat staan te begrijpen. Er zit met andere woorden niets anders op dan te vertrouwen op informatie van lotgenoten.

Wanneer je de levensgevaarlijke woestijnroutes van Niger hebt doorstaan, de gruwel, de foltering en de uitbuiting in Libië, wanneer je mare mortum hebt overleefd en door de mazen van het push-back-net of de ‘anti-migrantenhekken’ kon glippen, kon ontsnappen uit de schrale kampen van Moria dan wacht je nog een laatste uitdaging alvorens je asiel mag aanvragen. Dat kan in het Verenigd Koninkrijk, dat mag ook in het Verenigd Koninkrijk en het loont ook voor een groep van mensen om dat in het Verenigd Koninkrijk te doen.

Je zal zoals voordien op de straat zijn toegewezen, je krijgt geen hulp van Europa en zijn lidstaten, je bent aangewezen op de hulp van vrijwilligers, je moet beroepen op gevestigde mensenhandelnetwerken en als de ordediensten van de lidstaat waar je je bevindt je bij toeval bij een oversteekpoging treffen, of wanneer ze je betrappen bij het nemen van het openbaar vervoer dan zal je tijdelijk opgesloten worden maar nadien weer vrijgelaten worden zodat je verdere pogingen kan ondernemen. Heeft de lidstaat een overeenkomst met je geboorteland dan trek je een hele slechte kaart.. Maar! Eens het je lukt voet aan wal te zetten in het Verenigd Koninkrijk dan mag je het ‘transitmigrant-label’ voorgoed klasseren en dan word je weer asielzoeker.

Roulette, maar dan met vluchtelingen, met mensen. En geen enkele lidstaat die het fatsoen heeft om zijn verantwoordelijkheden op te nemen, een gebrek aan daadkracht om het voortouw te nemen naar een Europees cross-border correct asielbeleid.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.