about
Toon menu

Vrijhandelsverdrag: Privatiseer het drinkwater!

donderdag 5 november 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Als straks het TTIP-verdrag in werking treedt kunnen we er zeker van zijn dat onze drinkwatervoorziening wordt verkocht met een duurdere factuur als gevolg. Multinationals als Nestlé, Coca Cola en Suez staan namelijk te trappelen om het drinkwater van ons over te nemen.

Maar zover is het nog niet. De onderhandelingen over het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), het vrijhandelsverdrag tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, zijn nog in volle gang. Een ander verdrag dat wel kant en klaar op tafel ligt is het Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA). Deze overeenkomst regelt een vrije marktzone tussen de EU en Canada en wordt komende zomer voorgelegd aan de parlementen in Europa.

De onderhandelaars van de Europese Commissie hebben altijd volgehouden dat het drinkwater wordt ontzien. De productie en distributie hiervan is een zaak die in handen blijft van de lidstaten zelf. In het uiteindelijke verdrag is hierover een bijzonder vage tekst terug te vinden. Dit staat er:

“Het water is, in zijn natuurlijke staat, geen goed of een product en dus niet onderworpen aan de voorwaarden van dit verdrag… Maar wanneer een partij commercieel gebruik maakt van een specifieke waterbron, zal zij dit doen op een manier die in overeenstemming is met het verdrag.”

Is dat dubbel of niet? Het water dat dus uiteindelijk uit zijn natuurlijke bron is gehaald en commercieel wordt verhandeld is dus wèl onderworpen aan de voorwaarden van het CETA-verdrag. Verder staat er nergens omschreven wat precies bedoelt wordt met ‘specifieke waterbron’. Je mag gerust veronderstellen dat ons water op den duur verhandeld wordt als product. Landen die Nestlé of Suez de toegang tot de vrije watermarkt ontzeggen kunnen een dagvaarding op de mat verwachten. Eén maal raden wie er wint…

Mocht de privatisering tenslotte toch niet bevallen dan is het voor een overheid onmogelijk om terug te keren naar een openbaar waterbeheer. Dit is ook geregeld in het verdrag. Toen in Canada een private onderneming, die een vergunning had om water uit een bron te halen, failliet ging, was het voor de plaatselijke autoriteiten juridisch onmogelijk om de stilgevallen watervoorziening draaiende te houden. Er moest worden gewacht tot een andere onderneming bereid was de licentie over te nemen.

In de zomer van 2016, als de meeste parlementariërs op reces zijn, wordt CETA naar alle waarschijnlijkheid geratificeerd. Op het moment dat steeds meer mensen op de barricades klimmen tegen TTIP wordt een ander paard van Troje de EU binnen gereden. Lang leve de democratie.

European Water Movement, the free trade agreement between de EU and Canada threatens water management

MO, drinkwater en liberalisering

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

2 reacties

  • door Roland Horvath op vrijdag 6 november 2015

    Zaken als water of ziekte, waarvan het aanbod door een collectief beheerd werd, zijn na privatisering slecht, 50% à 300% duurder en er is veel uitsluiting. Dat is telkens de ervaring.

    CETA, TTIP, we vragen om te mislukken. We laten een neoliberaal en fascistisch EU bestuur alles toe. En gelijkgezinde hoofdstroommedia berichten daar niet over op vraag van de EU, toch niet in België. De US is en was altijd niet meer dan een schijndemocratie. De EU is zelfs dat niet. De 3 EU bestuursinstellingen hebben -bijna- niets te maken met democratie, ideologie, professionaliteit, moraliteit en integriteit maar alles met corporatisme. En dat creëert zijn eigen beeld in CETA en TTIP.

    De 3 EU bestuursinstellingen moeten genormaliseerd worden, werken zoals dezelfde instellingen al eeuwen lang doen in de 28 lidstaten. De bevoegdheden van het EU Parlement moeten uitgebreid worden: Zoals wetsvoorstellen indienen en het vertrouwen in Commissarissen -één enkele- opzeggen. De Commissarissen zijn bevoegd en te weinig verantwoordelijk. Veelal amateurs in hun bevoegdheid. De Commissie is een samenraapsel van lieden van verschillende ideologieën. De Commissie moet voortkomen uit een ideologische meerderheid in Parlement en Raad.

    De lidstaten moeten in lengte van jaren inspraak hebben in het beleid zoals in de US. Maar de Raad is te zeer nationaal, ze denken te weinig Europees. Niemand kan 2 heren dienen. Oplossing: 4 rechtstreeks verkozenen per lidstaat. De US: 2 senatoren per staat.

    Naast representatieve democratie, mag er wat directe democratie toegevoegd worden voor meer verantwoordelijkheid: Ieder jaar stemmen de EU burgers een vertrouwensvotum. Als er geen meerderheid is voor het gevoerde beleid, volgen verkiezingen voor EU Parlement en Raad. Meestal zal er vertrouwen zijn.

  • door Ronald Van Beneden op vrijdag 6 november 2015

    Democratie? Welke democratie? Politiekers die ons verkopen om achteraf een vetbetaalde job te krijgen in de beheerraad van de één of andere multinational of grootbank!! Het zal hun worst wezen wat de gewone mens ondergaat en uiteindelijk betaald tengevolge van beslissingen genomen in hun eigen belang en hebzucht. Waar zal bevoorbeeld mr De Gucht te vinden zijn als hij slaagt TTIP op te dringen aan de europianen?

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties