Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Gelijkwaardige theehuizen

vrijdag 23 december 2016
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Ja, hoor, er zijn nu zelfs theehuizen in moslimwijken in Frankrijk waar vrouwen niet welkom zijn, lees ik op DeMorgen.be. O dat Moslim gespuis met hun barbaarse waarden: we gaan ons allemaal verzamelen en daar toch thee gaan drinken, lees ik in reactie. Veel vrouwen gaan mee. Veel mannen gaan mee met de vrouwen, om die vrouwen te beschermen tegen het geweld die sowieso op deze provocatie zal volgen, lees ik op Facebook. Veel lesbiennes gaan ook mee en ook heel wat homo’s! Nee aan uitsluiting! Kijk, zelfs een emoticon er bij, we menen het écht serieus.

Ik ben Marijn Depraetere, 36 en vader van twee kinderen. Ik spendeer ook teveel tijd op Facebook. Ik benadruk het evidente, maar ondanks dat ik een ernstige fysieke beperking heb die me al een leven lang in een electrische rolwagen zet ben ik toch al 36 en vader van twee gezonde kinderen. Nee, ik ben wél nuttig. Mijn noodzaak is de brandstof voor deze Belgische diensteneconomie. Anderen staan dagdagelijks in voor zaken die voor mij noodzakelijk zijn wil ik humaan behandeld worden. Dit is georganiseerd door onze maatschappij. Sterke schouders en zwakke schouders. Mijn noodzaak stopt niet, dus hun loon ook niet. Mijn nut is mijn levenslange afhankelijkheid van u.

Ik meng me in de theehuizen-discussie. Of er dan geen Westerse bars zijn waar enkel mannen welkom zijn? Jachtclubs? Rotary? Homo-discotheken en zo? Mijn argument raakt wal, en net dat schijnt het probleem. Het doet pijn als het plots over jezelf gaat. Vervelend als iedereen plots dezelfde kleur heeft. Vervelend als dan toch alle mensen allemaal dezelfde soort zijn.

Nee, van ons is dat anders, dit is uitsluiting georganiseerd door hun cultuur! Die andere cultuur, we zijn geen racist. Onderdrukkende vrouwenhater, ben ik dan niet voor gelijkwaardigheid? Zij wel hoor! Van analfabeet tot zakenman, we zijn allen voor gelijkwaardigheid. Natuurlijk. Kijk, de mensenrechten! Dat alle moslims nu stokstijf stille staan, dat ik ze kan gaan knuffelen. De beerputten der woordenschat worden gedregd om mijn onmenselijkheid en dus even onrealistische visie op de realiteit te bewijzen. Wat wist ik eigenlijk van echte gelijkwaardigheid?

Ik ben Marijn Depraetere, 36 en vader van twee kinderen. Als ik ergens naartoe wil moet ik eerst kijken of er wel binnen kan. Als ik openbaar vervoer wil nemen moet ik dat op voorhand reserveren. Dezelfde bus elk dag opnieuw reserveren, alsof ik een lastig postpakket ben. Ik moet wildplassen want ik kan niet in het publieke toilet. De kassa is altijd te hoog. Het hokje is altijd te klein. De deur te nauw of de trede te hoog. Er is niemand die me begroet als ik een wandeling maak. Mensen die zuchten als ik hulp vraag. Een man die me “die mannekes” noemt. Niemand die op het eerste zicht gelooft dat een rolwagen geen mentale handicap is. Niemand die veronderstelt dat ik zelf in staat ben om mijn drank te bestellen, hard te werken, mijn eigen auto te rijden, mijn eigen dromen of verlangens te hebben. Niemand die met mij flirt. O, en weet u, die blauwe parkeerplaats waar je snel snel even staat? Wees dankbaar dat je nog kan lopen, vadsige luiaard.

Er zijn weinigen die mij anders bekijken dan met medelijden. Niemand die niet kijkt naar mijn problemen. Problemen waar ze zelf geen last van hebben maar waar ze wel een mening over hebben. Hoe erg het allemaal wel is, gelukkig is er iemand met ons bezig. Geef ons nog een pannenkoek. Vreemden hebben meer interesse in de lichtjes van mijn joystick dan in mijn emoties. Waar moet je anders over praten met zo’n gehandicapten? Ook mijn echtgenote is nooit aangesproken als mijn partner, enkel als mijn begeleider. “Is dat uw broer?” Nee, we hebben twee kinderen samen. “Ah zo. Sorry. Adoptiekinderen zeker?”

Validisme heet het: personen met een handicap consequent onderschatten. Een beetje zoals racisme en seksisme, maar niemand praat er over. Wel over theehuizen bezetten, want die andere cultuur vindt het normaal dat je iemand uitsluit. Ja, het doet pijn als het weer over jezelf gaat, hé?

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

Eén reactie

  • door LDdriehonderdvijftig op vrijdag 30 december 2016

    Haha, groot gelijk Marijn!

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties