about
Toon menu

Een enorme bak Juncker

vrijdag 27 juni 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Het moet wel heel vreemd lopen wanneer Jean-Claude Juncker vandaag niet wordt voorgedragen tot voorzitter van de Europese Commissie. Het zwaarste wapen dat de geïsoleerd geraakte Engelse premier David Cameron daartegen kan inzetten, is de zaak laten komen tot een stemming die vernederend is voor de Luxemburgse oerpoliticus.

Ook een verifieerbaar gebrek aan unanimiteit zal langs diens koude kleren afglijden. Angela Merkel stond eerst ook niet juichen bij het idee dat Juncker zou worden aangesteld als opvolger van Barroso. Maar ze heeft inmiddels laten weten dat het ook niet zo heel erg is dat de man geen democratische legitimiteit geniet voor de functie.

Misschien is dat nog het meest verbazingwekkend – het gemak waarmee gekozen politici overstag gaan voor de figurant die de hoofdrol mag spelen. Het besef wie de begunstigde is van dit gedrag, maakt de zaak nog onverkwikkelijker. Wanneer er immers één institutie een imagoprobleem heeft, dan is het wel de Europese Unie. Zelfs in haar meest eenduidige gedaante van wetshandhaver weet ze verwarring te stichten over de consequenties van haar uitspraken.

Vacaturegewijs lijkt de activiteit “postjespakken’ kinderspel vergeleken bij de suggestie deel uit te maken van een “banencarrousel”, hetgeen een circulair systeem veronderstelt.

Guy Verhofstadt, een van Junckers concurrenten voor de functie, trachtte dan weer na de verkiezingen voor zijn Europese parlementsfractie een alliantie te sluiten met de N-VA, terwijl hij de jaren voordien die partij, en haar nationalisme, had uitgemaakt voor alles wat vies en voos is.

Over dat soort geloofwaardigheid en procedures heeft financieel geograaf Ewald Engelen de schaamte afgelegd. Lang is de kleur van rationele tegenargumenten verbleekt bij het gegeven dat not done is tegen de EU te zijn omdat men zich zo vervoegt bij antipolitici van ongewenst pluimage. Ook bij deze benoemingskwestie.

De vraag blijft wat oorzaak is en wat gevolg.

Toch is het lastig niet in de lach te schieten bij de verbale en mentale acrobatiek die vereist lijkt om dit soort toneelstukken tot de slotakte te kunnen opvoeren. Observaties over de niet heel erg geheime alcoholconsumptie van de conservatieve verlegenheidskandidaat werden door de socialistische, nogal ambitieuze Nederlandse minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem publiekelijk ingetrokken: “Hij heeft er veel last van gehad en dat is gewoon heel vervelend. Ik heb gezegd dat het me speet. Het is een ongelukkige uitspraak, te lichtzinnig gedaan”.

Zijn baas Mark Rutte getuigde nog soepeler van voortschrijdend inzicht. De liberale premier kan dat als geen ander. Jaloersmakend is met name de vrolijkheid waarmee Rutte zulke executies van zijn geweten voltrekt. De taal die hij daarvoor nodig heeft, balanceert op het randje van de pastiche.

Bij Juncker sprak hij ditmaal over “een enorme bak ervaring”. De benaming enorm vindt tegenwoordig een evenknie in mega en giga, termen waarop een houdbaarheidstermijn leek te zitten na het bereiken van de adolescentie. De kwantiteit bak wordt in de Lage Landen normaliter ingezet voor bier of friet. Het is alsof premier Rutte wilde zeggen: ‘Ook in de politiek is het eten of gegeten worden.’

Dergelijke onproblematische vrolijkheid heeft schrijver K. Michel geïnspireerd tot het lange gedicht ‘De lach van Rutte’, dat onlangs in het culturele tijdschrift De Gids werd gepubliceerd:

En dan op een dag

(…)

schatert de premier het zó luid uit, zó breed en

gul en gretig, extatisch en spastisch

zó open en vol overgave

dat zijn lach letterlijk van zijn gezicht spat

en op de grond smakt

(…)

om dan versuft maar vrij overeind te krabbelen

en het op een lopen te zetten

ja in blinde paniek alsof zijn leven ervan afhangt de benen te nemen

weg, weg van hier de vrijheid tegemoet

*

weg van hem die verbaasd verbijsterd

half over het katheder hangt zijn gezicht

verfomfaaid zijn mond een slappe cheeseburger

*

terwijl alle journalisten zich als één man afwenden

‘wat?’ ‘wat?’ ‘waar?’

en naar buiten stormen zwaaiend met hun microfoons

‘volg die lach’

camera’s flitsen, deuren klapperen…

*

de geluidsinstallatie bromt

de airconditioning ruist

stofjes stofjes in het spotlicht

en het rumoerige hoeftrappelende geluid dat traag in de verte wegsterft

Eerder liet deze auteur zijn verbeelding de Hofvijver, waaraan in Den Haag het parlement ligt, overeind zetten. Ook hier is zijn idee geestig, maar is het effect wat gezeglijk. Het gedicht behelst een beperkt gedachte-experiment. Wat zou een premier kunnen uitrichten zonder lach? Alle aandacht blijft bij de reproductiekringen.

De slotregel verwijst mogelijk naar het mythische paard Pegasus dat met zijn poot de dichterlijke bron kon doen vloeien. Als dat klopt, biecht de dichter vaardig een gebrek aan inspiratie op. Voor een keer toont literatuur dezelfde kleur als politiek.

reacties

Eén reactie

  • door Schoemaker op vrijdag 27 juni 2014

    Het Europese parlement bewijst zich geen dienst met hun annexatie, om deze post vanuit parlement in te vullen. Wat kan zo nog meer binnengehaald worden door een arena van mensen uit heel (verschillend) Europa en met fracties waar dubieuze partijen (meer of minder) in zitten. Dit uitsluitend om meer financiële middelen en spreektijd en macht. Besluiten in een partij vormen een en al compromissen. Verschillende partijen in een fractie is nog een keer een compromis situatie en als die dan de grootste is (dus niet de meerderheid) dan moet hun (vormt waarschijnlijk ook geen unanieme keus) kandidaat de post krijgen. Bij de ministerpresidenten gaat dat toch veel directer (grootste partij levert premier en die conformeert zich aan coalitie/kabinet uitkomsten=meerderheid parlement) en de kandidaat wordt min of meer toch onder die MP's unaniem gekozen en dan past de kandidaat maximaal (hoe beperkt ook, maar is beter dan minder) bij die alom vertegenwoordigende post. Dat betekent dus dat Europeanen geen controversiële kandidaat als opvolger krijgen in die legitiemere constructie zoals het altijd ging. Gesteld dat het mevrouw Le Pen en Wilders gelukt was hun fractie te vormen met minimaal 7 partijen. Stel dat die fractie in de toekomst de grootste zou worden, dan moet men dus consequent zijn en dat die kandidaat ook recht heeft om die hoge post te krijgen! Het imago van de bezetters van de zitjes in het Europese parlement wordt er zo niet beter op in elk geval en van de naar voren geschoven kandidaten uit de betreffende fracties ook niet. Men denkt in dit geval weer niet verder dan de eigen (macht) neus lang is. De Engelsen zijn mordicus tegen. De start is al slecht en als Juncker wijs was geweest, had hij zich teruggetrokken. Engeland wordt van belang gezien om in de EU te blijven. De rug recht houden (vermeend stoer, maar korte termijn denken) in een m.i. omstreden wijze van kandidaatstelling, gaat een factuur opleveren, die later met terugwerkende kracht, vrees ik, betreurd gaat worden.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties