Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu

Brussel is een andere planeet

woensdag 17 december 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

(Open brief aan architectuur- en andere studenten)

Brussel staat bij architectuurstudenten niet op de kaart. En de architectuur van die stad dus ook niet. Zelfs niet zijn cultuurinstellingen: vaak architectuurmonumenten, denk aan Bozar (par Horta lui-même), KVS (schitterend verbouwd), Kaaitheater en uiteraard ook de door de beroemde B-architecten verbouwde Beursschouwburg. Nee. Brussel is een andere planeet.

Het is natuurlijk begrijpelijk. Vlamingen krijgen het met de moedermelk ingelepeld: dat Brussel vies, vuil, lelijk en gevaarlijk is. Of ze worden minstens groot in een wereld waarin Brussel een witte vlek is op de kaart (zoals op Vlaamse ruimtelijke plannen), een doorreisstation, of hooguit pendelstation waar men zich haast naar werkplek (of school) en terug. Om bij te wenen. Arm Vlaanderen keert zich nog altijd af van zijn hoofdstad, de enige metropolitane plek van ons land (een kleine metropool maar toch een metropool). 

Pas op, het gaat hier niet alleen over de architectuurstudenten van Leuven. De studenten van Sint-Lucas Brussel gaan op kot in … Leuven, of blijven in Gent, of ten lande. Maar in Leuven op kot gaan als je in Brussel studeert – als architectuurstudent! – dat kan volgens mij niet anders worden gezien dan als een syndroom, ja een soort van pathologie: een abnormale vorm van onverschilligheid. Apathie, nee, antipathie.

Ook studenten van Sint-Lucas Brussel kenden de Beursschouwburg niet toen ik een druk bijgewoonde openbare les gaf op de trappen van de (echte) beurs. (terwijl de Beursschouwburg toch verbouwd werd door beroemde architecten). Vijfdejaarsstudenten alsteblief. Maar neen: het ligt in Brussel, dus bestaat het niet. Ook niet na vijf jaar. Stel een Frans jongmens studeert vijf jaar in Parijs maar is er nooit in een theater of museum geweest. Dat is toch gewoon ondenkbaar. Hier is dat normaal, ja de vraag verbaast hen: waarom zouden wij dat moeten kennen?

Noemen we dit syndroom dan maar het OVB-syndroom: Onverschillig voor Brussel. Het is een syndroom dat bij alle Vlaamse studenten kan worden vastgesteld. Bij de mediaschool RITS is het niet anders. Als het even kan wonen ze elders. Na vier jaar kennen de studenten nog niets van Brussel.  Niets. Een gemiste kans om Verkavelingsvlaanderen te ontgroeien. In het RITS willen we daar nu structureel iets aan doen door een soort ‘inburgeringsweek’, een ‘Brussels (taal)bad’,  voor eerstejaars te organiseren bij de opening van het academiejaar. Misschien moet men dat voor de architectuurstudenten van Leuven en Gent, en zeker ook die van Brussel, toch ook eens overwegen. Want onverschillig zijn voor een wereldstad, dat kan men beschouwen als een soort van onbewuste sociologische (maar ook een beetje politieke) keuze, maar ook niet geïnteresseerd zijn als architectuurstudent in de architectuur van de stad, is toch echt een vorm van ‘cultural deprivation’, culturele (zelf)achterstelling, zeg maar een vorm van culturele kansarmoede. Of niet soms?

Doe er iets aan! Dat is ook een oproep aan docenten en aan De Faculteit en Het Departement Architectuur van de KULeuven en al zijn campussen. Voor die van Brussel lijkt het me echt urgent. Dit is te schrijnend. Of zou het zijn dat ook veel docenten als Verkavelings-Vlamingen naar Brussel kijken? Zou dat kunnen?  Het zou in elk geval een en ander mee kunnen verklaren…

Maar, maar, nu weet ik het: Brussel ìs een andere planeet! Natuurlijk. Wel, kom eens op bezoek. Het is een ruimte-uitstap waard (Richard Branson werkt eraan). Gewoon doen. Het enige wat je kan verliezen zijn je vooroordelen. Stoot ze van je af. Kom naar Brussel! Maak er een city-trip van eerst. Heb ik ook moeten doen: romantisch hotelletje, je met je lief steendood lopen, onvergetelijk restaurantje, je kent dat, het was precies Parijs. Ik was zeker al 25. Ja: ik had het syndroom ook! Ben dus ervaringsdeskundige in het OVB-syndroom. Doe nou die city-trip naar Brussel (kan ook zonder hotelletje couch surfend bij vrienden), en dan kom je er, zoals ik, misschien wel wonen (ben zelf van de kanten van Roeseloare – dus het kan). Broekzele. De enige metropolitane plek van dit kleine landje! Komt dat zien. Komt dat zien. Voor (architectuur)studenten is dat toch een must? Zeg nu zelf.

Lieven De Cauter (geschreven voor Unité, tijdschrift van de Leuvense architectuurstudenten, zie: http://existenz.vtk.be/ als je naar onder scrollt, vind je het tijdschrift en kan je door het tijdschrift bladeren. De moeite).  

foto: Marie-Françoise Plissart (Uit 'Bruxelles') 

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.