Licht in het donker

Ik ben nochtans een heel milieubewuste madam. Maar de laatste tijd laat ik geregeld het licht in mijn bureau branden, zonder dat ik zelf in de kamer ben. Niet dat ik mijn energierekening de hoogte in wil jagen, maar ik vind de straat er een beetje gezelliger op worden wanneer je voorbij verlichte ramen wandelt. En onze straat kan er qua gezelligheid nog veel op vooruit. 

't Is ook één van de redenen waarom ik elk jaar -in de bijpassende periode, natuurlijk- kerstlichtjes aan het raam hang. Ze verlichten de sterren, sneeuwvlokken, kerstbloemen en ander moois dat ik met veel gesukkel en plakband heb opgehangen. Ik laat mijn creativiteit graag de vrije loop, maar wil onze buurt er gewoon ook wat mooier op maken. En een beetje persoonlijkheid naar buiten laten gluren, laten doordringen in de anonimiteit van onze doorsnee straat. 

Misschien kruipt het onveiligheidsgevoel dat veel mensen krijgen in Antwerpen-Noord dan even weg in een verborgen hoekje. Misschien voelen toevallig passanten én buurtbewoners zich dan net dat ietsje meer thuis in onze buurt. Misschien komen de andere Antwerpenaren hier dan net ietsje liever. 

Ik weet niet of het iets uitmaakt. Maar ik wandel zelf ook liever langs ramen met kindertekeningen, affiches, gedichtjes, kerstlichtjes en ander moois. Wanneer ik langs een raam of muur met leuke schilderingen loop, word ik een tikkeltje vrolijker en wordt de buurt een tikkeltje minder mistroostig. Ik voel me minder opgejaagd in een straat waar hier en daar wat licht brandt achter de ramen dan in een doodstille, donkere straat met afval. 

Dus: mijn oprechte excuses, m'n beste klimaat. Maar het buurtgevoel gaat dezer dagen toch even voor. Ik zal ter compensatie meer mijn brooddoos gebruiken, minder lang douchen en meer seizoensgroentjes eten. Wie steekt er mee het licht aan?