In de krant en in 't echt

Dag Gert en Lieve,
weer heel treffende schrijfsels van jullie beider hand! :)

Gert, over wonen in de stad: Ik kan ook begrijpen dat niet iedereen het even goed kan vinden
met continue drukte en leven in een straat en veel volk op weinig plaats. Mensen moeten
zelf kunnen kiezen waar ze wonen. Alle respect dus voor mensen die in een kleine gemeenschap tussen het groen
wonen.
Ik ben zelf opgegroeid in een kleine gemeente in de Zuidrand, en heb vijf jaar lang iedere dag naar Antwerpen gependeld,
tot ik het in de loop van dit jaar zodanig beu was dat ik sinds een dikke maand op kot zit in 2060, en als het van mij afhangt echt niet de bedoeling heb om na mijn studies braaf terug in die kleine gemeente te gaan wonen. Deels om persoonlijke redenen en omdat iedere avond met de massa uit de stad wegvluchten niet echt iets voor mij is. Maar ook omdat ik het stadsleven gewoon fijner vind. Het ideaal van de fijne, hechte gemeenschap is ook in die gemeente ver te zoeken, geloof me. Ik maak liever mijn eigen keuzes dan dat ik in allerlei 'juiste' verenigingen en netwerken zou moeten zitten om in de gemeente een deftig sociaal contact te hebben, want anders wordt je al meteen scheef bekeken.
Enfin, ik heb persoonlijk dus een kleine aversie tegen de randgemeentes ;)
Het omgekeerde schijnt echter een veel algemener verschijnsel te zijn. Toen ik een tijdje terug bij de bakker in mijn gemeente stond,
wist die te vertellen dat ze gaan eten was in 'die gevaarlijke buurt met al die buitenlanders' waar ik zat. Op zich niet kwaad bedoeld van haar, maar wel tekenend. Mensen van buiten de stad (en dan vooral de randbewoners) worden van kleins af aan duidelijk gemaakt dat de stad onveilig terrein is. Ook tekenend: Soaps, familiereeksen en programma's als Man Bijt Hond op TV draaien
steevast in de kleine gemeentes. Wat is de enige soort TV-programma's die steevast in de grote steden wordt opgenomen? Juist ja,
politieseries. Als Hans Van Themsche zijn moorden gepleegd had, vond men het op de radio toch nodig om reportages te maken over hoe onveilig men Antwerpen wel vond, ook al was de aversie tegenover de multiculturele, stedelijke maatschappij eigenlijk mee de oorzaak van zijn daden. Als er schietpartijen in Brussel gebeuren, worden mijn Brusselse vrienden meteen ter verantwoording geroepen dat ze toch nog in die gevaarlijke stad wonen. En uiteraard moeten pendelaars zo snel mogelijk uit de stad weg kunnen.
Ik erger mij blauw aan de karrevracht bussen die iedere dag langs Spoor Noord en door de Van de Wervestraat denderen.
En we zullen maar zwijgen over viaducten, tunnels en tracé's, zeker??
Enfin, om maar te zeggen dat de sociale dominantie van de randgemeenten over de steden nog steeds veel te vanzelfsprekend is.
In een leefbare, aangename en sociaal rijke stad wonen beschouw ik als mijn recht. De randgemeentes moeten niet denken dat hun recht voor gaat op het mijne.

Lieve, gelukkig zijn er altijd jouw artikels om te gebruiken als verdediging bij opstoten van ongerustheid of inwoners van 't Noord wel weten wat ze doen, zoals deze week :) Trouwens, in het huis van mijn ouders is ook al ingebroken, hier in de gemeente hoor je ook iedere zomer geruchten over inbrekers.
Maar goed, meestal gebeurt daar niet echt veel.
In t Noord daarentegen wordt er wel eens iets scheef tegen je geroepen, ligt er wel eens vuil op straat, kan je op sommige plaatsen geconfronteerd worden met drugsmisbruik, hoor je soms dat er inbrekers op pad geweest zijn, en worden een enkele keer mensen
neergestoken. En 5 minuten later geniet je van de levendigheid van de Sint-Gummarusstraat of de Dambruggestraat, zit je heerlijk rustig op Spoor Noord, of ben je wel eens bezig met een taalgroep om migranten hun Nederlands te laten oefenen.
Vol ups en downs dus, net zoals het leven van ieder van ons, zeker?

Groeten, tot ik je op straat eens tegenkom :)
Dries