Het meest hardnekkige idee dat leeft over Antwerpen Noord is dat er "geen Belgen meer wonen". Dat is niet alleen de overtuiging van buitenstaanders of Antwerpenaren die een stem uitbrengen op extreem-rechts, maar zowat van iedereen die nooit een voet in de buurt zet.
We moeten wél zowat de meest multiculturele buurt van 't Stad zijn (tenzij de Borgerhoutenaars of Zuid-bewoners mij kunnen tegenspreken), maar ook de Belgische cultuur is er hier eentje die in stand gehouden wordt. Jaja, beste landgenoten, we hebben wel degelijk een eigen cultuur. Zet die minderwaardigheidscomplexen opzij, wegens nergens voor nodig.
Traditioneel aanschuiven
Naast de bekende Marokkaanse en Turkse bakkers overleefden hier nog een paar goeie ouwe warme bakkers. Geen idee hoeveel het er zijn, maar ik kan er zometeen wel drie uit het hoofd opnoemen. En net als in de rest van ons land slingert zich er op zondagochtend een rij wachtenden van aan de kassa tot op de stoep, verlekkerd op heerlijke koffiekoeken en en passant een Zondag doorbladerend.
Overigens: de Turkse bakker op het De Coninckplein maakt evengoed Waldkornbrood en een kleintje of een groot, grof of wit. Want ik moet toegeven: Turks brood met choco of een schel hesp, dat is toch niet hetzelfde. Turks brood is leuk voor barbecues en andere feestjes, om gasten te laten proeven van de exotiek van 't Noord.
Tips voor Belgenjagers
Waar verstoppen die blanke Belgen zich dan allemaal? Enkele tips voor wie een kudde wil spotten:
- ga naar Park Spoor Noord en hang aan de toog van de hippe Cargobar (die drankjes en lekker eten aan typische middenklasseprijzen serveert);
- volg een cursus in het Oude Badhuis of pik er een feestje of zomerse openluchtfilm mee (waarom bereikt hun cultuuraanbod alleen diezelfde witte middenklassers?);
- meng u in een groepje toeristen die zich in de buurt hebben gewaagd, onder de bescherming van een met paraplu bewapende gids, en vergaap u aan het Noord als ware het de Zoo;
- stap binnen in een frituur (van waaruit u de Turken in de pitabar aan de overkant kan gadeslaan, of de Afrikanen in de meeneemchinees);
- bestel een Bolleke of een frisse pint in één van de bruine cafés in da neighbourhood, waar geen vrouw of anderskleurige zich binnen waagt;
- trek met een boodschappentas naar de Sun Wah, de enige Aziatische supermarkt die meer Belgische nieuwsgierigen en toeristen dan Chinese kooklustigen aantrekt.
Op het eerste zicht onzichtbaar
Achter de soms grauwe gevels van mijn buurt zitten best veel blanke gezichten. Er is een logische verklaring waarom u hen niet zoveel ziet.
Even mijn eigen gedrag (dat van een inwijkeling) bestuderen: ik vertrek op weekdagen om 7 uur naar mijn werk en ben nooit thuis voor 19 uur, wanneer ik moe in de zetel neerplof. Ik vermoed dat het veel jongeren en jonge gezinnen met tweeverdieners op dezelfde manier vergaat. De gemiddelde geëmancipeerde (doorgaans westerse) vrouw blijft niet meer thuis om boodschappen te doen en kindjes van school te halen.
Ouderen zijn van die andere soort blanke Belgen in onze buurt. Ze komen niet veel buiten, simpelweg omdat niet bijster mobiel zijn. Ik ga af en toe op bezoek bij Elza, die de respectabele leeftijd van 91 én een bijzonder heldere geest bezit. Soms waagt ze een uitstapje naar de Zoo, met begeleiding, of een wandelingetje in de straat. Net als de bewoners van het dienstencentrum achter mijn hoek, die ik geregeld met wandelstok of looprek over hun stoep zie schuifelen. Maar wie merkt deze trage mensen op, tussen de soep van het verkeer en de drukte van energieke, jonge passanten?
Beste Belg, heb dus geen schrik, uw ras is niet stervende.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over al die Belgen in deze buurt van wie je van het gezicht niet kan aflezen welke nationaliteit ze bezitten.
Reageer