about
Toon menu

Ik was er bij, samen voor meer ‘samenleving’

Lies Debouver, stafmedewerker van de koepel van het Centrum voor Algemeen Welzijnswerk nam met haar collega’s deel aan de betoging van 6 november. Ze was blij over zoveel mensen 'samen'.
maandag 10 november 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • (foto Lies Debouver)

Samenleving. Wat een mooi woord! Als je er even bij stilstaat merk je dat het een woord is met veel visie. Het eerste, erg belangrijke deel van het woord is ‘samen’. Gezellig, tof, solidair, zo mooi ook, want ‘samen’ klinkt toch leuker dan ‘alleen’? ‘Alleen’ klinkt koud, eenzaam, niet gezellig en al helemaal niet solidair.

Het tweede deel van het woord dan, ‘leving’. Als dat kan is dit zelfs nog mooier. Leven, de essentie van alles. Leven is beleven, leven is genieten, leven is vrij zijn en leven is vallen, maar ook opstaan. Mooi!

Het is de combinatie van die twee delen die ‘samenleving’ tot zijn prachtige status verheft, tot een woord waar elke idealist graag over wegdroomt. Een woord ook met inhoud, visie en ambitie. Samen iets maken van dit leven, van dit samen leven, samen mekaar helpen om het leven echt te léven.

Daartegenover staat echter de realiteit, die de inhoud van ‘samenleving’ stal en er de essentie uit wegnam, die er zelfs in slaagde om het woord ‘samen’ anders te interpreteren. Samen maar alleen als het moet, individualistisch, omdat het kan.

Leven wordt steeds meer tot een opdracht herleid, waarin van alles ons wordt opgelegd. We zijn er in geslaagd om dit begrip zodanig te verwringen, dat wij met z’n allen steeds meer (moeten) leven in functie van dingen. In plaats van voornamelijk dingen te kunnen doen om zin te geven aan ons leven.

  • Leven om de economie te stimuleren. 
  • Leven om te eten te geven. 
  • Leven om te overleven. 
  • En als het even kan en er tijd voor over is, leven om te genieten. 
  • Leven voor onze kinderen. 
  • Leven om te léven. 
  • Maar alleen als er tijd en geld is.

De reportage Generatie 25-35: elke dag is een ratrace in het VRT-Journaal van 27 oktober 2014, is een prachtige illustratie van dit fenomeen. Alleen denk ik dat het zich niet beperkt tot enkel die generatie. Hoe vaak staan wij, terwijl we haastig naar een afspraak hollen, nog stil bij de kleine, mooie dingen? De wind door je haren als je een helling affietst. Het aangename gevoel als een onbekende je oprecht begroet. Hoe vaak nog nemen we de tijd om gezellig te niksen? Of onze mailbox en smartphone enkele dagen te negeren?

Dit klinkt misschien als een relaas van een idealist die plots wakker werd als pessimist. Dat krijg je nu eenmaal als een idealist wakker wordt met regeringen die het mooie woord ‘samenleving’ compleet oneer aandoen. Die over de hele lijn keuzes maken die geïnspireerd zijn door een neoliberale ideologie. Om een samenleving te creëren met de economie als opperbevelhebber. Waarbij wij allemaal ten dienste staan van die bevelhebber. En we in de eerste plaats geschat worden naar onze economische meerwaarde. Een ideologie die de kloof tussen arm en rijk alleen maar vergroot.

Zo’n ‘samenleving’ is geen samenleving. Het is dat mooie woord simpelweg onwaardig.  Welke samenleving hebben wij als zelfs niet iedereen het recht op een menswaardig leven kan benutten? Als zovelen leven om te overleven en wij niet bereid zijn anderen hierin te helpen.

De druk die mensen nu al ervaren zorgt voor onnoemelijk veel gevolgen, die op lange termijn ook de dierbare economie niet ten goede zullen komen. Wij worden in het Centrum Algemeen Welzijnswerk (CAW) dagelijks geconfronteerd met die gevolgen en we zien het er niet op verbeteren.

Armoede, uithuiszettingen, dak- en thuisloosheid, gezondheidsproblemen, psychische problemen, relaties die stuklopen, burn-out en ga zo maar door. Zelfs onze jongeren staan al onder druk. En, jazeker, ook onze hulpverleners hebben het niet gemakkelijk. We dweilen met de kraan open en die kraan wordt nu nog meer opengedraaid.

Het klinkt eenzaam als idealist. Maar niets bleek minder waar, toen ik gisteren in Brussel omringd werd door meer dan 100.000 mensen. Sommigen zeggen zelfs meer dan 120.000. Voornamelijk mensen die, net als ik, geloven in de essentie van een samenleving. Nog blijer maakte het me, dat velen vooral uit solidariteit meeliepen. Zoals de verschillende CAW-delegaties die er trots met vlaggen paradeerden, in naam van iedereen die getroffen wordt door dit beleid.

Dat een zeer beperkte groep de sfeer uiteindelijk verpestte, is erg jammer en ronduit schandalig. Het getuigt van het meest asociale gedrag in een van de meest sociale gebeurtenissen die ik ooit al meemaakte. Dat mag het effect van meer dan 100.000 stemmen geen onrecht aandoen, want daar ging het uiteindelijk over. Opkomen tegen dit asociale beleid. Opkomen voor een échte samenleving!

Samenleving. Het zou zo mooi kunnen zijn en zo goed. Ik vraag mij af waar en wanneer, ergens onderweg, we de kern van dit woord uit het oog zijn verloren. Het wordt tijd dat we dit mooie woord nog eens van dichtbij bekijken en dat we er, vreedzaam, voor blijven vechten. Samen, graag!

Lies Debouver is stafmedewerker van de CAW-koepel. Zij schreef deze overpeinzing bij de betoging van 6 november in eigen naam en in naam van haar vele collega's die er op 6 november bij waren (of wilden zijn).

reageer

Eén reactie

  • door peter brepoels op woensdag 12 november 2014

    Hoi Lies en collega's,

    Blij dat jullie er ook waren! Sociaal werk kan in het griezelverhaal dat deze negeerverklaring is niet louter doekje voor het bloeden zijn.

    Peter

Lees alle reacties