about
Toon menu

Eerlijke handel als regel, niet als uitzondering

Savar, Bangladesh, 24 april 2013, 9 uur plaatselijke tijd. Het Rana Plaza gebouw stort in. In het gebouw waren onder meer textielfabrieken gevestigd die in onderaanneming werkte voor westerse bedrijven. Minstens 1.138 mensen vinden de dood, meer dan 2000 raakten gewond. Waarom nog steeds zulk vermijdbaar lijden anno 21ste eeuw.
vrijdag 22 april 2016
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

In het gebouw werden kleren gemaakt voor westerse bedrijven zoals Bennetonn, Joe Fresh, Primarkt, Walmarkt en andere. De slachtoffers waren vooral arbeiders die kledij maakten voor de westerse markt. 
De slechte arbeidsomstandigheden waaronder zij gedoemd zijn te werken kwamen in de media. Veel mensen waren geschokt en waren het eens dat er iets moest gebeuren om die arbeidsomstandigheden in Bangladesh en bij uitbreiding in heel het Zuiden, te verbeteren. 
Erg hypocriet, want wantoestanden van bekende merken die hun producten laten vervaardigen in lagelonenlanden zijn uitgebreid beschreven geweest in boeken als 'No Logo' van Naomi Klein en 'Zwartboek Wereldmerken' van Klaus Werner en Hans Weins. 
 
Hoe dan ook, de vraag blijft dan; doen we er écht iets aan, of doen we er iets aan met de handrem op. 

Oplossingen van de traditionele politiek

 
De Belgische Ontwikkelingssamenwerking claimt het fenomeen te willen bestrijden door samen te werken met de Internationale Arbeidsorganisatie ILO die zich inzet voor betere arbeidsomstandigheden wereldwijd, alsook met partners zoals Wereldsolidariteit, Oxfam en andere. Mooi, maar is dit geen druppel op een hete plaat?
 
In het Vlaams Parlement kwam het thema vorig jaar nog ter sprake.* Grete Remen van NV-A merkte op dat het voor de consument onmogelijk is te weten waar de producten vandaan komen en wil de bewustwording van de kledingsector vergroten met als bedoeling dat deze zouden intekenen bij de Fair Wear Foundation. 
Iets wat nog maar zes bedrijven hadden gedaan. Ook Fransesco Vanderjeugd van Open Vld legt tijdens dat debat de nadruk op het sensibiliseren van de bedrijven. Minister president Geert Bourgois merkte op dat het niet de bedoeling is dat de overheid zelf gaat reguleren en controleren, dat dit onmogelijk zou zijn. 
De minister president heeft gelijk dat dit op Vlaams niveau moeilijk zou zijn. Maar op Europees niveau is dat wel mogelijk. Als de politieke wil er is. 

Voorstel

 
Kris Peeters heeft gelijk wanneer hij zegt dat we boven onze stand leven, aangezien onze overconsumptie mogelijk wordt gemaakt door de uitbuiting van een deel van de werknemers in het Zuiden en bovendien ook te zwaar doorweegt qua ecologische voetafdruk. Het moet anders. 
Rekenen op de goodwill van de bedrijven zoals de parlementsleden hierboven aangeven is erg naïef. Zij zijn geïnteresseerd in geld verdienen. Moesten zij inzitten met de medemens, ze zouden hun politiek nooit gevoerd hebben zoals ze dat afgelopen decennia hebben gedaan. 
Er is her en der beterschap maar voor veel werknemers in het zuiden zijn de slechte arbeidsomstandigheden nog steeds een feit, getuige de noodkreten van bijvoorbeeld Beweging.net of Human Rights Watch afgelopen jaar nog.**  

Voorstel

Mevrouw Remen merkte terecht op dat het voor de consument een zoektocht is om fair trade producten te kopen. Deze zijn vaak ook duurder en veel mensen kijken naar de inhoud van het product en naar de prijs, de afkomst interesseert een groot deel mensen niet. 

Als je niet kan rekenen op de bedrijven, en je kan niet rekenen op de consument, is het dan een verloren zaak? Met als argument, om je geweten te sussen, dat er toch fair trade-producten zijn als je dat wil. De vrijheid om te kiezen tussen slecht betaalde arbeiders of correct betaalde, die vrijheid hoef ik niet, ik wil meer en zeg: laat fair trade de regel zijn, niet de uitzondering.
Concreet importeert Europa enkel nog producten die op een sociaal en ecologisch verantwoorde manier zijn geproduceerd. Hierbij kan Europa haar eigen wetgeving als leidraad gebruiken. 
Indien daar niet wordt aan voldaan worden die producten de Europese markt geweigerd. Dit wordt ter plaatse gecontroleerd door Europa in samenwerking met lokale partners. 
 
Voor de uitwerking en uitvoering hiervan hoeven geen extra middelen te worden vrijgemaakt. Dit kan met een deel van het geld dat jaarlijks naar ontwikkelingssamenwerking gaat. Geen betere ontwikkelingssamenwerking dan bovenstaand voorstel. 
Hopelijk gaat de producent in kwestie de arbeidsomstandigheden aanpassen zodat deze conform de invoerrechten voor de Europese markt zijn. Indien niet is dat geen ramp. Er zullen nog steeds mensen kledij, eten, smartphones, fietsbanden, ... kopen. 

Oneerlijke en onethische handelspraktijken

 
Indien de bedrijven zich niet willen aanpassen zou dat als gevolg geven dat meer zaken lokaal worden geproduceerd of dat andere ondernemers het zullen overnemen.  De oneerlijke en onethische handelspraktijken die veelal multinationale bedrijven er op na houden zijn tevens oneerlijke concurrentie voor de lokale, Europese handelaars, zij hoeven zich immers aan allerlei regelgeving te houden. Door mijn voorstel hebben zij een mindere concurrentiële handicap. 
De wereld wordt steeds meer één dorp en de tijd dat bedrijven zich konden gaan verstoppen om zich van regelgeving te onthouden moet maar eens gedaan zijn. Wij hoeven ons in ieder geval niet te laten chanteren door hen. Mensen bepalen de regels, niet de bedrijven. Rationeel denken boven de logica van het geld. Handel zal eerlijk zijn of zal niet zijn. 
Een bijkomend voordeel is dat meer mensen een voldoende hoog loon ontvangen op deze planeet en bijgevolg minder geneigd zullen zijn te migreren naar rijkere delen van de wereld.  
Maar we mogen niet blind zijn voor de nadelen. Vooral dan dat heel wat zaken duurder zullen worden. Kijk maar naar volgende vergelijkingen: 
Uncle Ben's rijst 2.84€/kilo - Oxfam rijst 5.10€/kilo Appelsientje sinaasappelsap 1.24€/L - Oxfam sinaasappelsap 1.85€/Lmouwloos jurkje bij fair trade winkel Today is a good day 71.92€ - gelijkaardige jurkjes bij H&M, tussen 14.99€ en 39.99€.  
Alles een beetje duurder, voor de mensen met de laagste inkomens is dat een probleem. Zij zullen dus hun inkomen geïndexeerd moeten zien. Alle lonen indexeren ligt moeilijk. Ik zie dan ook eerder een oplossing in een klein beetje consuminderen. 
Dat betekend minder voedsel verspillen, iets minder vaak kleren naar de kledinginzamelingspunten brengen maar ze langer dragen. Materialen gebruiken tot ze niet meer gebruikt kunnen worden ipv ze weg te smijten om het nieuwste item te kopen. Het vergt dus een inspanning van ons allen, Kris Peeters zal het beamen, maar hetgeen we ervoor terug krijgen is onbetaalbaar.  
Eerlijk is heerlijk!
*https://www.vlaamsparlement.be/plenaire-vergaderingen/986552/verslag/988447
** http://www.beweging.net/algemeen/nieuws/1779-onze-kleren-hun-miserie-stop-de-uitbuiting-in-cambodja  http://www.standaard.be/cnt/dmf20150312_01575583

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

4 reacties

  • door janu op donderdag 21 april 2016

    De extreme armoede van 4 miljard mensen is een misdaad tegen de mensheid en toch blijven de NGO's, ten dienste van de belangen van wrede en genadeloze Übermenschen, deze misdaad van slavernij bestendigen door kruimels en aalmoezen te geven aan de slaven. Waarom bevrijden de NGO's de slaven, deze extreem armen niet ? Waarom dienen deze NGO's met "goede bedoelingen" geen klacht in wegens genocide en misdaad tegen de mensheid bij een nationale of internationale rechtbank tegen de kolonialistische Europese Unie en de imperialistische V.S.? Waarom niet streven naar het instellen van een wereldwijd maandelijkse minimumloon van 300 euro voor 40 uur werk/week? Waarom er niet naar streven dat de wrede wereldoverheersers Europa en de V.S. & partners een maandelijks leefloon van 200 euro betalen aan de miljarden mensen zonder werk ? Dit is een peulschil vergeleken bij de kost van de wrede en genadeloze imperialistische agressieoorlogen tegenover de zwakkere anderen voor uitbuiting. De rijkdom van het koloniale christelijke westen is diefstal met extreem geweld. Armoede is een misdaad tegen de mensheid en is het gevolg van het vrij plunderen van de rijkdom van de aarde door de Übermenschen, meesters van slaven. Koloniaal Europa, de imperiale V.S. & partners onderdrukken en beroven de grote meerderheid van zwakkeren, Untermenschen. "Vrije markt" is kolonialistische economie, is het recht van de sterkste, het gratis of zeer goedkoop verwerven van grondstoffen en het exporteren van afgewerkte producten en door de overheid gesubsidieerde landbouwproducten. Deze goedkope landbouwproducten hebben de landbouw van de kleine boeren in Afrika en de rest van de wereld vernietigd. Het is bijzonder moeilijk voor de zwakke gekoloniseerde landen om op te treden tegen deze praktijken...

    • door speedmaster op maandag 25 april 2016

      artikel koen zelderloo d.d. 22 april 2016. reactie janu d.d. 21 (éénentwintig) april 2016. het bewijs is geleverd: tijdreizen is mogelijk.

  • door Hugo Vanerps op zaterdag 23 april 2016

    Fair trade is een vorm van protectionisme en kartelvorming. Alleen die bedrijven die aan de normen voldoen kunnen handel drijven en overleven. Hun werknemers kunnen het beter hebben. De andere bedrijven moeten er uit en hun werknemers moeten uitkijken naar nog slechter betaalde jobs of sterven van honger. De levensomstandigheden van werknemers worden grotendeels betaald door de grootte van het kapitaal per werknemer geïnvesteerd in ondernemingen. In Bangladesh is dit miniem. Om dit probleem op te lossen dien je eerst te onderzoeken waarom er zo weinig geïnvesteerd wordt in Bangladesh.

  • door Lodewijk op maandag 25 april 2016

    In verband met het concept van duurdere prijzen voor eerlijke handel:

    De prijsstijging van onze mainstreamproducten zou maar enkele procenten mogen bedragen. Of zelfs slechts tienden van procenten. Want de loonkost is voor mainstreamproducten vaak maar een klein deel van de uiteindelijke verkoopsprijs.

    Het enige wat dus echt ontbreekt is dat eerlijke handel/productie/loon in de nationale/internationale overheidswetgeving staat EN dat er nationale/internationale overheidscontrole gebeurt op de naleving ervan.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties