Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Over de stigmatisering van werkzoekenden in tijden van crisis

In deze bittere tijden van politieke debatten en de ultieme strijd om de kiezer, maak ik me zorgen over onze toekomst, zeker als ik sommige partijprogramma’s en congresteksten lees.
woensdag 21 mei 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

DeWereldMorgen.be

Ik ben werkzoekend sinds half december 2013, vandaag exact vijf maand. Ik solliciteer keihard, netwerk er op los, ga naar jobbeurzen, ik maakte zelfs een website Karen zoekt werk om mijn jobhunt kracht bij te zetten. Voorlopig zonder positief resultaat, want overal bots ik op gesloten deuren, nergens zijn er plaatsen vrij.

Voor elke vacature zijn er honderden kandidaten die hunkeren naar die ene plek, die hunkeren naar jobzekerheid en een menswaardig inkomen. Hoe hard ik ook mijn best doe en solliciteer, toch word ik door de publieke opinie beschouwd als een profiteur, als iemand die niet wil werken, want de alom bekende leuze luidt: ‘Wie wil werken, vindt werk’. Dat is een van de meest simplistische en banale antwoorden die je kan geven aan iemand zonder werk.

Werkzoekenden worden vandaag zonder schroom door het slijk gehaald, als oorzaak gezien van alle problemen, een zoet lokmiddel om mensen achter een ideologie te scharen. Werklozen worden bestempeld als luierikken. Ze worden sociaal uitgesloten, neerbuigend bekeken of zijn onzichtbaar, enkel nog goed om gratis gemeenschapswerk uit te voeren, want hallo, ze krijgen zomaar een uitkering. De werkelijkheid is dat velen ongelijke kansen hebben en dat ze financieel aan de grond genageld worden. Het beeld dat iedereen die werkloos is een hoge uitkering ontvangt, is al jaren achterhaald.

Mijn uitkering bedraagt 19,37 euro per dag sinds dag 1 van werkloosheid. Ja, ik ben een profiteur. Mijn werkloosheidsuitkering (forfaitair, 503,62 euro als samenwonende) ligt zelfs onder het leefloon voor samenwonenden (544,91 euro). Sinds december 2011 was ik non-stop aan het werk, ik deed met plezier vele overuren, verre verplaatsingen en ik werkte soms tot diep in de nacht om deadlines te halen.

Maar tijdelijke contracten en vervangingscontracten, die niet voltijds vergoed worden, geven geen recht op een volledige uitkering, zeker niet wanneer je als eens werkloos was. Dan moet je terug rechten opbouwen. Creativiteit, enthousiasme en extra inspanningen zijn helaas onzichtbaar voor de bureaucratie.

De vinger op de verkeerde wond

Het probleem is niet dat mensen niet willen werken, maar wel de aanhoudende economische malaise waarin Europa zich bevindt. Bedrijven kunnen amper vernieuwen en rekruteren. Torenhoge lasten houden ondernemingen en organisaties dan weer gegijzeld in hun eigen wereld.

Ons sociaal zekerheidssysteem en tewerkstellingsbeleid manken, dat is zeker. De Belgische en Vlaamse regeringen hebben op dit vlak gefaald. Wat men ook beloofde, men kon de voorbije jaren geen nieuwe jobs creëren, geen bedrijven in het land houden, geen lasten verlagen. Maar de meest kwetsbare maatschappelijke groepen daarvoor afstraffen? Neen, dat is niet de oplossing beste politieke leiders van morgen. Doe iets concreets en tastbaars, want er gaat op dit moment zoveel talent verloren.

Ik kijk om me heen en zie jongeren, leeftijdsgenoten en ouderen die staan springen om te werken. Net als ik willen ze zich ontplooien en nuttig voelen, maar keer op keer worden we neergehaald en publiekelijk bestempeld als zwakkelingen, alsof het onze schuld is dat er onvoldoende werk is. Dat knaagt en doet pijn. Wij zijn mensen van vlees en bloed die ’s nachts wakker liggen van financiële zorgen en een onzekere toekomst. De harde campagnevoering met stigmatisering van werklozen legt de vinger op de verkeerde wonde. Zien jullie dat niet? Het land bloedt gewoon verder.

De psychologische impact van werkloosheid is niet te onderschatten. Na een tijd voel je je (onterecht) minderwaardig. Met hart en ziel schrijf je motivatiebrieven, neem je deel aan de strengste selectieproeven en gesprekken. Wachtend op een positief antwoord, op een verlossend telefoontje of e-mail. Tot de afwijzing komt en je weer van nul af aan kan beginnen en je jezelf moet oprakelen. ‘Niet opgeven, niet opgeven’ stamel je tegen jezelf terwijl je je tranen bedwingt.

Straffen en belonen als activeringsmiddel

Extreme neoliberale voorstellen die leiden tot sociale achteruitgang met blijvende littekens, ik huiver ervan. Met mensen genadeloos straffen los je niets op, zelfs al ontvang ik geen overheidssteun, de jobafwijzingen blijven binnen stromen. Ook al is mijn cv perfect, word ik intensief begeleid, gecoacht en volg ik sollicitatietrainingen: als er onvoldoende vacatures zijn voor iedere werkzoekende, zal de werkloosheid niet dalen.

IJle beloftes voor de werkende mens worden dan weer duchtig rond gestrooid: ‘Wij zullen de werkende Belg belonen, want wie werkt moet extra gestimuleerd worden. Dat verdient een applaus, u bent niet lui of mak. U bent een winnaar die in de watten gelegd moet worden met een financiële boost en belastingverlaging. Dat zal de werkloze leren, ze moeten maar werk vinden.’ (wat een onzin)

De kloof tussen sterke en zwakke burgers, tussen schijnbaar goed en slecht, arm en rijk, zal zo nog meer vergroten. We worden stelselmatig opgedeeld in twee grote groepen, twee klassen waarbij het groeiende ongenoegen en de afgunst jegens je medemens de drijfveer is voor een kille, asociale samenleving. Dat is niet mijn toekomstbeeld. Meer dan ooit moeten we elkaar helpen en steunen.

Geef ons kansen, geef ons jobs

Ondertussen slinkt mijn spaarrekening zienderogen terwijl onze hypothecaire lening om een afbetaling schreeuwt. Binnenkort kraken ze mij naast financieel ook mentaal, maar ik verzet me. Mijn partner en ik behoren nu al tot de steeds groter wordende groep van mensen met armoederisico. Ons gezamenlijk inkomen zou één loon moeten zijn. Ons leven staat zo goed als stil, we kunnen ons aangekocht huis niet renoveren, geen gezin stichten, niet op vakantie gaan of iets extra kopen. Alleen het broodnodige. Koopkracht onder het vriespunt. Hallo economie? Juist, ik ben onzichtbaar.

Het enige wat ik kan doen is blijven vechten en ervoor gaan. Ik blijf solliciteren met de hoop dat ik binnenkort voltijds aan de slag kan en deze nachtmerrie eindelijk voorbij is. Werkloos zijn ben je echt niet voor je plezier.

Ik wil nog één oproep doen aan onze leiders in spe: geef ons kansen, geef ons jobs en laat alsjeblief die loze beloftes achterwege. Met belonen en straffen drijf je de ongelijkheid alleen maar op. Lees het boek Capital in the Twenty-First Century van Thomas Piketty en kom dan terug met een realistisch programma waarbij iedereen kan groeien, zowel je burgers, je economie als haar welzijn.

CV: Karen zoekt werk

Karen Wulgaert (°1985, Gent) behaalde een Master Grafisch Ontwerp, een Postgraduaat Tentoonstelling en Beheer van Actuele Kunst en een Lerarenopleiding van academisch niveau. Projectmatig deed ze werkervaring op bij verschillende hedendaagse kunstenaars, galeries, musea en bij culturele organisaties. Ze startte recent een reflectieblog over cultuur en maatschappij. En publiceerde onlangs haar visie over de harde aanpak van werkzoekenden in verkiezingstijd.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

13 reacties

  • door SoporAeternus op woensdag 21 mei 2014

    En welk werk zoekt u? Past het werk dat voorhanden is niet in uw 'Master Grafisch Ontwerp, een Postgraduaat Tentoonstelling en Beheer van Actuele Kunst en een Lerarenopleiding van academisch niveau'. Wie werk wil, kan er vinden ... ik heb nog geen week zonder werk gezeten, zowel in België, Australië, Canada en de UK. Horizon even verbreden en u komt er wel ...

    • door Stein op woensdag 21 mei 2014

      Beste,

      Gefeliciteerd dat u nooit zonder werk hebt gezeten. U mag van geluk spreken: aangezien er minstens tienmaal zoveel werkzoekers zijn als vacatures - zoek de cijfers er maar op na, mij hoeft u niet te geloven - is dat bepaald geen evidentie.

      Met zo weinig banen is onder het niveau solliciteren dan ook nauwelijks een oplossing omdat daar ook nauwelijks arbeidsplaatsen zijn, zodat het probleem zich in het beste geval slechts verschuift, niet wordt opgelost. En sowieso (en daar spreek ik uit ervaring, en uit ervaringen van kennissen) omdat werkgevers je vaak niet willen: te kritisch, te veel kans op depressie, te grote vlucht naar banen op het eigen niveau, ... iets wat nochtans frustratie opwekt bij hoogopgeleide werkzoekenden, want, enkele uitzonderingen daargelaten, wie wil er nou niet aan het werk?

      Ik vind het jammer, vooral voor uzelf dan, dat u uw geluk niet inziet en in plaats daarvan tegen het ongeluk van een ander gaat schoppen. Maar goed, veel plezier ermee, verzuur er uw omgeving niet te veel mee.

      Groetjes

      • door Kris Slegers op woensdag 21 mei 2014

        Beste

        Ook ik heb enkele maanden in een fabriek gewerkt voor ik aan de slag kon als maatschappelijk assistent. Dat is toch helemaal niet zo vreemd?

        Ik heb de indruk dat veel mensen nogal verwend zijn: zij verwachten op hun wenken bediend te worden met een job naar keuze. Sorry, zo werkt het niet.

        Kijk naar je eigen tekortkomingen en talenten, in plaats van te vitten op "het systeem", "de arbeidsmarkt", etc., en je komt een stuk verder.

        Kris

        • door Stein op woensdag 21 mei 2014

          Beste,

          Als u niet leest, reageer dan niet.

          Groetjes

        • door sam vanderleyden op woensdag 21 mei 2014

          Beste Kris,

          U gaat voorbij aan de grond van het probleem. Er zijn 41 446 Openstaande vacatures en anderzijds een kleine 225 000 Werkzoekenden. Bent u in staat dit gegeven te verwerken?

          En dan verder... over die doorstroming als je eenmaal begonnen bent in "een lagere functie dan voor wat je gestudeerd hebt". Wel Indien men nog meer ouderen gaat activeren en onmogeljik maken om op pensioen te gaan, gaat met geen plaatsen vrij krijgen voor die doorstroming. Het gevolg is dan ook dat mensen ontgoocheld geraken en zelfs depressief. En die gevolgen kennen we ook al, zowel op individueel valk als maatschappelijk (is daar ook weeral uitleg voor nodig?) Is dat het beeld dat jongeren 'ok' zouden moeten vinden Kris? Zo van "jaja, studeer maar op... en als je al geluk hebt -zie de verhoudingen- mag je onder je niveau beginnen, waarbij de kans op eindelijk op je niveau te komen miniem is...". Wel Kris, wat een mooi toekomstbeeld heb jij toch! Not! Ik kan nog veel meer woorden vuil maken en duiden... maar enfin, kom vooreerst eens uit je bubbel.

      • door SoporAeternus op woensdag 21 mei 2014

        U noemt het geluk, ik noem het willen werken. Ik heb geen 3 diploma's , enkel een bachelor en dan nog een zeer algemene. Nogmaals vanuit eigen ervaring snap ik echt niet dat je geen job kan vinden ... Maar ja, wellicht beetje kieskeurig zijn en niet willen verhuizen helpt nooit.

        • door inge op woensdag 21 mei 2014

          Een indruk ... is een indruk . Die kan verkeerd zijn .

          Cijfers ... zijn cijfers : voor iedere vacature ( 1 ) zijn er 10 werkzoekenden (10)

          Ik heb gisteren de vacatures van VDAB nagezien , voor gans België :80736 voltijdse jobs , waarvan 9213 interim (niet via uitzendkantoor) , 31724 interim met 'optie vast' (ja, dat kennen we ook sinds we Wegwerpmens lazen) .

          Van die zogenaamde voltijdse jobs zijn er dan ook nog eens 393 dienstenchequebanen,94 startbanen/leerovereenkomsten ,1359 studentenjobs,51 'examens voor de overheid' ( is dat ook al een job ?), 998 zelfstandige activiteit , 221 werfreserve , spontane sollicitatie . Samen ook goed voor 3116 'jobs' ( zo noemt men dat dan ??) ook goed voor bijna 4 % van de zogenaamde jobs

          En als ik een filter zette : 'vaste job' èn 'voltijdse' job ... en ik snuister even snel ... dan vind ik direct 4 interimjobs op de 10 die ik opende .... en zelfs 1 studentenjob voor 1 maand . Ja dat is ook vast , voor 1 maand . En het is inderdaad een 'voltijdse' studentenjob ...

    • door jen op donderdag 22 mei 2014

      Beste, u lijdt aan wat men het syndroom van Homans noemt. Daarbij worden persoonlijke ervaringen uitvergroot als maatstaf voor een te voeren beleid, in uw geval bestaat het probleem blijkbaar niet omdat u er nog nooit mee te maken heeft gehad. Toch mag u de mogelijkheid niet uitsluiten dat een maatschappijbeeld verder kan reiken dan de voorruit van uw bedrijfswagen...

  • door JohanGroenroot op woensdag 21 mei 2014

    Beste Karen, Ik ga grotendeels akkoord met jouw. Om het even wat doen van werk vind ik in tegenstelling met andere opinies geen goed idee. Maar het is wel duidelijk dat velen in het land staan te ‘popelen’ om een moderne variant van de ‘Schutzhaft’ in te voeren. Het voortdurend stigmatiseren van werklozen kan hier een aanzet toe zijn. Of is die moderne variant er al? Soms heb ik de indruk van wel, een kikker die langzaam levend gekookt wordt gaat het ook niet merken. Vijf maanden zonder werk zitten is nog relatief kort, dus 'no panic' en vooral 'never panic'. Natuurlijk is dit makkelijk gezegd als er een hele meute van vdab, trajectbegeleiders, rva, n-va, de publieke opinie, enz. continu zit te kappen op de werklozen. Dit verhoogt uiteraard de druk, maar trek je niets aan van de pushers en ga voor je eigen ding. Beneden je niveau werken, ik omschrijf het liever als iets doen dat je eigenlijk niet zo graag doet' uit respect voor mensen die de jobs een leven lang doen, heeft impact op de psychologie en persoonlijkheid van mensen en hun omgeving. Zeker als dat 'iets doen' plots geen tijdelijke oplossing dreigt te worden maar een definitieve, want wie zegt dat je binnen x aantal maanden een betere job vind die je wel ligt? Kan je dan ook niet vast te komen zitten in een job waar je eigenlijk au fond niet thuishoort, een gevangene worden van je eigen omgeving? Zomaar opstappen kan dan misschien ook niet meer omdat recht op uitkering verloren gaat en rekeningen moeten betaald worden. Dat werkgevers het appreciëren dat een sollicitant om het even wat heeft aangenomen om toch maar geen gat in het cv te hebben is ook een fabeltje, het maakt een cv kapot en tijdens sollicitatiegesprekken kan het tegen de sollicitant uitgespeeld worden. Er wordt door veel werkgevers op neergekeken in de zin van:"iemand die x jaar met een masterdiploma als vrachtwagenchauffeur heeft gewerkt", bijvoorbeeld, "daar moet toch iets mis mee zijn met die man of vrouw", terwijl die man of vrouw op dat moment misschien geen gepast werk vond of kreeg aangeboden en centen nodig had om zijn huisje af te betalen. Maar dat snappen ze niet, je bent in hun ogen een loser die niet goed genoeg was om werk te vinden waar hij of zij voor gestudeerd had. Als het van sommigen afhangt kan je dan ook nog je huisje verkopen als je de pech hebt om op latere leeftijd je werk te verliezen om dan vervolgens voor een leefloon en wat toeslag de straten te gaan vegen. Werken beneden je niveau is ook een korte termijn oplossing die op het einde van je rit veelal leidt tot een hogere gecumuleerde werkloosheid. Stel dat je 2 jaar ergens iets gaat doen om iets te doen, dan is je diploma ten eerste al verouderd voor een werkgever, ten tweede moet je bijscholing volgen op eigen initiatief of via de vdab , en tussen die tijdelijke jobs zitten er ook veelal periodes van werkloosheid. Beter iets langer zoeken en duurzaam werk vinden is op lange termijn een betere oplossing of zelfstandig worden, maar risico's nemen is niet voor iedereen haalbaar en niet iedereen kan met die onzekerheid omgaan. Ik durf het bijna niet zeggen maar ik ben voorstander om inkomen los te koppelen van arbeid, maar de tijd is daar nog niet rijp voor. In de toekomst gaat er sowieso niet voor iedereen nog een betaalde job zijn, de evolutie naar zo een systeem zal er moeten komen.

    Johan.

    • door Kris Slegers op donderdag 22 mei 2014

      Beste vrienden Mijn reactie was niet bedoeld als "voorstel voor beleid", maar gewoon een persoonlijke ervaring en opinie, net zoals het artikel op DWM, en dit in alle bescheidenheid. Ik heb ervaren dat als je je eigen problemen probeert op te lossen door meteen maar heel de maatschappij en de wereld aan te pakken je beter gewoon in de zetel blijft zitten. Mijn mening: ik probeer eerst mijn leven op orde te krijgen, om daarna breder te gaan. Zo ben ik bijv. bestuurlid bij Natuurpunt om de natuur in onze streek uit te bouwen. Succes aan allen! Kris

  • door Lucie Evers op donderdag 22 mei 2014

    Toch even een kleine correctie: niet alleen de (loon)lasten weerhouden bedrijven ervan aan jobcreatie te doen, ook het gebrek aan werkkapitaal én het koopgedrag van burgers liggen aan de basis van jobvernietiging. Immers, als de burger niet wil betalen voor de arbeid van medeburgers onder de vorm van dienst of product, dan kan de ondernemer onvoldoende betalen en/of jobs creëren. En als dan nog het kapitaal zich niet wil inzetten voor jobcreatie in de reële economie omdat ze alleen geld geven als het veel opbrengt, snel opbrengt en er alleen geïnvesteerd wordt in machinepark en gebouwen, tja... We moeten dringend onze eigen consumptie en productiepatronen veranderen en oa mede eigenaar worden van onze productiemiddelen (coöperatief). En als concreet voorstel voor de dame in kwestie: zet je neer en bedenk uw droomjob. Bedenk welke waarde jij met jouw talenten kan creëren. Bedenk voor wie je die waarde zou creëren. En bedenk hoe je die waarde kan 'capteren' in euro's en wie er belang bij heeft dat jij bereikt wat je wil bereiken. Ik wil je altijd eens de oefening helpen maken...

  • door DimitriMM op donderdag 22 mei 2014

    Het mes snijdt zoals altijd aan 2 kanten. Er zijn mensen zoals jij die werk zoeken maar niet vinden. Maar er zijn ook een hoop mensen die er geen kwaad in zien om 2 jaar op kosten van de gemeenschap te leven. Zelf ken ik iemand die momenteel €1100 per maand krijgt. Als ik dan bedenk dat mijn vader, postbode, begonnen is aan €1200 - €1300 euro per maand, dan vind ik dat schandalig. Eigenlijk werkt die man voor 100 euro meer dan zo iemand die niet werkt.

    Ik wil zeker niet verzuurd over komen of me asociaal opstellen, maar er zitten gewoon altijd zoveel rotte appels tussen dat het het algemeen beeld vertroebelt. Vandaar dat ik liever heb dat er grondigere controles worden gedaan zodat het kaf van het koren gescheiden wordt.

    Maar ik vind ook dat werklozen naast het zoeken naar werk ook aan gemeenschapsdienst of vrijwilligerswerk moeten meedoen waar mogelijk. Respect moet altijd wederzijds zijn, en ik vind dat je op die manier respect toont ten opzichte van zij die eigenlijk jou nu onderhouden, gewenst of niet gewenst.

    • door JohanGroenroot op vrijdag 23 mei 2014

      Wie bent u om te oordelen of iemand recht heeft op een uitkering of niet? Uw reactie lezende is het niet moeilijk om vast te stellen vanuit welke verzuurde asociale hoek dit komt.Het is ook duidelijk dat u geen enkele notie heeft hoe het arbeidsmarktbeleid in elkaar zit, want werkloos zijn is in tegenstelling tot wat u denkt geen recht op een hangmat voor de rest van uw leven zoals u en uw soortgenoten dagelijks willen laten uitschijnen in de media. Triestig om vast te stellen dat rancuneuze reacties uit het neoliberale riool nu ook al in deze krant te lezen zijn .

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties