Meer dan ooit heeft de wereld nood aan onafhankelijke journalistiek.

Meer dan ooit is het nodig om een tegengeluid te laten horen.

Steun daarom DeWereldMorgen.be

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Het leven van een jonge interim

dinsdag 14 oktober 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Mijn naam is Julie en ik ben 26 jaar oud. Ik studeerde af aan de hogeschool toen ik 21 jaar was. Vol goede moed startte ik op de arbeidsmarkt met een diploma waarmee ik, volgens de hogeschool, breed inzetbaar ben. Twee jaar later volgde ik de specifieke lerarenopleiding in avondonderwijs om mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten, aangezien het toch niet zo evident bleek om aan de bak te geraken als opvoeder. Deze zomer schreef ik deze blog.

Sinds ik afgestudeerd ben als opvoedster ben ik gestart op de arbeidsmarkt. Ondertussen heb ik er al vijf jaar opzitten als werkmens, en heb ik de lerarenopleiding succesvol afgerond in de avondschool. En toch heb ik nog steeds geen vast werk. Ik huppel van de ene interim naar de andere. Soms zit er veel tijd tussen twee jobs, waardoor ik een hele periode werkloos ben en ‘profiteer’ van de maatschappij. Of zo zouden sommigen het toch omschrijven. Andere keren overlappen twee jobs waardoor ik één moet afwijzen om op de andere te kunnen ingaan. Dat lukt me allemaal wel. Dat is nu eenmaal het leven van een interim. Maar waar ik het wel moeilijk mee heb, is die job(s) combineren met mijn leven. Naast je werk heb je meestal een eigen leven, en meestal lukt het wel om die twee samen uit te voeren. Maar soms gebeuren er dingen in het leven die dat moeilijker maken.

In februari begon het leven moeilijker te worden voor mij. Mijn moeder kreeg een zeer zwaar herseninfarct, onderging een zware operatie om de schedel deels weg te nemen en lag daarna op intensieve zorgen. De situatie ziet er nu anders uit, maar is nog steeds moeilijk te dragen. We zijn meer bij mama, we gaan op bezoek in het ziekenhuis en we verdelen de zorg voor haar. Sinds februari neemt mijn zus zorgverlof, om meer tijd te kunnen maken voor mama. Prachtig, dat systeem. Je moeder wordt ernstig ziek en je vreest voor haar leven. Maar ondertussen kan je als dochter wat minder werken en je meer bekommeren om je zieke moeder. Zo hoort het ook, want mama deed het ook voor ons als wij ziek waren. Maar wat als je interim bent? Op het moment dat mama ziek werd, wachtte ik twee dagen ‘werkloos’ tot de verlenging van mijn interim op school van start zou gaan. Ik wist vanaf dag 1 dat ik niet in staat zou zijn om diezelfde week leerlingen te gaan begeleiden op stage. Toen vreesde ik niet enkel voor mijn moeder, maar ook voor mijn verlenging op mijn werk. Als je interim bent, bestaat er geen zorgverlof. Er bestaat helemaal niets. Er bestaat werken of niet werken. Je kan enkel hopen op wat menselijkheid van je directeur en ik prees mezelf gelukkig met de directeur van mijn school. Zelfs de dagen dat ik er niet was in de eerste week, liet ze me in dienst.

Nu zijn we vier maand later en twee jobs verder. Ik startte maandag als opvoedster. Een prachtige interim werd me voorgeschoteld en die wou ik absoluut niet laten liggen. Tenslotte moet je als interim ook werken voor de kost, en zeker als er een kindje op komst is. Een voltijds contract voor drie maanden, en toch terug beschikbaar op 1 september. Ideaal, perfect.

Tijdens de selecties heb ik bewust niets verteld over het kindje dat er in augustus zou komen, midden in die vervanging. Op mijn eerste dag vertelde ik er wel dat mijn vriendin zwanger is en dat ik in het begin van augustus daarvoor een tiental dagen zou thuis zijn onder de noemer ‘geboorteverlof’. Ik wou niet langer wachten om dat te vertellen zodat men daar toch op de hoogte is. Maar dat werd niet in dank afgenomen. Het schept geen vertrouwen dat ik dat verzwegen heb en ik heb ze een ‘pee’ gestoofd. Met andere woorden, als ze het zouden weten, zou ik de job niet gekregen hebben. Na een heel gesprek met de meest belachelijke uitspraken zoals: “Je kan in die periode wel nachten komen doen hé, dan begin je om 18u en kan je naar huis om 9u. Je bent er dan bij overdag als er bezoek is in de kliniek en hier kan je slapen”, of “Iedereen wil zijn congé hoe het voor hem past, maar er zijn wel grenzen hé”, voelde ik me schuldig.

Ik voelde me schuldig omdat ik een kindje verwacht. Dat kan toch de bedoeling niet zijn!? Ik heb toch even veel recht om een leven te hebben als iemand met een vast contract? Het is toch niet omdat ik als interim werk, dat ik geen kindje mag kopen, of dat mijn moeder niet ziek mag worden? Of moet ik dan niet werken in die periode dat ik een kindje krijg? Of is het de bedoeling dat je eerst een vast contract in handen hebt, vooraleer je een leven kan hebben?  

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

6 reacties

  • door Sven Naessens op dinsdag 14 oktober 2014

    Dag Julie,

    Ik werk aan een reeks rond niet werkende werkzoekenden. Opzet is hen vooral hun verhaal laten doen. Moest je interesse hebben kan je me steeds mailen. Suc6 in de zoektocht!

    Grtjs,

    Sven

    • door jakkepeer op vrijdag 17 oktober 2014

      Sven, ik zou ook een bijdrage kunnen leveren na 16 jaar interimwerk in het onderwijs, ondanks uiteenlopende opdrachten in 24 scholen. Mechelen, Geel, Turnhout, Mol, Tessenderlo, Heusden-Zolder, Diepenbeek, Hasselt in ASO, TSO, BSO, CVO, hogescholen, universiteit, thuisonderwijs voor Frans, Engels, Spaans, Nederlands en ICT. Ik krijg dat wel niet in een mail samengevat, vrees ik...

  • door danato laga op woensdag 15 oktober 2014

    Heb je hen een 'pee' gestoofd? -.-

  • door duveltje op donderdag 16 oktober 2014

    Dat gedeelte over zwanger zijn en dat melden op de interim job klinkt me heel bekend in de oren. Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt, alleen was ik zelf degene die zwanger was. Mijn contract hebben ze dan maar niet verlengd. Daar sta je dan.

  • door yahtzee op maandag 27 oktober 2014

    Ik herken het probleem maar al te goed. Heb zelf twee diploma's: opvoeder en maatschappelijk werker. De laatste opleiding heb ik beslist te volgen omdat ik geen werk vond als opvoeder en het leek mij een verstandige keuze om zo meer kans te maken op werk.

    Spijtig genoeg ben ik met dit laatste diploma ook niets. De enige kansen die ik krijg om te werken is als kuisvrouw - wat ik nu ook doe, aangezien ik geen andere keuze heb.

    Begin dit jaar werd er baarmoederhalskanker vastgesteld, waardoor de ziekenhuisfacturen maar bleven toekomen. Gelukkig had ik nog een hospitalisatieverzekering, maar ondanks dat is het een heel gevecht om te overleven.

    Veel hulp van de VDAB of interim krijg ik niet. De vraag of ik komende jaren van plan ben kinderen te krijgen heb ik reeds meerdere malen gekregen (ondanks het bij wet verboden is sollicitanten te beoordelen op deze keuze).

    Ik besef dat ik niet de enige ben en veel van mijn vrienden hebben hetzelfde probleem. Ik wil heel graag aan mijn leven beginnen, maar op dit moment lijkt dit echter onmogelijk.

    Julie, ik wens je veel sterkte en succes!

  • door Keeske op woensdag 29 oktober 2014

    In Nederland ben je als interimmer vast in dienst. Hebben ze geen werk voor je, ben je toch betaald. Dat is een veel beter systeem voor de werknemer. Hier hebben ze het jarenlang gesubsidieerd, met je huidige situatie als resultaat.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties