Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Oppositie

Toen de regeringen Michel en Bourgeois zich presenteerden ging er een zucht van opluchting doorheen (een deel van) het land. Eindelijk verandering voor vooruitgang! Wat was het geheime recept, de kern van het ontluikende potentieel?
dinsdag 16 oktober 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

De afwezigheid van de socialisten. Zij hadden namelijk 26 jaar lang aan een stuk alles voor het zeggen gehad. Misschien was dat wel de reden waarom men bij N-VA zo optimistisch was. Als de PS eerst een dik decennium de CVP in de luren kon leggen, vervolgens de VLD en daarna CD&V én Open VLD, dan moest de N-VA ook wel alle lakens naar zich kunnen toetrekken.

In die begindagen  was alles dan ook de schuld van de socialisten. De staatsschuld! Mobiliteitsproblemen! Armoede! Begrotingstekorten! De rommel op justitie! Straatkatten! De uitschakeling van de Rode Duivels! Ook al hadden bepaalde liberalen en christendemocraten zich jarenlang geparkeerd op bepaalde bevoegdheden, het was steeds de schuld van de sossen en hun 26 jaar wanbeleid. De coalitiepartners stonden er bij en keken er naar. Ze hadden uiteraard geen enkel belang om dit riedeltje te doorprikken, of ze zouden de eigen rol en verantwoordelijkheid in het zogeheten fiasco blootleggen.

Al snel volgden echter de eerste tegenslagen. Besturen was toch niet zo makkelijk als het vanaf de zijlijn leek. En de universele en almachtige verklaring van 26 jaar socialistisch wanbeleid mocht dan wel rekbaar zijn, maar niet tot in den treure toe (hoewel de meest fervente aanhanger van de N-VA ook vandaag nog graag meegaat in het ad absurdum vingerwijzen naar alles wat een beetje rood ziet). Gelukkig waren er ook nog coalitiepartners. Al snel werd gretig gebruik gemaakt van de mogelijkheid om het blokkeren van wenslijstjes openlijk in de media te brengen en als wederdienst ballonnetjes van de frenemies eveneens vakkundig te doorprikken. Het kibbelkabinet was geboren.

En met het kibbelkabinet kwam daar plots  een nieuwe vijand. Kris Peeters, de man die volgens kwatongen (lees opnieuw: zijn coalitiepartners) aan geldingsdrang zou lijden omdat hij tegen zijn zin het premierambt had moeten opgeven. De reacties waren voorspelbaar. Tsjeven waren de nieuwe sossen! Ze waren te links! Knechten van het ACW-dictatuur! De Zweedse coalitie verloor al snel haar charme. Een bepaald deel was zelfs zo chagrijnig dat er al een nieuw ideaal naar voren werd geschoven: De Braziliaanse. N-VA, Open VLD en Groen. Geen zuilen meer. Geen sossen. Geen pseudo-sossen. Enkel de belofte van echte verandering.

En zie daar. Vandaag is Groen volgens sommigen de centrale speler in een hypocriet systeem, de kracht van pseudoverandering. In de nasleep van een commotie rond intercommunales en zelfverrijking waarbij vooral sp.a, Open VLD en eigenlijk ook N-VA in opspraak zijn gekomen, werd geprobeerd om Groen mee in de dans der hebzucht te betrekken. Peter Dedecker wijdde er zelfs een blog aan. Het ging op dat moment al lang niet meer over het veranderen van een systeem, maar wel over het feit dat iedereen aan de vetpotten zit, en dus niemand eigenlijk iets moet zeggen en bijgevolg niemand echt fundamenteel iets moet veranderen. Want zelfs zij die voor verandering menen te staan, hinken op twee benen. Enerzijds is het graaigedrag schandalig, anderzijds is het populistisch om graaigedrag schandalig te vinden. Toch als het Koen Kennis betreft. Of Marc Descheemaecker, de man die de politiek inging om iets aan het postjespakken te doen en inmiddels in meer raden van bestuur zit dan dat er uren in een dag zijn.

Michel I is “een economisch engagement, een sociaal project”. Daar kan je nog van zeggen dat het niet per se haantjesgedrag en vingerwijzen uitsluit. Bourgeois zit met zijn slagzin echter gewrongen. “Vertrouwen, verbinden, vooruitgaan”. Moest er nu “ontbinden” hebben gestaan, zou het nog enigszins kloppen. Maar het verbindende aspect is mij allang niet meer duidelijk. Zelfs als je meegaat in het idee dat je enkel een gemeenschap bouwt met mensen die dezelfde normen en waarden delen, blijf je met een residu zitten van groepen, organisaties en partijen die de volle laag krijgen terwijl ze wel degelijk hetzelfde kader delen, maar de maatschappij simpelweg anders ingevuld willen zien.

Het probleem van N-VA, gedemonstreerd door onder andere Peter Dedecker, Louis Ide of de “neutrale” eerste burger van het land Siegfried Bracke, is dat oppositie voeren zoveel gezelliger, makkelijker en dankbaarder is en dat oppositie blijven voeren tot op zekere hoogte zelfs noodzakelijk is om de schijn ietwat levend te houden dat de N-VA zich nog steeds buiten het establishment kan plaatsen, alsof het niet gewoon dolgraag een van de traditionele partijen is geworden. Dat het daarmee een bepaald soort gedrag faciliteert, nemen ze er graag bij. Op sociale media zelfs letterlijk. Continu klagend over kaakslagen klagen ze de lange tenen van de ander aan. De veeleisendheid en schaamteloosheid van de ander, die de eigenheid en de vrijheid van het “ons” in gedrang brengt. En als men ietsje meer naar rechts opschuift, hoort men bij sommigen zelfs al “het verraad van de ander”.

Wat mij vooral stoort is de infantiliteit van een meerderheidspartij die meent te staan voor nuchtere zakelijkheid en verandering. De grote verandering is de verkleutering van het politieke discours, geholpen door de laagdrempeligheid van sociale media. De meest gevierde staatssecretaris van het land bedelt zelfs letterlijk om likes. Het is eigen aan politiek dat echte verandering zelden snel komt, tenzij je met crisissen of revoluties zit. Het is eigen aan partijen die echte verandering beloven, dat ze gedeeltelijk vanuit een oppositieretoriek moeten blijven vertrekken. Het zou echter ook eigen moeten zijn aan partijen die continu bezig zijn over responsabilisering, dat ze dit mooie principe ook op zichzelf toepassen. En niet de pluimen van meevallers op de eigen hoed steken en de tegenvallers altijd in de schoenen van een ander schuiven.

En het zou ook eigen moeten zijn aan een zelfverklaarde volkspartij dat “verbinden” meer is dan een modewoordje. Het zal wel weer gutmenschig van mij zijn om te stellen dat het continue vingerwijzen in geval van tegenslagen of mislukkingen en het mee oppoken van kleine vlammetjes die binding serieus in het gedrag brengt en de groep die de rem op de “vooruitgang” heet te zijn steeds uitbreidt met nieuwe personen en bevolkingsgroepen. Woorden hebben wel degelijk betekenis en consequenties in de echte wereld. Ik geloof niet dat het trollenleger vanuit het partijbureau wordt geregisseerd, maar er wordt wel dankbaar gebruik van gemaakt. En dat sommige ranzige accounts gevolgd worden door parlementsleden en prominente politici kan ook de wenkbrauwen doen fronsen.

Maar, ten slotte, het bovenstaande is tekenend voor de staat van het politieke landschap en het publieke debat. Opgefokt en simplistisch. Het kan dan wel zijn dat men zich zo lekker dicht bij de burger waant, maar op lange termijn heeft niemand baat bij een stelletje online straatvechters, dat het maken van beleid voor algemeen belang ingewisseld wordt door toetsenborddiscussies voor eigen belang. Op dit moment vormen sociale media weinig meerwaarde voor de politiek. Het wordt niet gebruikt om het publiek meer politiek te maken, maar maakt de politiek vooral populistisch.

En met een meerderheidspartij die aan het continue oppositiesyndroom lijdt en een oppositiepartij die vooral zichzelf pijn weet te doen, ligt de weg naar de impasse open. Het discours moet steeds radicaler. Wie het wel serieus en plichtbewust wilt doen, wordt daar nog zelden voor beloond en in het slechtste geval compleet vergeten. Het harde werk van heel wat politici verdwijnt onder de continue aandachttrekkerij van een groep polemische relnichten, die zich nog net kunnen bedwingen, of ze zouden alles in Caps Lock schrijven. En ja, Trump toont dat heel wat mensen kirren van plezier bij directe communicatie met een zwart randje aan. Maar of er op middellange en lange termijn daardoor meer vertrouwen, verbondenheid en verandering ten goede komt, dat is de maar de vraag.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.