about
Toon menu

Jean-Marie Dedecker: Same old, same old

zondag 21 juni 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Na het lezen van het meest recente ‘opiniestuk’ van Jean-Marie Dedecker in het schaduwparlement van Knack kan ik niet anders dan twee zaken constateren. Ten eerste, Jean-Marie is als kind in de “veel-te-veel-zinloze-metaforen-en-woordspelingen”-ketel gevallen. Ten tweede, Jean-Marie is als kind gepest door fietsliefhebbers, en waarschijnlijk droegen hun ouders geitenwollensokken en betaalden ze graag belastingen. De man ziet zichzelf als profeet van het politiek incorrecte, maar is vooral een symbool voor het politiek ongeïnspireerde.

Een blik op zijn bijdragen leert ons dat de figuur, of is het karikatuur, Dedecker keer op keer dezelfde stokpaardjes te berde brengt. Een greep uit zijn recent oeuvre:

– Automobilisten worden gepest, er zijn te veel belastingen en dat maakt ondernemen onmogelijk
– Er zijn te veel belastingen en dat is de schuld van steuntrekkers en socialisten
– Ecologisten zijn onheilsprofeten en leugenaars
– Er zijn te veel belastingen
– Herverdelingspolitiek van socialisten jaagt belastingen omhoog en Stevaert was ook een verdoken ecologist
– Er is geen vrijheid van meningsuiting door een politiek correcte dictatuur en censuur
– Er zijn, nog maar eens, te veel belastingen
– Automobilisten worden gepest.

En zo gaat het nog eventjes door. Meestal varieert het overkoepelende onderwerp nog (autobelasting, tax shift, Tsirpas, Stevaert, vakbonden, flitspalen,…), maar komen dezelfde elementen en dooddoeners steevast terug, een verzameling mantra’s die keer op keer worden gedeclameerd door een man die zichzelf als een unieke figuur in de Belgische politiek ziet, maar wiens ideeën zowel binnen het politieke als het maatschappelijke landschap vandaag de dag (helaas) redelijk mainstream zijn. Hij fulmineert graag tegen ‘klein-links’ alsof het vandaag de dag nog de dominante ideologische stroom in Vlaanderen vormt en zijn strijd tegen het politieke correcte is tegenwoordig zo politiek correct dat hij stilaan zichzelf aan het kruis mag nagelen in een opiniestuk.

In zijn laatste worp perfectioneert hij het propageren van zijn dada’s als vernieuwende en controversiële ideeën nog verder. De automobilist wordt gepest door een roodgroene taliban, omdat autorijden nu eenmaal vrijheid en genot betekent. En als er iets is waar de aan steun en subsidies verslaafde geitenwollensokken niet tegen kunnen, dan moet het dat wel zijn. Dat autorijden een genot is, merk je elke dag aan de bumperplakkers, ongeduldige claxonliefhebbers en andere automobilisten die puur van genot en gelukzaligheid zichzelf niet kunnen bedwingen en al eens graag 80 rijden in een bebouwde kom. Dat de automobilist gepest is merk je dan weer aan het feit dat de gemiddelde dorpskern nog steeds is ingericht alsof het fenomeen ‘fietser’ iets is dat enkel in fictieboeken bestaat. Verder fulmineert hij tegen autoluwe winkelstraten. Deze uitwassen van totalitarisme hebben volgens Dedecker enkel als gevolg dat winkels failliet gaan. Moest dat zo zijn, zegt dat vooral iets over hoe onaangenaam en lui de menselijke soort is.

Dedecker is het soort politicus dat de vrijheid van meningsuiting verdedigt om zijn eigen sloganesk gewauwel enig gewicht mee te geven, alsof hij een Don Quichot is, die tegen de wil van een passief en dwaas volk in het land wil redden van de stilstand. Hij vecht letterlijk tegen windmolens, zeker als ze door de keizer van Oostende worden gebouwd, en zijn ros is eerder een stalen ros, waarmee hij tegen 160 per uur over de autostrade moet kunnen razen, want ook dat is vrijheid (en genot) van meningsuiting, nietwaar? In zijn wereld moeten mannen vooral mannelijk zijn en vrouwen niet te kleinzerig. Het establishment is voor hem de vleesgeworden nachtmerrie, al grijpt hij levenslijn na levenslijn om binnen dat establishment actief te kunnen blijven.

Meer en meer plaatst hij zichzelf in het rijtje van de Brackes en de Dewinters van deze aardbol. Niet omdat hij geboycot wordt door de rode persbrigade en het multiculti-middenveld, zoals hij mogelijks zelf zou zeggen, maar wel omdat hij zichzelf als een onmisbare en broodnodige schakel ziet, terwijl hij in feite vooral open deuren intrapt en smakeloze slogans herkauwt. Dedecker is een persiflage op een karikatuur, een man die mentaal blijven steken is in de paarsgroene periode. Daar waar de andere leden van het schaduwparlement nog geregeld prikkelen, een interessante stelling poneren of toch op z’n minst een coherent en relevant relaas naar voren brengen, is het bij Dedecker altijd twijfelen of de man nu een politicus is of een pop die een thesaurus heeft ingeslikt en wiens plaat al enkele jaren is blijven steken. Dedecker heeft in het debat rond de toplonen en parlementaire weddes al meermaals gezegd dat wie ‘peanuts’ betaalt, apen zal krijgen. Nochtans is hijzelf het bewijs dat de belofte van een goede wedde eveneens aanlokkelijk is voor de gemiddelde brulaap.

reacties

2 reacties

  • door ria aerts op dinsdag 23 juni 2015

    Akkoord, maar 't is een toffe gast om mee aan de toog te staan.

  • door Roland Horvath op dinsdag 23 juni 2015

    Het is kwalijk dat JMD voortdurend verkondigt dat het beter zou gaan met minder belastingen. Zeker, er zijn 11 miljard subsidies aan bedrijven. Dat mag voor iets waarmee er nog geen geld verdiend wordt, iets dat in ontwikkeling is. Een groot gedeelte van die 11 miljard kan beter afgeschaft. Maar anders dan vroeger zijn er veel gepensioneerden en straks over een jaar of 50 is meer dan de helft van de werknemers werkloos door automatisering, wereldwijd. Al die personen krijgen geld via de belastingen. Als er minder belastingen zijn, vooral en in de eerste plaats bedrijfslasten, wordt er minder geld uitgedeeld onder andere aan de gepensioneerden en werklozen, en dan kunnen er niet zo veel goederen verdeeld worden. Dan werkt de economie niet voor iedereen: Dat is een chronische ziekte, een gebrek van het kapitalisme: een grote productie capaciteit opbouwen en ze slechts gebruiken voor een minderheid van de burgers, voor de superrijken en enkele knechten. Dus hoge belastingen zijn een noodzaak in een moderne maatschappij. Overigens, het komt niet aan op de belastingen die men wel of niet betaalt maar op wat men netto en reëel overhoudt.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties