about
Toon menu

Waarom de PVDA lief mag zijn voor Boudry

dinsdag 3 januari 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Het is de grote verdienste van Maarten Boudry (samen met Rik Torfs, Bart De Wever, Gwendolyn Rutten en nog wat anderen) dat hij met een zo zwak beargumenteerde reeks aantijgingen over een “besmet verleden” de PVDA de kans heeft geboden absolute klaarheid te scheppen in haar houding tegenover het archaio-communisme dat ze in een vorige generatie als model aanzag. Die houding – de onbespreekbaarheid van elke kritiek op Stalin, Mao, Kim Il Sung en anderen – is vele jaren als een wolk boven de partij blijven hangen, en ze zaaide voldoende twijfel bij linkse kiezers. Want een staatsordening à la USSR in 1937, neen dat willen we dan ook weer niet.

De mooi opgezette beschadigingscampagne van Boudry en makkers heeft Peter Mertens en de zijnen nu in staat gesteld urbi et orbi  komaf te maken met die erfenis, en er is de laatste weken geen gebrek geweest aan uiterst kordate en heldere uitspraken van de PVDA hierover. Daardoor is die partij nu een heel stuk aantrekkelijker voor een links electoraat. Als dat electoraat ook nog eens, bijvoorbeeld, de boeken van Peter Mertens leest – Hoe Durven Ze? en nu ook Graailand – dan zal men merken dat de PVDA in wezen de standpunten huldigt van de sociaaldemocraten van de vorige generatie. Men kan er het Charter van Quaregnon eens op naslaan ter controle. En er de huidige standpunten van de sp.a naast leggen, kwestie van alles grondig te checken.

Dat men die standpunten nu extreemlinks noemt, zegt alles over de enorme verrechtsing in het gehele politieke veld van de afgelopen twee decennia. Tot de jaren 1990 waren ze het gemeengoed van gematigd links, en beriep extreemlinks zich op Stalin, Mao en Kim Il Sung. Dat Boudry, Torfs en de andere luidruchtige PVDA-critici die verschuiving niet hebben opgemerkt, zegt heel veel over hun begrip van het politieke veld.

De PVDA mag dus lief zijn voor Boudry. Want hij gaf hen de gelegenheid voor een zeer groot publiek komaf te maken met een spook dat hen achtervolgde, en waarover ze tot voor kort zelf een niet altijd even duidelijke houding aannamen, met kwalijke effecten in de beeldvorming en het stemhokje. De partij scoort dus, na de immense populariteit die Raoul Hedebouw verwierf in De Slimste Mens, en na de publicatie van de bestseller-to-be Graailand door Peter Mertens, een loepzuivere hattrick. Op aangeven van Boudry, die dus, zou ik denken, een knuffel verdient vanwege Mertens.

Jan Blommaert (“trouw PVDA-militant”, volgens Boudry)

reacties

2 reacties

  • door indigolight op maandag 2 januari 2017

    Even recapituleren: de PVDA, een volkspartij, is in volle opmars. Ze is dan ook de prototype van een politieke partij dat bottom-up gestuwd en gedragen wordt, dat wil reiken naar de politieke wereld dat gesloten werkt achter een gouden sleutelgat. Diegenen die binnen dat wereld leven, ademen macht in dat een mix is van opgeblazen ego's die zich willen verrijken met hun publiek mandaat tot politiekers die hun ziel verkocht hebben om de globale neoliberale agenda te dienen. En nu reikt een volkspartij in aanloop van de verkiezingen haar verkregen sleutel naar dat politieke wereldje om de belangen van het volk waarachtiger te willen dienen.

    Maar de leden van de achterkamer-politiek voelen zich onprettig daarbij en willen geen transparantie in het machtscontinuum. Hun oplossing is dan een klassiek recept. Dit recept is manipulatie van de publieke opinie dat schuld aanpraat aan diegenen die durven stemmen op een echte volkspartij. Je koppelt met andere woorden een negatief geladen beeld aan iets dat je wil bestrijden, zodat het beeld onder de mensen wordt vervormd tot meer onzekerheid. En de aard van de mens dat zeker wil zijn, de kudde wil volgen door correct te willen, doet de rest van het werk.

    Er zal veel tegenwind komen voor België, indien België federaal noord en zuid, rood kleurt. Maar er is hoop, omdat de mensen een menselijke samenleving willen. En geen samenleving geregeerd door de elite die mensenlevens opofferen zonder scrupule, zodat hun natte droom van ongebreidelde macht, een globale vorm kan aannemen. En deze elite heeft grond in bijna alle partijen. De PVDA is mogelijk de laatste hoop in dit opzichte.

  • door Roland Horvath op dinsdag 3 januari 2017

    Akkoord. Alle publiciteit is goede publiciteit. Nog twee verkiezingen en dan levert de PVDA de premier. Raar maar waar, de PVDA is de enige Belgische partij die iets begrijpt van economie en van geld in al zijn vormen in het bijzonder.

    Zelfverklaarde en intellectueel versteende rechtse halfgoden zoals Torfs, BDW, Rutten of Boudry voelen zoals ieder mens aan dat de slinger nu de andere kant opgaat: Van het extreme rechtse neoliberalisme van het EU bestuur, Michel1, Rutte2 naar een economie en een maatschappij die er voor iedereen zijn. De 4 genoemde halfgoden zien dat hun rijk, hun door de media ondersteund halfwassen discours, dat niets meer is dan een intellectuele - en politieke terreur, op zijn einde loopt. Ze worden hysterisch, uitkijken, niet antwoorden, niet provoceren, een eind omlopen.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties