about
Toon menu

Leerkracht: een zwaar beroep?

donderdag 5 april 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Scholen zijn bedrijven geworden, waarin iedereen een functie toegewezen krijgt in het organigram die optimaal renderend moet zijn. Alles moet transparant zijn, op zich een nobel ideaal, maar in plaats van openheid en vertrouwen –wat de zuiverste vorm is van een transparant beleid- moet alles gecontroleerd kunnen worden. Dat impliceert maximale schriftelijke/digitale registratie volgens nauwgezette stappenplannen in een onderwijs-universeel strak kader. Uiteindelijk wordt dan de administratie, het controleorgaan en de rendabiliteit belangrijker dan de aandacht voor de ontwikkeling van de leerling.

Enkel de fysisch vastgelegde resultaten tellen. Scholen verbinden zich in scholengroepen en scholengroepen fusioneren. Het blijkt uiteindelijk allemaal alweer uit financiële 'noodzaak': een leerkracht wordt berekend in uren die toegewezen worden via het aantal leerlingen. Hiermee komen we tot een ander aspect: de grootte van de klassen. Hoe groter de klas, hoe zuiniger de school met lesuren kan omspringen.

Leerlingen van vandaag zijn echter vrijer (en al dan niet) opgevoed, ze zijn mondiger en zelfstandiger en dit impliceert dat ze nog onmogelijk gedwee in klassen van pakweg 20 kunnen functioneren met vaste regels en een vastgelegd strak tempo (de eindtermen!). U zegt 'het werkt toch nog wel'? Ja, de structuur houdt nog stand, maar het rendement zakt…

Gedurende een periode heeft het onderwijs, in samenwerking met de geneeskunde, de stijgende onrust onder controle weten te houden door storende leerlingen te labelen met ADHD en via medicatie het probleem te counteren. Deze mythe is stilaan achterhaald. Daarna werd de GON- en leerlingbegeleiding uitgebreid, leerlingen krijgen dys-pasjes, leerlingen worden bijgestuurd tot brave lammetjes, er zijn time-outs. Het sanctioneringsbeleid verstrengt. De procedures voor verwijdering zijn duidelijke vastgelegde stappen: leerling wees maar bang! Maar leerlingen buitenwerken betekent minder leerlingen en dat is zeker niet interessant. Iets nieuws vinden dus. Laten we de verantwoordelijkheid bij de leerkracht leggen?

Zo ontstonden achtereenvolgens 'het gedifferentieerd lesgeven' (geen max. haalbare 3 niveaus, maar wel 4 of 5), 'het klasportret' (waarin leerlingen gestigmatiseerd worden) en 'het OLC*' waar je bijkomende taken voor moet voorzien. Wanneer leerlingen toch nog echt ontsporen worden zij soms niet meer terechtgewezen, maar wordt aan de leerkracht gevraagd of die niet toe is aan één of ander verlofstelsel omdat die het niet meer aankan. Serieus? Leerkrachten die sterk genoeg zijn en toch durven protesteren worden geschorst volgens één of ander statutair artikel, er zijn er ondertussen wel genoeg.

Zolang het probleem dus niet aan de bron wordt aangepakt zal het nog geduldige en vrij passieve protest van de nieuwe generatie enkel toenemen. De druk wordt zo wel heel groot, leerkrachten raken begrijpelijk in burn-out. Door leerkrachten het statuut van zwaar beroep toe te kennen gaat er niet veel veranderen, maar blijft de neerwaartse spiraal alleen doordraaien.

Kortom: zolang een school een economisch rendabel bedrijf moet zijn en de leerkrachten volgzame lambtenaren zijn in plaats van een dynamisch team dat werkt in een vormingsplek voor de ontwikkeling van talenten, is het dweilen met de kraan open.

________________________________________

°LeerlingVolgSysteem° : op Smartschool (digitaal onderwijsplatfom) waarin alle socio-emotionele, studiegebonden of attitude&gedrag 'afwijkingen' moeten worden vastgelegd.

*Open Leer Centrum : een mooi woord voor extra uren verplicht bijkomende taken maken: euh, was dat niet iets waar je als betreffende leerling al een hekel aan had?) 

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.