about
Toon menu

Kiai voor een vrije humane wereld!*

zondag 29 maart 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Revolutie is een doeltreffend instrument om een vernieuwing te kunnen doorzetten. In een maatschappij zoals de onze vandaag, waar zoveel verdeeldheid en vooral angst de boventoon neemt, is het een utopie om vanuit een uitgedroogde massa genoeg kolkende energie te verzamelen om een uitbarsting te veroorzaken die de grond opnieuw vruchtbaar kan maken.

De economische pijler is de enige waarop deze maatschappij nog rust. Het is echter een fictieve luchtbel die zich uit noodzaak hardnekkig heeft verankerd in een gedwongen materialisme. Onze zielen zijn lam gelegd. De comfortzone heeft ons diepe verzadiging, vertroebeling van ons (in)zicht en vernietiging van onze alertheid gegeven en maakt ons hierdoor week en kwetsbaar. Wie is er nog bereid om een belangrijker deel van zijn persoonlijk bezit af te staan? Is het nog mogelijk om mensen inzicht te geven en ze te overtuigen dat het met minder ook kan? Het is misschien geen onterechte houding, want dat weggegeven geld komt eigenlijk slechts in een andere zak terecht die deel is van hetzelfde machtssysteem. Het is daarom eens te meer bewonderenswaardig dat enkele organisaties en bewegingen zoveel moed tonen om telkens weer nieuwe bressen te slaan in deze economische schijnwereld en valse ideologie, met de hoop dat er ooit één ‘gat’ groot genoeg blijft om een vrije, nieuwe wereld te laten binnenstromen.  

Vechten als enkeling tegen een gevestigde enge en gesloten machtsstructuur leidt tot niets meer. Machteloosheid holt je steeds verder uit en haalt je naar een laag trillende energie die uiteindelijk ook tot verlaagde weerstand en fysieke uitputting leidt. Het is dweilen met de kraan open. Het Grote Gelijk heeft géén oren en nog minder de moed om zijn eigen gebreken te erkennen. Het enige wapen dat je binnen zo’n structuur nog hanteren kan om erin overeind te blijven is onverschilligheid. Dat doet me geloven dat de mens inderdaad van nature lui is en het hem aan wilskracht ontbreekt om verandering te brengen. Dit besefte toen ik weer eens het meesterlijk verfilmde leven van Gandhi bekeek: hoe krachtig iemand zich vandaag ook opstelt, de tijd dat eigen moed, charisma en een sterke, consequente wilskracht anderen kunnen wakker maken lijkt voorbij. Er wordt niet meer geluisterd, er wordt snel gehandeld en snel vergeten. Wie wil nog daadwerkelijk zijn leven inzetten voor rechtvaardigheid of verantwoordelijkheid opnemen voor de toekomstige generaties? Wie zou er vandaag nog verbroederen om het leven van een hongerstaker te redden?

De enige vorm van ‘solidariteit’ gebeurt vanuit een comfortabel warm nest via de sociale media, maar actie blijft uit. Herinner u dat iedereen voor een week ‘Charlie’ op Facebook was, maar wat is er enkele maanden later reëel veranderd? Wie heeft zich verder durven engageren? Wat was het meer dan één geschrokken angstmoment dat als een kort onweer bleek over te waaien? Dit – nochtans zo duidelijk – signaal betekende dus niet meer dan een gedeelde prent of tijdelijke profielfoto. Wie heeft sindsdien ook iets in zijn eigen leven veranderd of zich de moeite getoond om eens even ernstig kritisch na te denken over wat de ware betekenis is van dit nog steeds doorzettend terrorisme? Kortom: wie voelde zich écht verbonden met deze dreiging?

We zitten met z’n allen vastgebonden in dezelfde luxueuze imaginaire ideologie. 

De enige optie om hieruit te ontsnappen is vanuit onszelf te ageren en de eigen ziel terug alert te maken. Het is heus niet van belang of je religieus bent of uitsluitend gelooft in wetenschappelijke waarheid. Zolang we ‘een’ geloof hebben kunnen we onszelf terug reanimeren. Het vraagt heel wat moed om deze stap te zetten want het is uiterst comfortabel om mee te deinen op het comateuze ritme van onwetendheid en ontkenning, maar onvermijdelijk leidt deze lethargische toestand naar een gewisse dood. Laten we beginnen met te observeren en te durven inzien in wat een onnodige uitbuiting we ons laten meeslepen.

De methode die hiervoor gebruikt wordt is steeds meer geperfectioneerd. Onze gedachten worden geleid door (een vaak onbewuste) angst die ons de illusie geeft dat we controle nodig hebben en die ons doet geloven dat we slechts veilig zijn als we in de toegelaten beperkte ruimte denken en handelen. Mensen blijven angstvallig hun verleden herinneren, maar leren niets van hun geschiedenis. Zo werden we een jaar lang onderhouden met allerlei prachtige commerciële projecten rond de Eerste Wereldoorlog, maar nergens wordt een duidelijke boodschap geregistreerd. Ben ik een doemdenker als ik de conclusie trek dat ook die oorlogsherdenking uitgebuit werd om de angst voor zoveel afschuw aan te wakkeren en vooral geld in het laatje te brengen van musea en organisaties? Wie durft er de link te leggen met het heden? Wie ziet er dat we een eeuw later nog meer – onder het juk van de overheid – verplicht worden in de loopgraven te liggen? Dat we gedwongen worden voor een falend systeem te vechten? Wie durft openlijk te erkennen dat we ook vandaag verplicht worden te strijden voor een ideaal dat slechts voor enkelen gouden eieren legt? De pionnen zijn dan wel van kleur en vorm veranderd en de dimensie van het spel is verschoven van een mechanisch menselijke realiteit naar een elektronisch besturingssysteem, maar het spel is precies hetzelfde. Waar is het individu met zijn vrijheid, zijn talent en zijn streven naar innerlijk kracht en geluk?

Is het geen tijd dat we ons de vraag stellen of deze maatschappij het humane nog wel erkent? Terrorisme is een duidelijk signaal. Het is uiteraard een moreel fout signaal want een vreedzame wereld kan onmogelijk met geweld worden afgedwongen. Moord of wraak zijn meest gruwelijke menselijke daden en dus onaanvaardbaar. Maar deze mannen tonen ònze zwakste schakel en dat is heel pijnlijk om toe te geven. Hun heel diepe frustraties ontstaan in onze maatschappij. Bovendien is een kanker als terrorisme maar één aspect dat ons wijst op de verloedering van onze maatschappij en de teloorgang van onze zielekracht. Recent nog laat een minister zich lafhartig omkopen door een farmaceuticareus die weigert zijn know-how en medicatie vrij ter beschikking te stellen van de humane samenleving. Het is misdaad om geen hulp te bieden aan iemand in nood, om wetenschappelijke ontwikkelingen niet vrij ter beschikking te stellen van de gemeenschap of om de overvloed (die er is!) nog liever te vernietigen dan uit te delen…

Daarom slaak ik een kiai om je wakker te maken: waar is òns innerlijk vuur, ònze integriteit, ònze eigenheid en òns ideaal naartoe? Bevinden we ons niet al verder in het transhumanisme dan we durven vermoeden? Laten we dus nù ingrijpen waar het nog kan: bij onszelf! Niet door ons angstig te laten wijsmaken dat veiligheid belangrijker is dan vrijheid. Niet door angstig met de vinger te wijzen naar zij die onze kwetsbaarste plekken tonen. Niet door te geloven dat een levensbeschouwing oorzaak van alle geweld zou zijn, want vandaag is het ‘de religie’ en morgen de ‘vrijdenker’. Niet door “quotes” te delen op sociale media. Maar wél door daadwerkelijk te durven denken, te durven beslissen, te durven ‘anders’ zijn. Door terug ons evenwicht te vinden. Door te vertrouwen en moed te hebben om de vrije en innerlijk rijke humane wereld ter beschikking te stellen voor àlle mensen. Dit is een universeel recht.

___________________________________________________

* Kiai is een Japanse samoeraitechniek. Het is een korte kreet (ya, ei of ho) die een uiterste concentratie van alle inwendige energie bundelt: ki (気), betekent wil of geest en ai (合, 合い) is een samentrekking van awasu (合わす), dat verenigen betekent. Deze kreet komt vanuit de buik (krachtcentrum of hara). Hij maakt de geest alert en vertroebelt de geest van de tegenstander omdat de kiai altijd onverwacht komt en deze zich hierop nooit kan voorbereiden.