We konden er in onze media nog niet veel over horen (ook op deWereldMorgen.be niet). Helene Pastoors mailde me alvast met de belofte dat ze een stuk zou schrijven. Ze kent het land door en door. Er is dus iets op komst.
Maar zoals dat steeds gaat tegenwoordig, hoef je niet te wachten tot één of andere Belgische journalist je laat weten wat er daar allemaal gebeurt.
Indien je een beetje, Frans, Engels of Spaans begrijpt, kom je al een heel eind ver. Je kan ook al heel wat videomateriaal vinden over de staking en de acties.
De huidige protestbeweging in Chili is waarschijnlijk in gang geschoten door een zoveelste druppel die de emmer deed overlopen.
Chili was ten tijde van Allende een land dat, wat ontwikkeling en sociale voorzieningen betreft, vrij dicht ons Belgisch systeem benaderde. Wat Pinochet tijdens zijn jaren van dictatuur vooral gedaan heeft is dit volledig terugdraaien en een totaal neoliberaal economisch uitbuitingssysteem invoeren. Gevolg: het sociale weefsel is vernietigd, de middenklasse verpauperd en tenzij je rijk bent heb je in Chili geen perspectief.
Chili is bijvoorbeeld in verhouding tot het gemiddelde inkomen het 3de duurste land ter wereld om te studeren. Zelfs de kleuterscholen zijn er peperduur en dit is dan geeneens garantie tot kwaliteit.
De protesten zijn dus niet voor niks begonnen aan de universiteiten. Bovendien zit daar nu de eerste generatie die de "Pinochet dictatuur" niet heeft meegemaakt. Zij die dit wel aan de lijve meemaakten zitten dikwijls in een links-rechts tegenstelling waar die jongeren geen last van hebben. Hun dynamiek heeft leerkrachten en professoren aangestoken en dit is nu overgewaaid naar een brede maatschappelijke steun met onder meer de vakbonden.
De reden dat deze protesten algemeen aanslaan is de grote kloof tussen rijk en niet rijk en het gebrek aan vooruitzicht, zelfs met een goed diploma als je niet uit de vermogende klasse komt.
Rijken pronken schaamteloos met hun weelde en politici verrijken zich schaamteloos via overheidsingrepen die hun privévermogen aandikken.
Een goed voorbeeld hiervan is ook weer het schoolsysteem. Wettelijk mogen scholen en universiteiten in Chili geen winst maken. Dit wordt omzeild door de scholen te laten bouwen door privébedrijven die ze aan exuberant hoge prijzen doorverhuren aan de school. Toevallig is net de minister van onderwijs een dikke aandeelhouder van zo'n firma.
De vorige regeringen, na de dictatuur, waren van sociaal democratische signatuur. Het harde neoliberalisme werd door hen wat afgevlakt en weggestopt. De huidige conservatieve regering pronkt schaamteloos met exuberante rijkdom en verwevenheid van macht en geld. Deze samenloop van omstandigheden heeft de lont in het Chileense ongelijkheidskruitvat ontstoken.