about
Toon menu

Al bij al

De verkiezingen naderen snel. Tijd om onze politici te evalueren, zodat we ons niet moeten baseren op nietszeggende slogans en bijgewerkte foto’s om onze keuze op de stemcomputer aan te vinken.
donderdag 17 april 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

En ja, het moet ons van het hart, in de (Europese) show van elkaar in bezuinigingen overtreffende regeringen deed de ploeg van Di Rupo het al bij al niet zo slecht.  Wablieft, een standpunt in het blad van een zichzelf kritisch noemende vereniging dat deze regering prijst? Lees vooral niet wat er niet staat. We spreken niet over een spetterend en inspirerend beleid, laat staan over een progressieve koers. Maar geef toe: het had veel erger gekund. En het zal in elk geval veel slechter gaan als we ons laten meeslepen door de waan van de dag,  want het risico op een regering die het werkelijk slecht gaat doen, is groot, heel groot, veel te groot.

We spreken dan niet over de splitsing van dit land. Het is niet onze optie, maar ach wat. Koninkrijken komen, koninkrijken vergaan. Dat de vorst in zijn blootje staat, laat ons koud, zolang zijn onderdanen er maar warmpjes inzitten.  Maar laat dat laatste nu net wel de keuze zijn waar het bij de komende verkiezingen om gaat.

Want wat onthouden we uit het unisono geblaat van de ons opgedrongen opiniemakers en de krantenkoppen? Dit land leeft boven zijn stand. De lonen zijn veel te hoog.  De staat moet ontvetten. De ondernemers wordt het leven zuur gemaakt.  Europa zal ons op de vingers tikken als we de index behouden…  We stoppen met op te sommen, u krijgt het al genoeg om de oren geslingerd.

Maar wat u niet of te weinig leest, en dan nog meestal in alternatieve media – uiteraard gekleurd, volgens hen die beweren de publieke opinie te vertolken -  is dat de armoede in dit land toeneemt.  Gelukkig minder snel dan in de ons omringende landen omdat er vooralsnog nog sterk genoeg verzet is tegen  de volledige kaalslag van onze sociale zekerheid. Zo kunnen onze werklozen bijvoorbeeld rekenen op steun die nog onbeperkt in tijd is, maar  helaas te schraal om een echt leven mogelijk te maken.. Bovendien zijn we zowat het enige land waar de koopkracht beschermd wordt door een weliswaar uitgeholde indexkoppeling. Hoezeer die al bij al krakkemikkige indexkoppeling ook verketterd werd door de Europese Commissie en het VBO, ze heeft er voor gezorgd dat ons land de crisis vrij behoorlijk heeft doorstaan.  

Bij de jongeren heerst een ratrace.  Ze vinden amper werk tenzij in uitzendbaantjes en zwaar gesubsidieerde activaplannen.             Zelfs de afgestudeerden met een hoger diploma – tot voor kort een garantie tegen werkloosheid – sukkelen van afwijzing naar nepcontract. En dan de plusvijftigers die geblameerd worden omdat ze te vroeg zijn gestopt met werken.  Wie kan er nog een baan vinden als zijn baas hem of haar de keien op schopt?  We moeten langer werken, omdat we langer leven. Maar wie geeft er nog werk aan de vijftigplussers? Wat met de ouderen onder ons die zo grondig uitgeperst zijn geworden, dat ze na al die jaren gewoon niet meer meekunnen?

U hoeft niet eens de alternatieve media te lezen om te beseffen dat onze overheid niet boven haar stand leeft.  De titels van de massapers zeggen genoeg. Die hebben het over het tekort aan middelen en mensen in het onderwijs. Men schuift publiek-private samenwerking als alternatief naar voor, een eufemisme voor een strategie die vooral private financiers doet verdienen aan publieke noden.  Het is algemeen geweten hoe slecht onze overheid is uitgerust om te controleren of iedereen zijn deel van de belastingen betaalt.  En voor wie vindt dat er wat meer blauw op straat nodig is: hoe moet dat met een politiecorps dat het moet stellen met auto’s die onderweg hun wielen verliezen?  Is dat de overheid die ontvet moet worden?  Zouden we niet beter spreken van een te stropen kei?

Ach ja, laten we even het lot van de  lijdende ondernemer bekijken.  Die arme ondernemer die kreunt onder de administratieve last en een teveel aan overheidsbeslag.  Over die administratieve last spreek ik me niet uit, als werknemer bij een gesubsidieerde organisatie heb ik met de tijd de administratieve last explosief weten toenemen. Maar dat overheidsbeslag? Best mogelijk dat een eenzame middenstander met een slechte boekhouder vloekt als zijn belastingbrief in de bus valt.  Maar kijk maar eens naar de lange lijsten van de grote ondernemingen die nauwelijks of helemaal geen belasting betalen. Reken daarbij de talloze aftrekposten. Om nog niet te spreken van de notionele intrestaftrek.

Maakt de loonlast ondernemen in dit land werkelijk onmogelijk? Ik hoor het graag poneren door de vele heren en de enkele dames die in één jaar zoveel binnenhalen als een gewone arbeider gedurende zijn hele leven – als die laatste tenminste niet voortijdig zijn baan kwijt speelt.  Vooral omdat de bazen elders in Europa hetzelfde vertellen aan hun werknemers. Maar wie zal de producten van al die bedrijven nog kopen, als men overal in Europa in naam van de heilige koe concurrentie genaamd, in de lonen snijdt van de werkmens? Het zal niet de derde villa of vierde Maseratti van de soberheid prekende manager zijn, die de afzet garandeert. Akkoord, met dergelijke taal word je gemakkelijk afgeschilderd als populist.  Is een pleidooi voor eerlijke verloning en tegen graaicultuur dan zo schandalig?

Kortom, laat ons goed beseffen waar het bij de komende verkiezingen om gaat. Niet het voortbestaan van ons land staat op spel. Het gaat wel om het redden van ons sociaal stelsel, het handhaven van solidariteit, het herwinnen van democratische controle op egoïstische eigenbelang, het terugdringen van armoede, het investeren in goede en algemene publieke dienstverlening enz.

Bij mij zal het - wellicht zoals bij u - weer knarsetanden zijn op 25 mei. Niet weten wie te kiezen, om dan tenslotte maar een stem te geven aan diegenen van wie ik de illusie koester dat ze nog iets goeds zullen presteren.  Maar laat ons wel zijn, kiezen alleen zal niet volstaan.  Zelfs als de minst slechten van de kandidaten en partijen het halen, zullen we nood hebben aan actieve NGO’s, vakbonden en burgerbewegingen om een neoliberale, dogmatische politiek te keren. Maar als we vrij spel geven aan de herauten van bezuiniging en afslanking – en helaas vind je ze in flink wat partijen – zal het pas echt knokken worden na 25 mei. 

Standpunt geschreven door Bernard Desmet, nationaal coördinator Masereelfonds vzw (verschenen in Aktief, ledenblad van het Masereelfonds, jrg 3, 2014)

reacties

2 reacties

  • door Berten Debergh op donderdag 17 april 2014

    Een prima artikel met een positieve solidaire visie! Het wordt echt hoog tijd dat alle weldenkende mensen hun stem laten horen: mensen bekommerd om 1) de jongeren die koortsachtig op zoek zijn naar vast werk (voor een voldoende lange periode om als burger mee te tellen!!), 2) mensen die er even uitstappen om een nieuwe adem te vinden (om weer mee te kunnen in de ratrace!!), 3) mensen met een klein tot middelgroot inkomen (net voldoende om als waardige consument te opereren en bij eventuele ziekte of (toekomstige) handicap nog als "mens" te kunnen verder leven, 4) mensen die zich als werknemer of eerlijke kleine zelfstandige inzetten dag na dag (en daarbij een serieus bedrag inleveren voor "gemeenschapsdoeleinden!!). Bovendien moeten we halt toeroepen aan die elite die dank zij veel geluk (door de gekregen talenten bij geboorte, door "relaties" met andere machtigen,..),wat "sluwe" inspanning en een groot vermogen zich kan permitteren om via facebook, twitter en mediakanalen medemensen op valse wijze in de luren te leggen en vast te pinnen in een machteloze positie. Hun uitspraken: " Wij werken ten minste, wij zijn bekommerd om de toekomst van de samenleving en van de leefomgeving!" raken kant noch wal. Intussen combineren ze verscheidene mandaten en strijken grote bonussen op. Ze zijn er daarenboven op uit om alles op te offeren aan de economie ten koste van de leefkwaliteit en de toekomst van hun (klein)kinderen.Voetnoot: ik ben zoon van kleine zelfstandigen, kom uit een groot gezin, heb me vele jaren met hart en ziel mogen inzetten voor beroepsleerlingen, zie hoe mijn kinderen zich heel actief inzetten om in deze dure tijd (zonder verspilling) hun toekomst en die van hun kinderen te verzekeren, draag zorg voor zorgbehoevende (schoon)ouders....en weet dus concreet waarover ik spreek!! B. Debergh, Veurne

  • door Bert Vanhulle op woensdag 23 april 2014

    Als ik me niet vergis, is de werkloosheidsuitkering onder de Rupo vorig jaar wél beperkt in de tijd geworden. De duur van de uitkering hangt af van de gezinstoestand en het aantal gewerkte jaren. Een stijging van het aantal leefloners zit er dus aan te komen.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties