Reeds acht jaar is DeWereldMorgen.be de alternatieve en kritische stem in de Vlaamse media.

Wij zijn volledig gratis en reclamevrij.

Maar dat kan enkel via uw steun.

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

De gevaren van de comajournalistiek

vrijdag 3 april 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Wakker. Of beter: bij bewustzijn. Hoofdpijn. Zelden zo'n hoofdpijn gehad. En dorst! De trap zwalpt heen en weer voor je ogen terwijl je moeizaam richting keuken navigeert. De eerste slok water van de dag, gevolgd door een korte sprint naar het toilet. Enkele verschrikkelijke tellen later trek je je kop uit de pot en spoel je je laatste restje zelfrespect weg. Je gezicht hangt bijna levenloos voor de spiegel. "Ik drink nooit meer", denk je bij jezelf en je wil net het oogcontact met je spiegelbeeld verbreken wanneer die andere gedachte opkomt. "God allemachtig, wat heb ik gisteren weer allemaal zitten uitkramen?!" De paniek laat zich lezen in je ogen. Je graaft in je herinneringen. Ergens tussen twee rondjes in opent zich het zwarte gat en flarden van conversaties balanceren op de rand. Verontrustende flarden. Beschamende conversaties. En je weet dat wat het zwarte gat herbergt, waarschijnlijk enkel erger is. Nu zit je verslagen in de zetel, starend naar je gsm. "Misschien moet ik wat mensen bellen. Misschien moet ik me verontschuldigen. Misschien moet ik smeken om vergiffenis." Schuldgevoel. En hoofdpijn. Niets is ooit zo erg geweest.

Een fiets en twee jassen. Laat ze toebehoren aan de juiste persoon en rondslingeren in of langs een kanaal en meer is niet nodig om 's lands media te mobiliseren. Plichtsgetrouw komen ze melden dat er niets te melden valt, informeren ze het publiek dat er geen informatie is. We kunnen enkel wachten, tot ze meer vinden dan een fiets en twee jassen. Dood of levend, maakt niet uit, beide zijn nieuwswaardig. We kunnen amper wachten. Minuut na minuut, gerucht na gerucht wordt iedereen op de hoogte gehouden. We wachten. Tot ze hem vinden.

Tot ze hem vinden. De hysterie verdwijnt, het bewustzijn komt terug, de opiniemakers kruipen in de pen. Het gezicht voor de spiegel. "God allemachtig, wat hebben we gisteren weer allemaal zitten uitkramen." Nu zitten ze verslagen achter de computer, starend naar het scherm. Tijd voor een mea culpa. Sorry, maar we weten niet wat ons bezielde. Duizend excuses, maar we waren even onszelf niet, we waren even onze deontologie kwijt. En het spijt ons zo. Niet dat het echt onze schuld is, maar toch sorry. Vergeef ons, ook al is het eigen aan alle media en doet iedereen het. Het spijt ons, ook al waren jullie nog zoveel erger op Twitter en vallen wij eigenlijk nog best mee. Sorry.

We zullen het goedmaken. Hij was een icoon. Een rockster. Een held. Niet zomaar een slachtoffer, maar ons slachtoffer en we zullen hem koesteren. En ja, misschien had hij zelf ook een slachtoffer, dat zullen we nu nooit weten. Dat zal nooit worden opgehelderd. Maar die nuance kunnen we nu niet meer maken, die twijfel kunnen we nu niet aan. Niet na wat wij hem en hen die hij achterlaat hebben aangedaan, tijdens dat vreselijke wachten. Trouwens, misschien heeft ze gewoon gelogen en was er helemaal niets aan de hand. Hopelijk. Of misschien was het wel waar, maar leeft ze in een grot, ver weg van de voorpagina's waarop wij hem nu wel moeten idealiseren, na wat wij hebben gedaan. We hopen het voor haar. Misschien is het allemaal niet zo erg en maakt ons mea culpa het niet allemaal nog erger, maken we niet gewoon nog meer slachtoffers. Maar bovenal, sorry. We zullen het deze keer echt nooit meer doen. Nooit of te nimmer, over en uit, nie wieder, op het graf van onze dierbaren, beloofd.

Sleutels op zak. Portefeuille. Gsm waar je vorige keer niemand mee hebt opgebeld. Vreemd dat die gedachte ooit bij je is opgekomen, want toen de kater je verliet, nam hij alle schuldgevoel mee en kon je duidelijk zien dat je geen vergiffenis nodig had. Vrolijk duik je de nacht in, tegen beter weten in op weg naar het begin van dit artikel.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

2 reacties

  • door marina cremers op vrijdag 3 april 2015

    Juiste analyse van de situatie Frederic.

  • door Marc De Prins op vrijdag 3 april 2015

    Een heel juiste analyse, nu maar hopen dat ze met het echte nieuws gaan beginnen, in plaats van sensatie nieuws te brengen, maar mag dat nog wel van hun aandeelhouders ?

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties