Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

The Roads Must Roll

dinsdag 1 juli 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Als u even heeft, wil ik u graag een verhaal vertellen. Het is niet mijn verhaal, iemand anders schreef het: Robert A. Heinlein, grootheid onder de sciencefictionschrijvers, en hij schreef het al in 1940. Een oud verhaal dus, maar ik wil het toch graag vertellen.

We bevinden ons -weinig verrassend- in de toekomst. Koning Auto is niet meer, vervangen door een efficiënter alternatief: the roads, enorme transportbanden die de reiziger tegen hoge snelheid veilig op zijn of haar bestemming afleveren. "The Roads Must Roll", luidt de titel van ons verhaal en the roads do roll. Tot ieders tevredenheid. Althans tot de tevredenheid van de reiziger, van de samenleving en ja, zelfs van de meerderheid van de werknemers die the roads rollende houden. Maar het liedje klinkt mooi en we weten allemaal wat dat zegt over de duur ervan. Voor we goed wel een paar pagina's achter de kiezen hebben, gaat het uiteraard mis en vallen de geautomatiseerde wegen stil. Chaos.

Al snel blijkt dat de verantwoordelijkheid ligt bij een kleine groep technici, die zichzelf hebben overtuigd van het feit dat hun dienstverlening aan de samenleving eigenlijk evengoed een machtig wapen kan zijn. Want, ziet u, deze technici zijn niet tevreden. Ze weten donders goed hoe cruciaal ze zijn voor het dagelijkse leven van zovelen, wat volgens hen betekent dat ze nuttiger zijn dan om het even wie en dat ze moeten worden behandeld als koningen. Kortom, deze technici hebben aardig wat volstrekt onredelijke eisen en iedereen moet en zal luisteren. Door hun toedoen vallen de transportbanden stil en, samen met de banden, de hele samenleving. De kraan dichtdraaien wanneer iedereen wil wat uit jouw kraan komt, slim bekeken. Het dwingt tot luisteren, tot onderhandelen, zelfs tot toegeven. Want tot de eisen zijn ingewilligd, blijft de kraan dicht. Hun doel is onvervalst eigenbelang, het genadeloos saboteren van de maatschappij is het middel. We hebben hier een woord voor: machtsmisbruik.

Tot zover ons verhaal. Deed het een belletje rinkelen? Heeft u het gevoel dat u dit alles tussen zondag- en maandagavond in hoogsteigen persoon heeft meegemaakt? Ziet u de analogie? De kranten hebben ze alvast gezien. Ze zat impliciet vervat in zowat elk artikel dat zich aan de stakingsactie van de ACOD wijdde. "Geen begrip voor bedervers festivalpret", kopte de één. "Stakers gijzelen niet alleen reizigers, maar ook werkwillige collega's", blokletterde de ander. "ACOD na ellende nog steeds achter staking". "Vakbond dreigt al met nieuwe spoorstaking in september". Genadeloos. Machtsmisbruik. Jawel, de kranten zien de analogie. En ik vind dat vreemd, want mij ontgaat ze.

Wat ik zie, is een legitiem bezwaar. Wat ik zie, zijn werknemers die graag hun verlof zouden opnemen, maar dit niet kunnen omdat er niet voldoende collega's zijn om hun afwezigheid op te vangen. Wat ik zie, is een werkgever die al duidelijk te kennen heeft gegeven dat er niet meteen collega's bijkomen. Een werkgever die zichzelf graag omschrijft als maatschappelijk te duur en zijn werknemers als verwend.

Wat ik ook zie, is een dienstverlening die nuttig is voor ons allemaal. Ze wordt meestal vakkundig vermomd als falend product, als verliespost, maar toch zie ik ze. En ik zie, wanneer ik zelf op de trein stap: ze ligt ons zo nauw aan het hart. Want ook al zijn we met teveel op weg naar Brussel, ook al hebben we geen plaats en staan we recht in het gangpad, de volgende dag zijn we er weer. Want het is zoveel beter dan de file.

Onze trein ligt ons nauw aan het hart. Ik zie het als we lamgelegd worden door vakbonden en handenwringend getuigen voor het tv-journaal hoe onze hele dag nu om zeep is. Hoe de ene niet op het werk raakt, de andere niet aan de kust, op Werchter of op Graspop. Onze trein ligt ons zo nauw aan het hart, maar toch zijn we boos op de vakbonden. En ja, ook dat vind ik vreemd. Want we zijn boos op de mensen die de eeuwige besparingslogica, de eeuwige mantra over onze moddervette overheid niet kritiekloos aanvaarden. Die dienstverlener willen zijn, eerder dan producent. Die meer openbaar vervoer willen, niet minder. Die meer middelen willen, want meer middelen betekent meer collega's en dus meer dienstverlening; goed voor ons. Meer middelen betekent een grotere wagon, een trein meer per uur of een goedkoper treinticket; ook dat is goed voor ons.

En dat is waarom het tevergeefs zoeken is naar een analogie met het (overigens schitterende) kortverhaal van Robert Heinlein: de stakingsactie van de ACOD dient niet enkel het belang van de eigen leden, ze dient het belang van elke reiziger. Wij willen wat de vakbonden willen en wie naar de vakbonden luistert, luistert naar ons. En als we massaal moeten worden gegijzeld vooraleer er geluisterd wordt, dan hebben we het volste recht boos te zijn. Een mens zou voor minder. Maar laten we boos zijn op zij die de staking veroorzaken. Zij die weigeren te luisteren zolang ze weten dat het enkel de tegenpartij is die imagoschade lijdt. Zij die minder openbaar vervoer willen, niet meer. Zij die ons een product willen verkopen, geen dienst willen verlenen. Want die zaken zijn gewoonweg niet goed voor ons.

Stakingen in de openbare dienstensector zijn onaangenaam en rotvervelend, maar wat ze vooral doen, is ons herinneren aan het feit dat onze openbare diensten ons leven beter maken. Misschien is dat iets om in het achterhoofd te houden wanneer we nog eens een politieke keuze moeten maken, want de burgers van dit land -en dat zijn wij, ook al wil men ons al eens doen geloven dat we eigenlijk klanten zijn- beslissen uiteindelijk zelf hoe onze openbare diensten worden gefinancierd. En het is zeker iets om in het achterhoofd te houden wanneer we nog eens moeten kiezen op wie we nu eigenlijk boos zijn: degene die onze openbare diensten lamlegt voor 24 uur of degene die ze permanent vleugellam dreigt te maken.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.