Geen balkanisering

De (stille) meerderheid van de Belgen is het communautaire geouwehoer nu wel flink zat. Kunnen de dames en heren, daar in Brussel, eindelijk het gehakketak afronden en overgaan tot het serieuze werk aub? Met name de discussie hoe we onze begroting op orde krijgen en wat we doen aan grote uitdagingen zoals de vergrijzing, de pensioenen, de tewerkstelling, de stijgende armoede? Geen verdere balkanisering aub, de gekheid duurt al lang genoeg!

'Politiekers' zijn dikwijls mensen die vooral leven van het eeuwige gekissebis over communautaire onderwerpen. De enigen die ze met hun aanpak een dienst bewijzen, zijn sommige krantencommentatoren, die aan de polarisering 'gefundenes Fressen' hebben. Staatslieden zijn politici die op lange termijn redeneren en verder denken dan hun neus lang is. Spijtig genoeg hebben we in België momenteel een chronisch tekort aan zulke staatslieden. Elio Di Rupo is een positieve uitzondering.

Groepen mensen tegen elkaar opzetten, niets is simpeler. Mensen bijeenbrengen rond gezamenlijke idealen en projecten is veel moeilijker maar ook veel nobeler. Om het met Mark Eyskens te zeggen: ik voel me veel solidairder met een arme Waalse werkloze of werknemer dan met een rijke Vlaamse patron.

Het wordt tijd om ook 's te denken aan de vele Belgen, ook Nederlandstalige, die zich wél Belg (blijven) voelen. Aan de splitingsfetisjisten deze raad: zoek een andere hobby of roei naar een onbewoond eiland in de Atlantische Oceaan en plant daar uw geel-zwarte vlag. Het zal ons veel ellende en tijdverlies besparen.