about
Toon menu

De regering wil ons nog een oor aannaaien.

donderdag 8 oktober 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Danny Carleer

Slechte regeringen privatiseren. Dat is altijd zo geweest. Het mag niemand verrassen dat de regering Michel–De Wever van plan is om de overheidsparticipatie in Proximus en Bpost van de hand te doen.

Zoontje De Croo heeft thuis uiteraard alle liberale onzin ingelepeld gekregen en komt nu af met een wetsontwerp om het belang in Proximus en Bpost verder te verkopen. Alexander is minister van Overheidsbedrijven. Hij doet het evengoed als Joke Schauvliege, die als minister verantwoordelijk voor het Milieu, bossen laat kappen.

De Morgen doet er nog een schepje bovenop. Die krant pakt ook vaak uit met onzin – vandaag zijn het drogredenen om de privatisering goed te praten. Daar schrijven ze dat het de bedoeling is ‘de beperkingen van overheidsbedrijven weg te nemen en zo hun slagkracht te versterken. Zo krijgen Proximus en Bpost de mogelijkheid om zonder voorwaarden mensen op contractuele basis aan te werven, moeten vastgoedtransacties boven een bepaald bedrag niet langer goedgekeurd worden door minister De Croo en verdwijnen ook de voorkeurrechten van de overheid. Ze krijgen ook onbeperkt de mogelijkheid om filialen te creëren, te participeren in andere bedrijven en te werken met onderaannemers en zelfstandigen.’

Alles mag dus worden verkocht. Waarom Alexander het heeft over een blokkeringsminderheid is een raadsel. Uit zijn tekst: “Dat neemt niet weg dat een blokkeringsminderheid van bijvoorbeeld 25 procent plus één aandeel zou kunnen aangehouden worden om een vetorecht van de overheid te behouden ten aanzien van strategische beslissingen”. Dat is dus zelfs geen belofte.

De truc met het vetorecht werd vroeger wel gebruikt om het personeel te sussen. Dat was het geval toen de regering haar meerderheidsaandeel in de ASLK (Algemene Spaar- en Lijfrentekas) van de hand deed. Al een jaar na de tweede privatisering van de ASLK in 1997 werd ook het vetorecht van de hand gedaan. De waanzin van de privatiseringen en van de ongelimiteerde hebzucht van de overnemers werd goed in de verf gezet door de overnemers van de ASLK en van Het Gemeentekrediet. Fortis en Dexia zijn en blijven tot op vandaag hoofdverantwoordelijken voor de overheidsschuld en voor de begrotingsmiserie.

De regering, die enkele miljarden wil vangen door Bpost en Proximus te verkwanselen, zou die centen makkelijk kunnen halen uit een miljonairstaks. Maar geen haar op het hoofd van zo’n De Croo dat daaraan denkt.

reacties

2 reacties

  • door Brigitte Van Gerven op zaterdag 10 oktober 2015

    Ik vraag me af waarom men om de financiële toestand van een land te beoordelen enkel naar de overheidsschuld kijkt, en niet naar de overheidsassets (overheidsbedrijven, overheidsgebouwen, scholen, hospitalen, etc.) De financiële toestand van een gezin wordt niet enkel uitgedrukt door hun schulden, maar ook door hun bezittingen. Een gezin met 100 000 euro schuld, maar met een eigen huis is financieel toch beter af dan een gezin met 50 000 euro schuld zonder eigen woning ? Een goede huisvader zou er niet aan denken om de woning van het gezin onder de prijs te verkopen, om de schulden enigszins te verminderen. Een bank zou er niet aan denken om enkel rekening te houden met schulden en niet met bezittingen om de financiële toestand van een huishouden in te schatten. Europa echter beschouwt enkel de overheidsschuld, en negeert overheidsassets volledig. Gevolg: dit leidt tot een beleid waarin overheden hun assets verkopen – vaak onder de werkelijke waarde - om hun schulden te verminderen. Dit leidt niet alleen tot een verarming van de overheid, maar ook tot een verlies van democratische controle over een aantal kerntaken. Het is nauwelijks geweten dat België niet alleen een hoge staatsschuld heeft, maar bovendien aan de staart bengelt in Europa wat overheidsassets betreft: de bezittingen van de overheid hebben een waarde van slechts 20% van het BBP (bij Noorwegen is dat 200% van het BBP). Herinner u Verhofstadt die overheidsgebouwen verkocht aan de privé, om ze nadien aan woekerprijzen terug te huren. In sommige gevallen had de ondernemer in 3 jaar zijn investering terugverdiend ! Door dergelijke maneuvers is België sinds de jaren 80 systematisch verarmd. Dit is een aspect dat mensen niet door schijnen te hebben als het gaat over de privatisering van overheidsbedrijven.

  • door Louis Marie Lagae op zondag 18 oktober 2015

    Wat - en hoe - dan gedaan met de echt monopolistische gedragingen van, laat ons zeggen, Poximus. Wat is de afweging tegenover de voordelen ( allen al in die zin) van een enigszins gecontroleerde private proximus?

    PS : de auteur van bovenstaande blog behandelt nogal eenzijdig.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties