Crisis (Andy Vermaut)

Onze crisis, elke dag, ik wil het niet meer pikken! Ik heb de wereld niks misdaan!

Het doet me pijn, maar ik wil het hier aan jullie bekennen en ik wil jullie mijn persoonlijk verhaal alhier vertellen. Enkele weken geleden, heb ik Infrax moeten laten komen, Infrax, moeten laten komen om mijn gas af te sluiten. Jawel, u leest het goed, ik heb mijn gas moeten laten af sluiten, ja en ik het vertel hier aan jullie. Ik moet eerlijk zijn. Ik kan het niet meer betalen en verwarm nu met een elektrische verwarming die ik echt maar aanzet wanneer het nodig is, want mijn 4-jarig dochtertje Sarah kan toch niet in de koude zitten.

Binnenkort zal ik dan misschien mogen vaststellen dat ik ook de elektriciteitsfactuur niet meer zal kunnen betalen, maar dat zijn nu nog zorgen voor later. Ik stel vast dat we in een omgekeerde wereld leven. Niet een wereld die juist en rechtvaardig is, maar een wereld die elk van ons onrecht aandoet. Ik ben een gewone werkende jonge mens 35 jaar, ik werk normaal fulltime als ambtenaar in Brussel, heb een diploma Boekhouden-Informatica, een specialisatie Public Relations en daarnaast nog een diploma journalistiek via avondschool gehaald. Ik heb al hard gewerkt en ben zopas vast benoemd. Ik ben voor mijn werk normaal 4 uur per dag met het grootste stuk openbaar vervoer onderweg, 4 uur reizen, is zelfs een understatement, met de vele problemen die ik dagdagelijks met het openbaar vervoer al heb moeten meemaken.

Enfin dat is een ander verhaal. Ik ben alleenstaande vader van een dochtertje Sarah Vermaut, ze is 4 jaar oud, ik wil haar een toekomst bieden in een wereld die op veel vlakken somber wordt, ik wil haar een hoopvolle wereld geven en ik kan helaas niet meer zwijgen, want het wordt mij allemaal te veel. Ik verdien als ambtenaar nu 1380 euro netto. Ik moet er niet aan denken om een huis te kopen, want de bank die zegt mij dat ik te weinig verdien om een degelijk huis te kopen. Ik moet er niet aan denken: de prijzen swingen de pan uit. Ik moet er gewoon niet aan denken.

Ik moet mijn dromen opbergen, ik moet er niet aan denken. Ik moet er ook niet aan denken om mijn huur af te trekken van de belastingen, ik moet er niet aan denken. Ik heb niet de kans om een huis te kopen en daar nog eens fiscaal voordeel uit te halen.

Neen, wij groep van huurders worden dagelijks gediscrimineerd door onze Belgische financiën, we moeten er niet aan denken. We moeten zwijgen en we moeten betalen. Wij zijn de groep die niet van deze voordelen kan genieten. En toch begrijp ik niet goed: ik werk normaal in Brussel.

Beste vrienden, ik heb mijn gas moeten afsluiten, vaarwel warmte, want ik kan het niet meer betalen en meneer de politici, ik ben blij dat jullie uiteindelijk BHV hebben kunnen splitsen, maar ik kan mijn gas niet meer betalen. Ik kan het niet meer betalen. Als ik buiten onder de mensen kom, die eerlijk willen zijn met mij, merk ik steeds meer mensen die zeggen: we kunnen het niet meer betalen. We kunnen het niet meer betalen. Het gaat ons petje te boven.

De crisis is onze crisis en voor ons is het altijd crisis, altijd, elke dag, altijd, elk uur van de dag, vragen we het ons af, want we kunnen het niet meer betalen. We moeten onze dromen steeds maar opbergen, want we kunnen het niet meer betalen. Enfin: ja de kinesist die bij elke beurt 20,5 euro eist, wel ja, ik zal hem moeten afbellen, even uitstellen ondanks twee hernia's, want we moeten het toch allemaal voorschieten…

Ik heb een tegenslag gehad, ik ben in elkaar geslagen op 18 juli... De energiefactuur swingt de pan uit, de huurprijzen gaan steeds maar omhoog, alles wordt duurder en velen stellen op een gegeven moment vast dat ze het niet meer kunnen betalen. Wat heb ik de wereld misdaan en waarom wordt ons werk maar zo gewaardeerd. Alleenstaande ouders kunnen het niet meer aan. Ik hoor het overal: we kunnen het niet meer betalen. We kunnen het niet. Ook ik spreek uit ondervinding.

Ik zwijg niet langer uit trots over de problemen waarmee ik elke dag geconfronteerd word, ik wil er niet schijnheilig overdoen. Ik voel de crisis. Ik zwijg niet meer. Mensen mogen het weten. Ik voel de crisis. Ja, ik Andy Vermaut, de actievoerder die nu met een geradbraakte rug thuis zit, ja ik voel de crisis, ik voel de pijn, ik voel de crisis op elk moment van de dag. Voor alle mensen die de crisis voelen, wil ik een protestdag organiseren, alle mensen, alle alleenstaande ouders die de crisis voelen, wij de zogenaamde underdogs die het onszelf aandoen en die gaan werken en ons elke dag afvragen waarom we het onszelf zo moeilijk maken.

Beste vrienden. Elke dag worden we door dit systeem vernederd. Een systeem die er niet op is berust om ons te doen overleven: trouwens 75 euro betaal je om je gas af te sluiten… Betalen, betalen, betalen, betalen, betalen. Het is dat we allemaal moeten doen, onszelf vernederen, ook, onze eigenwaarde kapot maken, ook. Betalen, betalen, betalen, we zijn allen veroordeeld om te betalen. Het systeem moet veranderen. Zo vaak zijn we bang om de echte waarheid onder ogen te zien, we dromen weg bij Familie en kennen onze eigen familie niet meer, we dromen weg bij Thuis en kennen onze eigen thuis niet meer.

En toen ik het geluk had om afgelopen zaterdagavond getrakteerd te worden op een etentje in De Vrede in Ichtegem, kwam een man die ik van verre ken met de uitbater spreken... Die stelde het volgende: ik ben een vijftiger, ik ben van de beste generatie: wij kunnen het nog allemaal betalen, onze kinderen hebben het al veel moeilijker en onze kleinkinderen…Die waarheid, die voel ik tot op het bot, het dringt tot me door, want ook ik, leef in een grote crisis die voor mij een realiteit is.

Elke dag hoop ik dat mij krakkemikkige wagen het niet zal laten afweten, maar in de laatste maanden, heb ik geen maand gehad dat ik niet moest betalen, betalen, betalen… Voor iemand die 1380 euro verdient, zijn kapotte versnellingen, een ramp als je weet dat dit meer dan 900 euro kost, na de warmte uit mijn huis, is nu ook de chauffage in mijn wagen voor de derde keer kapot gegaan…

De werkelijkheid is dat wie als alleenstaande ouder één tegenslag heeft, er aan is voor de hele maand en soms maanden de gevolgen moet dragen van één tegenslag. Dat is onze werkelijkheid, dat is de werkelijkheid van een werkende alleenstaande vader of andere alleenstaande ouders... Dat is onze wereld! Wij weten wat het is!

Ik kijk dan soms in de spiegel en ik vraag me af: waarom heb ik het zo slecht bekeken, waarom kan ik mezelf met moeite ontdragen, waarom? Wat heb ik misdaan aan deze wereld? Wat heb ik misdaan? Ik vraag het me elke dag af. Waar is de echte sociale rechtvaardigheid als je ze nodig hebt? Waar is ze voor de werkende alleenstaande vader met een dochtertje die volop wil leven? Wat moet ik mijn dochtertje bieden?

Veel liefde probeer ik haar te geven, veel liefde, maar dit zal op een dag wellicht niet meer volstaan… Daarom wil ik protesteren, protesteren, protesteren, omdat ik niet akkoord ga met wat ons wordt aangedaan, de werkmens! Wie zal actie voor mij voeren, als ik in de problemen zit, wie?

Wie, o wie! Iedereen die zich een stuk verbonden voelt en dezelfde problemen ervaart inzake levendsduurte, roep ik op om op zondag 30 oktober 2011 met mij te gaan protesteren, samen met onze kinderen, omdat we met z’n allen niet langer wensen te zwijgen over onze crisis, het leven dat we met moeite nog kunnen betalen… Het is genoeg geweest. BHV is gesplitst, gas heb ik niet meer, maar beste politici, wanneer komt er nu eigenlijk een financieringswet voor ons werkmensen, wanneer?