Bij DeWereldMorgen.be schrijven we niet voor de clicks.

We maken media voor een betere wereld.

Samen met vele vrijwilligers en burgerjournalisten.

Om dit te blijven doen hebben we uw steun meer dan nodig!

Steun onafhankelijke media!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu

Goudkoorts daalt tot duizelingwekkende diepte

dinsdag 24 november 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Bron: 911 Metallurgist

 

 

 

 

 

 

 

De diepzee zoals Jules Verne deze al beschreef in zijn roman ‘Twintigduizend mijlen onder zee’, blijft door de onwetendheid een magische plek; een “Alice-in-Wonderlandwereld van uitersten, buitengewone aanpassingen, bizarre organismen, schoonheid en mysterie” (Huffington Post november 2015). Ver onder de bemoeienis van mensen is het de vraag wat zich allemaal afspeelt daar beneden. Er bevinden zich niet alleen onbekende diersoorten, maar ook olie, gas en andere natuurlijke hulpbronnen.

Diepzeemijnbouw een sector met potentieel

Het opraken van de olie- en gasvoorraden op land is iets wat we in alle waarschijnlijkheid binnen de komende vijftig jaar zullen meemaken. Een toenemende vraag naar grondstoffen zorgt ervoor dat reserves op het land uitgeput raken. Ondernemingen zetten hierdoor noodgedwongen een volgende stap; de onbekende oceaandiepte in.

Een eerste mijnactiviteit zal waarschijnlijk plaatsvinden in de buurt van Papoea Nieuw-Guinea. Het Canadese Nautilus Minerals kreeg een licentie om er de eerste diepzeemijn ter wereld te bouwen; het Solwara Project. Voor het Solwara-project liet het Luxemburgs baggerbedrijf Jan de Nul een speciaal diepzeemijnvaartuig bouwen. Het vaartuig kreeg de naam Jules Verne en mijnactiviteiten begonnen medio 2009. Nautilus Minerals schat dat er 3000 tot 5000 kilo goud in de bodem van de Bismarckzee zit. Het project werd echter in de ijskast gezet nadat de bevolking van Papoea Nieuw-Guinea in opstand kwam tegen hun rol als proefkonijnen in het ecologische experiment.

Ook de Belgische baggeraar DEME is eigenaar geworden van een stukje Stille Oceaan twee keer zo groot als België. Het bedrijf gaat er mineralen op de zeebodem delven. Vier kilometer diep.

Schatten uit de diepzee

Bron: Future timeline

 

 

 



 

 

 

Mijnbouw op de zeebodem kan via drie technieken. Allereerst is er Seafloor Massive Sulfide (SMS). Dit is het verbrijzelen van rotsachtige afzettingen ontstaan uit uitbarstingen van onderwatervulkanen. Het mijnen van sulfideafzettingen vergt echter nog veel onderzoek want de afzettingen zijn hard en daardoor lastig om los te snijden. Een tweede methode is mijnbouw op kobalt-rijke rotsen. Deze methode zou de meest problematische en minst realistische methode zijn.

Dan blijven mangaanknollen over. “Truffels uit de zee” noemde Alain Bernard, topman van de Belgische bageraar DEME, ze een jaar geleden in De Tijd (november 2014). Mangaanknollen zijn gesteentes die door de eeuwen heen zijn gegroeid uit afzettingen van mineralen op stukjes tand of bot van vissen. Een totaal ontgonnen terrein. De knollen die los op de oceaanbodem zijn te vinden zitten vol met mineralen als nikkel, kobalt of koper. DEME ontwikkelde een onderwaterrobot die de mangaanknollen op vier kilometer diepte opspoort en opzuigt. De basistechniek is er al. ‘Chirurgisch baggeren’ noemde Bernard (2014) het. Als het project eenmaal van start is, zullen er ook pijpleidingen naar speciale schepen komen die de knollen naar land vervoeren. Hierbij is het wel oppassen dat men geen extra materiaal meezuigt. DEME deed in 2014 een eerste ‘exploratiecruise’ en staat klaar om binnen nu en vijf jaar definitief van start te gaan, tot grote bezorgdheid van milieu-organisties. Wie zal de rechten van de grote oceaan verdedigen?

Verkenning van de zeebodem

Op 1.600 meter diepte zijn eerdergenoemde projecten voorlopig de eerste in hun soort. Veel landen verkennen, maar slechts enkelen zijn commercieel bezig. De vraag rijst waarom al die exploratie plaatsvindt als de gevolgen voor mens en milieu nog niet onderzocht, laat staan bekend, zijn?

Exploratie vindt plaats in binnenterritoriale wateren. Een land kan licenties naar eigen keuze uitdelen, zoals in het geval van Nautilis. Armere landen gaan gemakkelijker akkoord om rijkdommen te laten ontginnen, een trend die we ook op het land zien. De belofte van economisch vooruitgang en het creëren van banen lonkt en opnieuw dreigt het milieu het grootste slachtoffer te worden.

Exploratievergunningen kunnen bedrijven aanvragen bij de International Seabed Authority (ISA), de organisatie die de delfstoffen op de zeebodem van internationale wateren beheert. Tot op heden zijn er 26 licenties uitgedeeld, waarvan er wereldwijd 22 licentiehouders actief verkennen op een oppervlakte die ongeveer 1,5 miljoen km2 beslaat. Zeven procent van de wereldwijde mid-oceanische rug, dat wil zeggen de ruggengraat van onze planeet, wordt nu verkend. ISA kan al zij dit wil, een beroep doen op het VN-zeerechtenverdrag en de exploratie stilleggen als de schade te groot is. Het verdrag maakt het mogelijk om wereldwijd het gebruik van natuurlijke hulpbronnen en het voorkomen van milieuverontreiniging te regelen. Er zijn nu richtlijnen voor prospectie en exploratie, maar nog niet voor de exploitatie van mineralen. Bedrijven en landen kunnen dus verkenningen uitvoeren, maar zij mogen nog niet delven, want exploitatiecontracten heeft de ISA nog niet vergeven.

Maar nog nooit werd er op 1.600 meter diepte aan mijnbouw gedaan. Er wordt geschat dat de mijnbouw een impact zou hebben op het ecosysteem in een omtrek van anderhalve miljoen vierkante kilometer in de diepzee. Alles groeit er heel traag door de kou en duisternis. Herstel gaat dus bijzonder langzaam. CATAPA vzw is niet gerust op dit soort grootschalige operaties waar nog geen wetenschappelijk, onafhankelijk onderzoek naar gedaan werd. De kilometers brede gaten die door openpit mijnbouw in het landoppervlak worden uitgegraven en de nog grotere gebieden die bedekt worden onder hopen mijnpuin en toxische stof, geven enigszins een idee van de te verwachten impact op de zeebodem van diepzeemijnbouw.

Bron: Greenpeace

 

 

 

 

 

 

 

Grenzen aan de zee

Nu de mineralen uitgeput raken op het land, duiken we in zee. Het MO dossier ‘Oceanen, Goudmijnen van de Toekomst’ (maart 2015) stelde een radicale keuze voor; “het is naar de maan of in de oceaan”. Onze maatschappij vraagt nu eenmaal om die delfstoffen en het land raakt uitgeput. De markten zouden dan wel dicteren of dit rendabel is of niet. Bovendien zou het ook een kans bieden om bepaalde mijnen te land te sluiten.

Laten we niet vergeten dat de locatie dan wel mag veranderen, de industrie blijft dezelfde als die van op het land. Dezelfde investeerders, financiers en winstmotieven. De meest milieuvriendelijke oplossing ligt echter veel meer binnen handbereik dan in de oceaan; recyclage, oftewel het beter benutten van wat we hebben. Recyclage en een efficiënte omgang met de resterende grondstoffen moet een duurzamer alternatief bieden. De oceaan is immers de laatste grens op aarde.

Auteur: Vivian Evertse, CATAPA, www.catapa.be

Bronnen:

De Volkskrant. 8 augustus 2012. Ecosysteem bedreigd door eerste goudmijn in diepzee. 

MO dossier Dossier Oceanen, goudmijnen van de toekomst

Kennislink

De Tijd. 22 november 2014. Belgen kopen stukje oceaanbodem.

Huffington Post. 20 oktober 2015. Deep Sea Mining a New Ocean Threat. 

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

5 reacties

  • door Bart op dinsdag 24 november 2015

    Zeer interessant. Laten we hier nu net enkele namen tegenkomen die ook mee de 15 miljard toekomstige belgische subsidiestroom voor de windparken voor onze kust en het erbij horende gegarandeerde rendement gaan opstrijken! De anderen waren financiële spelers, inclusief spelers uit China.

    Men moet mij eens uitleggen waarom de overheid er niet voor kan zorgen dat die dingen in handen zijn van de bevolking, gefinancierd met ons vele spaargeld (niet het mijne)? Ik ken wel mensen die graag een rendement zouden hebben in plaats van achteruit te boeren door de inflatie. In dat verband: de ECB gaat haar geldontwaardingssnelheid opdrijven om de inflatie op te krikken. Voor al wie leeft van een klein procentje op de geldbubbel is dat wel goed nieuws, maar voor ons? Besparingen alom maar vlotjes 400 miljoen tegen terreur, want daarvoor mag het begrotingspact wel geschonden worden? F35s, vlakke belastingverhogingen, geen spaarrendement en verhogen van de levensduurte?

    Wat ik me afvraag, is wanneer de zelfstandigen en alle bedrijven waar de belgische markt belangrijk voor is gaan begrijpen dat hun markt vernietigd wordt.

  • door Carlos Pauwels op woensdag 25 november 2015

    Dat is oud nieuws, maar daarom niet minder interessant. Als er goud gevonden wordt in wat wij de ondergrond noemen, waarom zou er dan geen kunnen gevonden worden onder water? Daar is ook een ondergrond. Als dat ooit gebeurt zal de ecologische schade waarschijnlijk héél groot zijn. En loont het de moeite? M.a.w. is het rendabel? Wat kost het en wat is het waard? De kosten kan men ramen. De waarde van het opgegraven goud is zeer wispelturig. Normaal zou de prijs moeten beantwoorden aan de vraag en aanbod. Maar dat is niet zo. De goudprijs wordt afgesproken tussen voornamelijk banken en kent forse stijgingen en forse dalingen. Het is zeker niet de goudvoorraad zelf die de waarde bepaalt. Er zijn ook nog de futures en andere afgeleide producten, het papieren goud genoemd. Er is véél meer papieren goud dan echt goud. Goud heeft ook heel weinig industriële toepassingen. De waarde van goud is eerder emotioneel, geeft een zeker veiligheidsgevoel en men kan er mee pronken (juwelen). Er zitten nu al goudproducenten (goudmijnen) in de problemen. De onderzeese goudvoorraden opgraven zal hoe dan ook de prijs van goud niet doen stijgen. De kosten zijn volgens mij zeker niet te onderschatten. Tenzij de bedrijven die er zich aan wagen een vinger in de pap hebben bij de prijsvorming van het edele metaal, lijkt het mij een groot (financieel) avontuur. Niet voor de brave huisvader. En dan heb ik het nog niet gehad over onvoorziene tegenslagen. De opgravingen van andere ertsen (met industrieel nut) die daar ongetwijfeld te vinden zijn hebben volgens mij veel meer kans op succes.

  • door antbover op woensdag 25 november 2015

    Het gouden kalf wordt nog altijd aanbeden . heef(t de mensheid daar iets aan, meer uitgebreid, heeft onze totale wereld daar iets aan Neen dus .Begeeft men zich verder op de weg van vernietiging van onze aarde . ja dus . Het mensdom is in volle bloei.

    • door ria aerts op donderdag 26 november 2015

      We zullen de aarde blijven plunderen tot er niets meer overblijft. Zijn we er zeker van dat op de maan of op Mars al geen mensheid gepasseerd is?

      • door Carlos Pauwels op donderdag 26 november 2015

        Hadden wij de aarde gelaten zoals ze was vóór de mens zijn intrede deed dan liepen we nu nog op handen en voeten in de jungle. Ik zie mij vandaag niet zitten hoog in een boom en een of andere boomvrucht aan het eten, of wie weet een of andere jachttrofee. De wetenschap staat niet stil en ik vermoed dat wij nog aardse schatten gaan consumeren waarvan we nu waarschijnlijk nog geen weet hebben. Deze week nog een bericht gezien op TV dat de mens ooit misschien 600 jaar zou kunnen worden. Dit bericht was gesteund op een ander dat een wetenschapper een worm 7 maal langer heeft kunnen laten leven dan normaal. Als ik zie van waar we komen en waar we nu staan buig ik het hoofd voor het vernuft van de mensheid. En ik ben overtuigd dat er altijd iets zal overschieten. Alleen spijtig dat ik dat allemaal niet meer zal meemaken. Wij zullen dus nooit weten hoe het finaal ( binnen enkele (tien)duizenden jaren? ) afloopt. Ook de eerste mens genoot al van wat de aarde hem op dat moment te bieden had.

      Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties