Rood in de 21e eeuw (?)

"Het probleem met Erik De Bruyn en dat soort mensen is dat zijn traditionele achterban niet meer bestaat, dat is iets van 50 jaar geleden."

Deze woorden kwamen afgelopen weekend uit de mond van mijn vader. En ergens schuilt er een waarheid in. Het klassieke 'stout reformisme' heeft afgedaan als zweepbeweging. De tijd van vakbonden en zuilen lijkt voorgoed voorbij te zijn en zo dus ook de ideeën van Erik De Bruyn en Rood!.

Maar wat rest er ons dan nog? Het gewoon opgeven en ons neerleggen bij de 'powers that be'? Accepteren dat socialisme, communisme, anarchisme, links tout court dood en begraven is?

Er zijn volgens mij nog meer dan genoeg goedmenende linkse mensen die stammen uit die zogenaamd vervlogen tijden. Mensen die de unitaire BSP nog gekend hebben, of de Rode Valken, strijdkoren, mei-avonden, actie-kraken, provo's, enzovoort.

En daarnaast zijn er nog meer jongeren die op hun politieke honger zitten. Jongeren die niet weten waarin ze moeten geloven en op wie ze moeten stemmen.

Ja, die nieuwe generatie wordt veel verweten. Ze zouden verwend zijn, oppervlakkig, materialistisch... Maar van wie zouden ze het geleerd hebben? Juist ja, hun ouders en grootouders, die zelf vergeten zijn voor welke rechten en plichten er gevochten is geweest. De generatie die nu de touwtjes in handen heeft en ons langzaamaan richting de afgrond drijft.

Niet alleen een economische, maar ook een sociale, morele en ecologische afgrond.
Soms is dat een bewuste daad, maar de meesten doen het echter al zwijgend en onbewust.

We staan er nu allemaal bij, jong en oud, en we kijken ernaar en laten het over ons heen komen.

Mijn favoriete schrijver Louis Paul Boon schreef ooit "Schop de mens tot hij een geweten krijgt."

Dat is wat de mensen vandaag nodig hebben, die zachte maar besliste trap onder hun achterste om hun lot in eigen handen te nemen. Te lang hebben beroepspolitici, instituten als de Kerk en de groten en machtigen van deze wereld beslist over het leven van de 'gewone' mens.

Wie is die gewone mens, vraagt u zich af? De gewone mens maakt 95% van de bevolking uit. Het zijn mensen, met al hun goede en minder goede kantjes. Ze leiden diverse levens. Sommige werken in de fabriek, aan de lopende band. Andere werken in een supermarkt of hebben een eigen zaak. Er zijn er zelfs die in het kader van een bedrijf zitten. Ze komen in alle maten, geslachten, kleuren, geloofsovertuigingen en leeftijden. Ze hebben schijnbaar diverse problemen, soms spreken ze zelfs een andere taal. Wat bindt die heterogene massa dan nog?

Ze zijn allemaal de speelbal van die 5 procent die overblijft.

En daar moeten we eens dringend verandering in brengen. Wij zijn met veel en eisen onze stem terug!

Wat moet Rood! zijn:

- een vernieuwende beweging die zijn fundamenten heeft op een lange geschiedenis.

- een beweging die generaties verenigd in plaats van tegen elkaar uitspeelt.

- een grassroots- of basisbeweging. De macht komt van onder op, we willen geen leiders boven ons.

- een beweging die over partijgrenzen heen kijkt om de linkerzijde te verenigen. Ook moet er plaats zijn voor alle schakeringen rood van de linkerzijde: socialisme, groenlinks, diverse vormen van marxisme, anarchisme, ...

- een beweging die leeft in de 21e eeuw en dan ook gebruik maakt van alle (sociale) technologieën die de strijd kunnen helpen, zonder in strijd te zijn met de basisprincipes van de linkerzijde.

- een beweging die niet vies is van het woord 'vakbond', zonder blind te zijn voor de ziektes van de sociaaldemocratie die ook de vakbond teisteren.