GF, dag 1: Alors on commence!

Het is zaterdagmiddag, 17 juli. We zitten in het epicentrum van de Gentse Feesten: het terras van Trefpunt aan Sint Jacobs. Na een eerste redactievergadering wordt hier de eerste pint naar binnen gegoten. Binnen enkele ogenblikken zal de openingsstoet passeren. De Fieste zijn begonnen!

De komende 10 dagen zullen wij jullie dagelijks voorzien van foto's, verslagen, recensies, video's, .... van de Feesten. Het aanbod is enorm: niet alleen zijn er tal van optredens, maar ook revueshows, straattheater, tentoonstellingen, stand-up comedy, waarzeggers. Je kan het niet zo gek bedenken of je kan het wel ergens ontdekken op een plein in Gent.

Dit jaar is er extra aandacht voor fanfares. Vandaag kon je tijdens de stoet al diverse extravagant uitgedoste orkestjes spotten. Je treft ze ook her en der aan op de pleinen, om te zorgen voor spontane dansfeestjes tussen de optredens door.

Na de stoet (htttp://www.dewereldmorgen.be/foto/2010/07/17/openingsparade-gentse-feesten en www.dewereldmorgen.be/foto/2010/07/17/kleurrijke-stoet-opent-gentse-feesten) besloot ik 's avonds een wandeling te doen langs de verschillende pleinen.

Op het Veerleplein en de Groentenmarkt was ik nog te vroeg, de bands waren nog druk bezig met hun soundcheck. Achter de Groentenmarkt werd mijn aandacht getrokken door een groep mensen en de klanken van...jawel...een fanfare. Gezellig!

Wat opvalt is dat er dit jaar wel enorm veel Spaanse toeristen aanwezig zijn. Je kan je niet draaien of keren of je hoort wel de taal van Cervantes, of val je over dronken Iberische feestneuzen. Dat deze lustige levensgenieters een verrijking zijn, bleek bij mijn korte stop op de Graslei, waar traditiegetrouw het Polé Polé-festival zijn plaats heeft. Hier kan je terecht voor de meer zomerse en zuiderse muziek. Elke avond is een ontdekking van een ander Afrikaans of Latino ritme. Ik kwam juist op tijd om het begin van Sindicato Sonico mee te maken. Deze Antwerpse Latino's spelen Mariachi Funk 'n Roll en de opzwepende nummers brachten het nog niet zo talrijk aanwezige volk in beweging. Zelf deze geharde, neutrale journalist kon het heupwiegen, het schudden met zijn kont en een schuchter danspasje niet onderdrukken. De eerdervermelde Spaanse bezoekers konden de muziek maar al te goed smaken en leefden zich al vroeg uit. Mooi mooi!

Mijn volgende stop was een drankkraampje aan het Emile Braunplein. Mmm, *bepaald Waals bier met kabouters, we gaan geen reclame maken*. Het valt ook op dat de drankprijzen over het algemeen nog vrij aanvaardbaar gebleven zijn. Maar dat kan ook zijn omdat ik de laatste dagen teveel aan onze Belgische kust geweest ben en daarnaast ook festivalprijzen in mijn achterhoofd heb zitten. Clear Channel weet hoe het de zakken van zijn bezoekers moet leeghalen.

Mijn doel was om tegen 20u het Trefpunt-podium bij Sint Jacobs te bereiken, want daar opent de Peetvader van de Feesten het tiendaagse evenement van Gent: Walter De Buck! De bebaarde bard haalde de Gentse Feesten in 1969 vanonder het stof en gaf er een heel nieuw elan aan met VZW Trefpunt. Het is mede dankzij hem dat Gent vandaag zijn internationaal gekend evenement heeft. Ik was ruim op tijd en kon zo nog een klein optreden meepikken van...jaja..een fanfare. Deze bohemiens brachten als het ware enkele andere bohemiens aan het dansen. Fantastisch om te zien.

Na enkele foto's bij het podium genomen te hebben, vleide ik me neer aan de rand van het terras. Ik was in goed gezelschap. Naast mij bleek zowat het hele nageslacht van Walter De Buck te zitten, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen! Het blijkt een traditie te zijn om met de hele familie te gaan kijken naar de papa-bompa, wanneer hij zijn volkse levenswijsheden brengt. Ook Luc De Vos, die andere gekende Gentse volkszanger, zat op de eerste rij. Naar eigen zeggen, komt hij al 41 jaar naar Walter luisteren. Hij heeft zelfs speciaal de treinbestuurder aangespoord om op tijd vanuit Parijs in Gent te geraken! Alsjeblieft, dat is pas een fan!

De liedjes van De Buck herinneren er ons aan dat er veel miserie is geweest. Liedjes over armoede, de zee, de fabriek, het leven en het dromen van een betere wereld. Ik werd meegesleept naar een 19e eeuws volkscafé aan de rand van de binnenstad. Ik was 14, en had er juist een zware en lange dag in de fabriek opzitten. Het was niet gemakkelijk om te werken met die industriële weefgetouwen. Schoolgaan zat er niet meer in voor mij. Dat was voor de rijken, de gegoede burgers. Maar gelukkig kon ik me nu ontspannen in het café en luisteren naar de soms gepeperde liedjes van de Walter met den baard. Over madam en haar koevoet, over de vrouwen, over de zeeman en zijn ankertje. Mijn oortjes werden rood. Over stakingen, want de rijken zouden zonder ons niets hebben! Dat moest ik onthouden. De tranen kwamen me in de ogen toen hij zong over een wereld zonder macht, een wereld zonder werk, waarin we vrij zouden zijn om te spelen.

Ik schoot wakker en zat op het plein bij Sint Jacobs, met naast me de achterkleinkinderen van de zanger, en al het volk. Volkse mensen, jong en oud, arm en rijk, ouderwets en modern. En toen zong Walter over zijn vlieger. Het plein zong mee, uit volle borst, er werd gedanst en gelachen en geklapt. Dit is de hart en ziel van de Gentse Feesten!

Na deze droom liep ik verder en voor ik het wist was ik lid van het Gents Milieu Front. Deze eco-activisten hebben ook hun jaarlijks kraampje aan het rondpunt bij Sint Jacobs. Voor slechts vijf euro ben je een jaar lang lid en mag je eens draaien aan het rad, waarmee je een leuke, milieubewuste prijs kan winnen. Het is niet alleen zuivere leute dus op de Fieste, wat maar goed is ook.

Mijn avond eindige in het Baudelopark. Tijdens de zonnige periode de hangplaats voor de moderne hippie en ook tijdens de feesten ook de trekpleister voor de multiculturele medemens. Naast een Boombal met dansinititiatie elke avond, kan je hier ook muntthee drinken in een Oosterse tent, luisteren naar jonge, te ontdekken bands in de Spiegeltent of gewoon languit in het gras liggen.

Deze avond speelde Peut-être Demain ten dans. De opzwepende folk wist het jonge en niet zo jonge volkje duchtig aan het bewegen te brengen. Wilde heidense rondedansen en slows wisselden elkaar af. De ideale plaats om aan een lief te geraken, want iedereen danst met iedereen. Je mag wel niet vies zijn van okselhaar en de geur van patchouli.

Na het jonge folkgeweld eigenden twee oude rotten zich het podium toe. Twee blanke Afro-Amerikanen, twee mannen die in een vorig leven hard moeten hebben gewerkt aan de delta in Mississippi: Wigbert en Roland. Ook al ben je geen bluesfan, je kan niet ontkennen dat deze twee muzikanten echte stielmannen zijn. Het was een voorrecht om vlak voor het podium te mógen staan, hen hun gitaren te zien kastijden, hun stembanden te horen forceren, de blueskrampen op hun gezichten te zien...Na de obligate foto's plaatste ik me wat verder weg van het podium in het gras en luisterde naar de blues. De Fieste zijn begonnen.