about
Toon menu
Opinie

Arbeid is niet te koop

Met het oog op het concurrentievermogen heeft de federale regering beslist om de loonlasten in 2015, 2017 en 2019 telkens met 450 miljoen euro te verminderen. Dit voor een totaal bedrag van 1,3 miljard euro. Niet te vergeten: vandaag krijgen de werkgevers al vijf miljard euro aan verminderingen van werkgeversbijdragen voor de sociale zekerheid en daar bovenop komt nog eens 6,2 miljard aan loonsubsidies: samen goed voor een slordige 11 miljard euro.
donderdag 5 december 2013

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

Om goedkoper te zijn dan onze buurlanden Duitsland, Nederland en Frankrijk, moet de loonkloof met deze landen weggewerkt worden. Naargelang wat in rekening wordt genomen, worden cijfers genoemd van 0,55 procent, 2 procent, 5 procent tot zelfs 16 procent.

Al deze cijfers hebben één ding gemeen: zorgen dat de Belgische werknemers goedkoper en sneller werken dan hun buitenlandse collega’s. Maar uiteraard zit men in het buitenland ook niet stil! Daar hanteert men dezelfde logica: goedkoper en sneller werken dan de Belgische werknemers.

De concurrentielogica staat lijnrecht tegenover de waarden van internationale solidariteit. In een dergelijke logica trekken de werkgevers aan het langste eind. De concurrentielogica verschuift gewoon de werkgelegenheid naar de goedkoopste of meest flexibele werknemers. 

Tot wat dit leidt, kan je zien op de afgebeelde publiciteit voor het ondernemen in Bulgarije: "Vergeet 11.11.11, 10% personenbelasting – 10% vennootschapsbelasting – 10% van de totale Belgische loonkost = 10.10.10."

De kern van de crisis wordt gecreëerd door koopkrachtverlies

De drijvende kracht in het kapitalistische systeem is marktaandelen van concurrenten inpalmen door goedkoper te produceren. En hoe kan je dat doen? Dat kan alleen door de loonkosten te drukken of door met minder arbeidskrachten of met meer machines productiever te produceren.

Onvermijdelijk snijdt men dan in de koopkracht. Zo ontstaat een tegenstelling tussen een stijgende productiecapaciteit en een dalende koopkracht op wereldvlak. Mensen kunnen niet meer consumeren en het gevolg is dat de bedrijven hun producten niet meer kwijt geraken. Men creëert overproductie: de basis van elke crisis!

Een tijdlang kunnen krediet en speculatie een kunstmatige vraag creëren en de crisis in de productiesfeer wegmoffelen. Maar als de kloof tussen droom en werkelijkheid te groot wordt, en mensen kunnen hun schulden niet meer aflossen, spatten de financiële bubbels uit elkaar.

De kern van de crisis wordt dus niet gecreëerd door de banken, wat ze ons zo graag willen doen geloven, maar door een ongecontroleerd wild kapitalisme.

Besparingen werken nooit!

Joseph Stiglitz, de Amerikaanse econoom die in 2001 de Nobelprijs voor Economie won, stelde in de krant De Tijd dat "besparingen nooit groei opleveren. Door de besparingen daalt de vraag en dus daalt de economische groei". (…) 

"In Europa heeft de eurocrisis in sommige landen de ongelijkheid alleen maar vergroot. Voor de eurocrisis was er in sommige landen een politiek om de economische ongelijkheid aan te pakken. In Spanje bijvoorbeeld werden de lonen meer met elkaar in lijn gebracht. De crisis heeft die tendens gebroken en dat heeft drie redenen."

"Ten eerste is er een massale werkloosheid ontstaan die de maatschappelijke ongelijkheid verhoogt. Vervolgens drukt die hoge werkloosheid nog eens op de lonen in Europa, waardoor je nog meer ongelijkheid krijgt tussen de hoge en lage vergoedingen. Ten derde breken de besparingen de sociale voorzieningen in de lidstaten af. Het gevolg is dat de ongelijkheid enorm toeneemt", aldus Stiglitz.

Het recht op een waardig inkomen

Dat werkgevers lonen een last vinden en dat werknemers voor hun een kost zijn, blijkt duidelijk uit de woordkeuze die ze gebruiken in hun communicatie. Maar arbeid is niet te koop en mensen hebben het recht op een waardig inkomen en op gezonde arbeidsomstandigheden.

Hoe kan een mens anders ontplooien en kinderen opvoeden? Is dat dan alleen weggelegd voor een elite?

Uit een enquête van de consumentenorganisatie Test-Aankoop blijkt dat meer dan de helft van de Belgen vindt dat ze vandaag financieel slechter af zijn dan bij het uitbreken van de crisis in 2008. Maar liefst 43 procent van de respondenten zit af en toe op droog zaad nog voor het nieuwe loon of de nieuwe uitkering is gestort.

Ook is er een aanzienlijke groep die het lastig heeft om te voorzien in zijn basisbehoeften zoals medische zorg en eten. Zo bespaart 40 procent van de respondenten op essentiële voeding en 39 procent bespaart op uitgaven voor gezondheidszorg. 51 procent gaat in het rood op de bankrekening.

Méér dan de loonkosten

Waarom leggen werkgeversorganisaties steeds de nadruk op de hoge loonkosten? Is dat dan het enige probleem? Een recente studie van het Federaal Planbureau geeft aan dat het concurrentievermogen en het marktaandeel op de internationale markten maar voor één derde worden beïnvloed door de loonkosten.

Twee derde wordt onder meer ook bepaald door producten, de afzetmarkten en de innovatie. Het rapport geeft ook cijfers per bedrijfstak. Voor 21 van de 38 bedrijfstakken worden cijfers gegeven over de evolutie van de loonkosten en de productiviteit en wordt een analyse gemaakt van die kosten en van de groei in volume en arbeidsuren.

Besluit? Niet alle sectoren presteren slecht, zoals de werkgevers graag doen geloven. De helft van de onderzochte sectoren doet het bij ons beter dan in de buurlanden.

Wat te doen?

"Het antwoord is eenvoudig: investeren. Met name de overheid moet meer doen", zegt Stiglitz. Dit komt overeen met de principes van de acties die we voeren voor een rechtvaardige fiscaliteit. Naargelang de formule kan een vermogensbelasting 6 tot 8 miljard euro jaarlijks opbrengen.

Voeg daarbij een rechtvaardiger systeem voor het belasten van de winsten die bedrijven maken en er is genoeg geld om jobs te creëren in de sociale woningbouw, de zorgsector, milieuvriendelijke energieproductie en het onderwijs.

Ook de publieke dienstverlening kan ermee uitgebreid worden. Hiermee zal ook de werkgelegenheid uitbreiden.

Omdat ik geloof in een andere wereld.

Guido Deckers

Guido Deckers is nationaal ACV-propagandist voor het thema rechtvaardige fiscaliteit.

reageer

2 reacties

  • door RH op zaterdag 7 december 2013

    Akkoord, de eurocrisis een klassieke overcapaciteit zoals al zo vaak gebeurde in de 250 na de industriële revolutie en dan vooral in en na 1929. De 3 P's Prijs Product Promotie Plaats. Prijs is zeer belangrijk maar evengoed de kwaliteit vh Product bv Duitse machines. De BE loonhandicap bestaat niet, het is naar en vals gestook van werkgeversorganisaties als Voka en Unizo. Het is in een Unie als de EU niet moeilijk om enige discipline aan de dag te leggen om geen loon afbod te veroorzaken, daarvoor is geen 'politieke unie' nodig. Duitsland heeft zich in deze zeer onverantwoordelijk getoond en oneerlijke concurrentie gepleegd tov de andere EU landen en zo de crisis mede veroorzaakt door het afschaffen van een wettelijk minimumloon in 2003 en het invoeren van flexi, mini jobs. 8 miljoen =1/4e vd werkenden arm in DE. Zoals in het artikel, uiteindelijk leidt het beperken van de lonen tot het blokkeren vd economie: Ze raken hun producten aan de straatstenen niet meer kwijt. De economie moet voor iedereen werken, dat is een recht van iedereen en geen gunst vh grootkapitaal.

    GROEI en FISCALITEIT. De oplossing voor de crisis wordt verwacht van -materiële- groei: Onmogelijk want de winst wordt nu niet vergroot door investeringen/groei, schadelijk voor het milieu en onmogelijk vol te houden in een eindige wereld. Geen materiële groei, maar een financiële groei is nodig zodat de overheid en de consumenten meer geld krijgen. Financiële groei: Meer geld in de geldkringloop van ondernemingen naar consumenten en omgekeerd, zonder een grotere materiële productie. Er is een overcapaciteit in de EU/BE, dan trachten bedrijven hun betalingen te verkleinen en daardoor verkleinen ze ook hun ontvangsten. De distributie vd goederen vermindert. Daarom moeten de ondernemingen volgens reeds gebruikte criteria meer geld uitdelen aan hun toekomstige klanten: aandeelhouders, leveranciers, werknemers, de overheid bvb sociale bijdragen en dat geld komt bij hen terug als ontvangsten bij de verkoop vd goederen. De gedane betalingen zijn nl in de prijs vh eindproduct verrekend. =De geldkringloop van ondernemingen naar consumenten en omgekeerd. Eerst geld- en dan goederen- distributie, het één kan niet zonder het ander blijven duren. Dus overheid en consumenten krijgen meer geld gefinancierd door meer -niet minder- bedrijfslasten -geen lastenverzwaring voor de burger. Hogere lonen pensioenen uitkeringen gefinancierd door hogere in de prijs vh eindproduct verrekenbare lasten in de productie. Lasten =lonen sociale bijdragen belastingen bv BTW vennootschapsbelasting. De betaalde lasten komen bij de ondernemingen terug als ontvangsten bij de verkopen.

    En binnen een periode van minder dan 100 jaar zal het grootste gedeelte vh werk wereldwijd gedaan worden via automatisering en zullen de meesten werkloos zijn, als het werk niet verdeeld wordt. Hoe zal de distributie van goederen/ diensten dan verlopen? Volgens gedachten uit de 19e eeuw en de eeuwen daarvoor zoals die vandaag de dag worden gepratikeerd en gepropageerd in VL/ BE/ EU/ wereldwijd of volgens criteria van redelijkheid, duurzaamheid en solidariteit.

  • door RH op zondag 8 december 2013

    Zoals reeds gezegd, een grotere koopkracht gefinancierd door hogere in de prijs vh eindproduct verrekenbare lasten in de productie. Twee voorwaarden: 1/ Dat moeten alle ondernemingen dit meerdere willen betalen en 2/ dan is er een kritiek moment dat de lasten moeten kunnen betaald worden anders faalt de onderneming. Als daarvoor niet genoeg geld ter beschikking is wordt gezegd dat dat komt door een te groot overheidsbeslag op de inkomsten vd ondernemingen maw de bijdragen moeten verminderd. In werkelijkheid komt dat door het feit dat de ontvangsten te klein zijn, waar een onderneming het moet van hebben. Zulk een onderneming gaat failliet op het moment dat aan de overheid moet betaald worden. Nogmaals, het overheidsaandeel in de uitgaven én in de ontvangsten van ondernemingen neemt toe.

    Het EU/Merkel bestuur in de six pack/ESM, de BE regeringen in hun competitiviteitpact en de werkgeversorganisaties Voka, Unizo en VBO zweren bij bedrijfslastenverlaging en lastenverhoging voor de burger wat het tegendeel is van een oplossing bij een economische overcapaciteit. De bedrijven worden geholpen, gesubsidieerd niet de burger/ de consument. Er resulteert geen grotere koopkracht. Dat is een depressiepolitiek en het is alleen in het 'belang' vd Grote Multinationale Ondernemingen GMO want ze zijn niet afhankelijk vd koopkracht in de interne EU markt. Het is nefast voor de EU burgers en de KMO/MKB. De laatsten zullen bij duizenden failliet gaan. Merkwaardig dat Voka, Unizo en VBO staan voor een politiek die een groot aantal van hun leden zal doen falen. Op lange termijn blokkeert dat het hele productie distributiesysteem op EU en wereldwijd zoals na 1929. Traditioneel is zoiets de laatste vd zorgen vh grootkapitaal.

Lees alle reacties