about
Toon menu

Leefloon blijkt hongerloon: overleven onder de Europese armoedegrens

Vrijwel iedereen heeft er een mening over, maar hoe is het werkelijk om rond te komen met een leefloon? Met de ‘Werelddag van verzet tegen armoede’ (17 oktober) in het vooruitzicht maakten we zelf de rekensom. En kwamen wij tot de conclusie dat er een groot verschil bestaat tussen de papieren werkelijkheid en de harde realiteit waar leefloners dagelijks mee worstelen.
vrijdag 11 oktober 2013

De ‘realiteit’ van de vergelijkingssites: wonen voor minder dan 500 euro

Als alleenstaande persoon kom ik in aanmerking voor een leefloon van €817,36. Hoever kom ik maandelijks met dit bedrag? Om dit te achterhalen neem ik om te beginnen een kijkje op een aantal vergelijkingssites waar men kan snuffelen naar de scherpste aanbiedingen.

Gemakshalve ga ik ervan uit dat ik in een van de goedkoopste gemeenten van Vlaanderen woon, Menen. Aan een studio aan de Moeskroenstraat ben ik maandelijks €330 kwijt. Overigens is dit de goedkoopste zelfstandige woning die ik via de bekende vastgoedsites kan vinden.

Volgens de Commissie voor de Regulering van de Elektriciteit en het Gas zou ik vervolgens, wanneer ik voor de goedkoopste energie- en gasleveranciers in Vlaanderen kies, maandelijks minimaal 80 euro kwijt zijn aan energiekosten.

Dan nog de waterkosten. Volgens de Vlaamse Milieumaatschappij moet een 1-persoonsgezin maandelijks gemiddeld €18,50 opzij leggen voor de watermaatschappij. Hiermee komen mijn totale huisvestingskosten inmiddels op €428,50 te staan.

Er van uitgaande dat ik zo snel mogelijk aan een job wil komen, moet ik ook over de noodzakelijke middelen beschikken om te kunnen solliciteren. Ik kies voor een zo goedkoop mogelijk telefoonabonnement, van €8 per maand. Voor het gebruik van het internet wend ik mij voorlopig tot mijn sociale netwerk.

In deze geïdealiseerde situatie zou ik dus meer dan 380 euro per maand overhouden voor uitgaven in het kader van mijn gezondheid, mijn persoonlijke verzorging en de dagelijkse maaltijden. Geen vetpot, maar ook niet onoverkomelijk, zou je zeggen...

De harde werkelijkheid: zelfs in ‘de goedkoopste gemeente van Vlaanderen’ is leefloon onvoldoende

Maar dan nu van de papieren werkelijkheid naar de realiteit. We spraken een OCMW-medewerker van de gemeente Mesen, werkzaam bij de dienst budgetbeheer. Mesen is de kleinste stad van België en - net als Menen – een van de drie goedkoopste gemeenten van Vlaanderen.

Volgens het OCMW is een alleenstaande met een vervangingsinkomen in Mesen tussen de 200 en 300 euro per maand kwijt aan huur. Tot dusver lijkt bovenstaande berekening aardig te kloppen.

Het gaat echter mis wanneer de budgetbeheerder de energieprijzen noemt waar zijn cliënten maandelijks mee worden geconfronteerd: 60 euro voor elektriciteit en 130 euro voor aardgas. Bedragen die flink afwijken van de aanlokkelijke prijzen die op energievergelijkingssites te vinden zijn. Het OCMW van Mesen stelt dan ook dat de meeste mensen die een beroep moeten doen op de schuldhulpverlening leven in een slecht geïsoleerde woning.

Vervolgens krijgen de cliënten een budget van 200 euro per maand toegekend voor de boodschappen. Voor telefonie moet een herlaadkaart van 15 euro volstaan. Inmiddels staat de teller al op meer dan 700 euro aan vaste uitgaven per maand.

Hiermee zijn echter nog niet alle basisbehoeften gedekt. Om te kunnen werken zijn veel mensen immers genoodzaakt om dagelijks het kleine stadje te verlaten, waardoor er ook 50 euro per maand gereserveerd moet worden voor mobiliteit. 

Hoewel de mobiliteitskosten voor veel leefloners ongetwijfeld lager zullen uitpakken omdat er geen sprake is van woon-werkverkeer, zou een leefloner in een kleine gemeente als Mesen ook sneller moeten pendelen om ergens te solliciteren.

Het vervangingsinkomen voor een alleenstaande komt volgens het OCMW van Mesen dan ook neer op een bedrag tussen de 900 en 1000 euro per maand. Een bedrag waar iemand net van kan leven, maar zeker niet van kan participeren.

“De meeste cliënten hebben lidmaatschappen van verenigingen al opgezegd voor ze een schuldhulpverleningstraject aangaan”, zegt de budgetbeheerder. “Lid zijn van een voetbalploeg kost immers gauw enkele honderden euro’s per jaar.”

Ook zijn de meeste cliënten niet gauw meer geneigd mensen thuis te ontvangen of een verjaardagsfeest te organiseren. Kortom: hoewel de cliënten van de dienst budgetbeheer maandelijks meer geld ontvangen dan een leefloner, dreigt voor hen al een sociaal isolement.  

Onderzoekers claimen: leefloon biedt geen menswaardig leven

Onderzoekers Bérénice Storms en Karel Van den Bosch ontwikkelden met hulp van de Katholieke Hogeschool Kempen zogenaamde referentiebudgetten om te bepalen wat een individu of gezin minimaal nodig heeft om op een menswaardige manier deel te kunnen nemen aan de samenleving.

Deze budgetten zijn volgens Storms en Van den Bosch toereikend om een gezonde leefstijl aan te houden en autonome keuzes te maken over de invulling van maatschappelijke rollen. Bij de opstelling van de referentiebudgetten werd bovendien naar de mening gevraagd van gezinnen met een laag inkomen, om erop toe te zien dat de bedragen ook in de praktijk aanvaardbaar zijn.

De budgetstandaarden van Storms en Van den Bosch houden rekening met de volgende menselijke behoeften: voeding, kleding, een goede gezondheid, een veilige woning, een veilige kindertijd, rust en ontspanning en mobiliteit.

Toen de onderzoekers de uiteindelijke minimumbudgetten vervolgens vergeleken met het niveau van minimuminkomensbescherming dat in België geldt, kwamen zij tot de conclusie dat dit sociale vangnet in de praktijk verre van toereikend is om een menswaardig leven te garanderen.

Hoeveel zou ik volgens Storms en Van den Bosch maandelijks kwijt zijn om een menswaardig leven te leiden in Vlaanderen? Volgens de referentiebudgetten van 2012 zou ik als alleenstaande, niet werkende vrouw in goede gezondheid die een woning huurt in de private sector 1035 euro nodig hebben.

Dit minimumbedrag veronderstelt dat ik gezond ben, geen schulden heb en in staat ben geïnformeerde keuzes te maken. Ook houdt het budget geen rekening met eventuele ongelukken die mij de komende tijd kunnen overkomen.

Volgens de budgetstandaard zou ik maandelijks alleen al 588 euro kwijt zijn aan huisvesting: de kosten van water, energie en woningonderhoud zijn hierbij inbegrepen. Hiermee heb ik dus al bijna driekwart van mijn leefloon opgesoupeerd.

Het is hierbij belangrijk op te merken dat de budgetstandaard rekening houdt met bepaalde minimale kwaliteitseisen voor de woning: deze moet bouwtechnisch in orde zijn, een goed binnenmilieu bieden en niet overbewoond zijn. Een slecht onderhouden en onveilige woning bij een huisjesmelker is voor de onderzoekers dus geen optie.

Aangezien slechts 6 procent van de woningen in Vlaanderen wordt verhuurd via de sociale markt, hebben de onderzoekers zich bovendien laten leiden door de prijzen in de private sector.

Wanneer ik bij deze huisvestingskosten ook de maandelijkse kosten voor voeding optel, kom ik op maar liefst 740 euro. Bijna mijn gehele leefloon is nu benut.

Toch stellen de opstellers van de referentiebudgetten dat ik bijna 300 euro extra nodig zal hebben om volwaardig deel te kunnen nemen aan de samenleving. Welke kosten zien we nog over het hoofd?

Veelal gaat het om producten en diensten die nodig zijn om sociale uitsluiting te voorkomen. Om niet buiten de boot te vallen wil je immers deelnemen aan het maatschappelijke leven, jezelf van informatie voorzien, je geliefden op hun verjaardag een geschenk geven en representatief naar een sollicitatiegesprek gaan.

Hoewel sommige mensen deze zaken zullen afdoen als overbodige extraatjes, neemt dit echter niet weg dat personen - die niet in staat zijn deel te nemen aan de samenleving en noodgedwongen in een isolement leven - ook moeite zullen hebben om aan de armoede te ontsnappen.  

Netwerk Tegen Armoede: leefloon ver onder Europese armoedegrens

Frederic Vanhauwaert van het Netwerk Tegen Armoede denkt dat veel misvattingen omtrent het leefloon al voortkomen uit de ongelukkig gekozen naam, die suggereert dat men ervan zou kunnen leven. “Hier is echter geen enkele wetenschappelijke grond voor”, stelt Vanhauwaert.

Het Netwerk Tegen Armoede benadrukt dat het Belgische leefloon ver onder de Europese armoedegrens ligt. Deze grens ligt op 60 procent van het gemiddelde inkomen: dat is 1000 euro per maand voor een alleenstaande.

Volgens het jaarboek ‘Armoede in België’ leeft 15,3 procent van de Belgische bevolking onder de Europese armoedegrens. In deze groep zitten niet alleen mensen met een leefloon, maar ook mensen met een invaliditeitsuitkering of een uitkering voor langdurig werklozen.

Eigenlijk ligt de Europese armoedegrens volgens Vanhauwaert zelfs nog te laag. “Probeer maar eens rond te komen met zo’n inkomen als je totale woonkost op meer dan 500 à 600 euro per maand komt en daarnaast ook nog schoolkosten, voeding en andere vaste lasten betaald moeten worden.”

Volgens Vanhauwaert is huisvesting de grote boosdoener in het huishoudboekje van de gemiddelde leefloner. Ook hij benadrukt dat veel leefloners kampen met hoge energiekosten, omdat zij doorgaans veroordeeld zijn tot slechte huisvesting.

Het Netwerk Tegen Armoede pleit dan ook voor het optrekken van de inkomens en uitkeringen tot de Europese armoedegrens. Volgens een geïndexeerde berekening van het Rekenhof zou dit 1,5 miljard kosten.

“Dit is geen klein bedrag, maar wel haalbaar als men de armoede echt wil bestrijden”, stelt Vanhauwaert. “Dit hoeft ook niet op één jaar te gebeuren. Wij vragen wel een tijdspad zodat de optrekking gerealiseerd is op het einde van de volgende bestuursperiode.”

“De regeringspartijen hebben aan Europa en aan de bevolking beloofd om 380.000 mensen uit de armoede te halen tegen 2020”, benadrukt Vanhauwaert. “Wel, dan had men deze maatregel al lang moeten nemen.”

Het Netwerk Tegen Armoede zal daarom, op zondag 13 oktober op het Sint-Katelijneplein te Brussel, ervoor pleiten dat een volgende federale regering de uitkeringen en inkomens verhoogt. Overheidsmaatregelen die de situatie van de armen in België nog penibeler maken, zoals de degressieve werkloosheidsuitkering, worden hierbij symbolisch in de fik gestoken.


 

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

18 reacties

  • door Tine Vanhee op vrijdag 11 oktober 2013

    Inderdaad, leefloon blijkbaar al jaren niet meer geïndexeerd....

  • door Rozette op donderdag 8 september 2016

    Ik werk van mijn 17de en toen ik 2 jaar geleden 52 jaar werd besloot ik om halftijds te gaan werken omdat toen al mijn gezondheid parten begon te spelen. Ik kwam net rond met dat halftijds loon.. wat ik toen al niet makkelijk vond.. en was aan het overwegen om terug fulltime te gaan werken. Maar het lot besliste anders.. In november van vorig jaar heb ik onverwacht een operatie, een maand later volgde een nieuwe operatie.. en sindsdien op de sukkel met mijn gezondheid. Ik krijg nu amper 880 euro ziekengeld, hiervan moet ik niet alleen mijn huishuur en andere kosten betalen, maar ook medicatie, en alle andere gezondheidskosten. Ik heb nu minder loon en meer onkosten. Mijn wagen die ik nodig heb voor mijn werk kan ik niet meer betalen, buiten de extra zorgen van mijn gezondheid moet ik nu ook elke maand nog meer puzzelen om de eindjes aan elkaar te knopen. Voor mijn huidproblemen die ik al jaren heb kan ik niet meer de producten kopen. Laatst weer een ziekenhuisfactuur gehad, gelukkig heb ik hospitalisatieverzekering, maar moest ik toch nog uit eigen zak 150 euro bijbetalen. Ik kom nauwelijks nog buiten... ergens een koffie drinken kan er niet meer vanaf. Ik overweeg nu om internet stop te zetten, om wat te kunnen besparen. Nooit had ik gedacht dat ik in zo een put zou terechtkomen.

  • door Ana op vrijdag 11 oktober 2013

    Schandalige cijfers, maar het probleem is veel verreikender. Als je als alleenstaande je huisskosten zou willen drukken door bijvoorbeeld mee te doen aan een samenhuizings project, nl. een huis huren met meerdere alleenstaanden, dan wordt je doord RVA zonder pardon bestempeld als samenwonend en krijg je nog maar een schamele €300 per maand (ongeveer). Dit is pas een praktijk die volledig ontoelaatbaar is. Zo dwing je de mensen om alleen maar voor de duurste opties te gaan en ontneem je ze alle keuze. Geef toe, je kan amper je eten kopen voor een maand met dat bedrag, laat staan alle andere kosten.

  • door Guillaume du Chatel op vrijdag 11 oktober 2013

    Ze zouden er beter een echte Europese armoedegrens van maken. Dit willen zeggen: het Europese mediane inkomen als maatstaf nemen en niet het nationale, er zouden al heel wat minder armen geteld worden in ons land. Vele Bulgaarse werknemers kunnen enkel dromen van het comfort dat een Belgisch leefloon biedt, zonder te moeten werken.

    • door Rudy Baker op vrijdag 11 oktober 2013

      Haat en onverdraagzaamheid? Wat kost dat per maand? En kunt gij dat betalen?

  • door Guillaume du Chatel op vrijdag 11 oktober 2013

    "Inderdaad, leefloon blijkbaar al jaren niet meer geïndexeerd...."

    Niet waar, het leefloon wordt telkens geindexeerd als de spilindex overschreden wordt.

    http://www.mi-is.be/be-nl/ocmw/equivalent-leefloon

    Bedragen op maandbasis Vanaf Categorie 1 Categorie 2 Categorie 3 01/08/2005 417,07 € 625,60 € 834,14 € 01/10/2006 429,66 € 644,48 € 859,31 € 01/04/2007 438,25 € 657,37 € 876,50 € 01/01/2008 455,96 € 683,95 € 911,93 € 01/05/2008 465,07 € 697,61 € 930,14 € 01/09/2008 474,37 € 711,56 € 948,74 € 01/06/2009 483,85 € 725,79 € 967,72 € 01/09/2010 493,54 € 740,32 € 987,09 € 01/05/2011 503,39 € 755,08 € 1006,78 € 01/09/2011 513,46 € 770,18 € 1.026,91 € 01/02/2012 523,74 € 785,61 € 1.047,48 € 01/12/2012 534,23 € 801,34 € 1.068,45 € 01/09/2013 544,91 € 817,36 € 1.089,82 €

  • door Deput Isabelle op vrijdag 11 oktober 2013

    Hallo, ik ben ervarings- deskundige, ik ben nl 15 jaar alleesntaand geweest met vier kinderen ten laste en mijn Ex-man betaalde geen alimentaties de D.A.V.O wel maar er is geen index aanpassing. Ik heb alle mogelijke middelen en organisaties en uitvindings vermogen moet gebruiken om mijn kinderen niet té veel in de kou te laten staan en volgens mij en omstaanders is het me goed gelukt. Gr

  • door ReturnToReason op vrijdag 11 oktober 2013

    De Europese definitie van de armoedegrens is de belachelijkste die er bestaat: 60% van het mediaan inkomen. Volgens die definitie, als het mediaaninkomen 2000 euro is ligt de armoedegrens op 1200 euro. Als we in Europa met zijn allen opeens 2 keer zoveel gaan verdienen -mediaan inkomen 4000 euro- dan ligt de armoedegrens plots op 2400 euro maar het resultaat is dat er nog precies evenveel ‘armen’ zijn. Elk kind ziet toch dat dat niet klopt ?

    • door Peter BogAerts op vrijdag 11 oktober 2013

      Beste Het is perfect mogelijk een samenleving te hebben zonder mensen die onder de 60% van het mediaan inkomen zit op voorwaarde dat de ongelijkheid afneemt. Als de relatieve verhoudingen intact blijven, bv. als iedereen 2x verdient, dan blijft de armoede inderdaad even groot. De kracht van de Europese definitie is juist omdat het van armoede een relatief begrip maakt. Het veronderstelt dat als je minder dan 60% van de mediaan hebt, je onvoldoende kan participeren. Je valt dan uit de boot en dan ben je op zijn minst in sociale betekenis arm. Zolang de mediaan redelijk op een niveau ligt waarop men kan overleven, ontwikkelen in en participeren aan de samenleving is er met die definitie niets mis. En dit is in Europa het geval. Als de mensen die meer hebben dan de mediaan geven aan de mensen die minder hebben dan de mediaan dan zal de armoede dalen, met een ongewijzigde mediaan. Hopelijk schept dit wat meer begrip. Het maakt ook duidelijk dat armoede bestrijding niet zonder rijkdombestrijding kan (zie bv. Het jaarboek Armoede in Belgie 2012 op http://www.mi-is.be/sites/default/files/doc/armoede_in_belgie_2012_-_8847_-_05-01-12_-_binnenwerk.pdf).

    • door Guillaume du Chatel op vrijdag 11 oktober 2013

      Beste,

      Nu absolute armoede (iedere dag honger lijden, geen dak hebben boven je hoofd, geen gezondheidszorg, lage levensverwachting, hoge kindersterfte,...) in West-Europa bijna is uitgeroeid dankzij de economische groei die onze sociaal-gecorrigeerde markteconomie heeft voortgebracht, heeft links een nieuw soort definitie van armoede uitgevonden. En het is echt een geniale vondst, want een succesvolle, op kapitalistische leest geschoeide economie zal altijd een zekere mate van ongelijkheid voortbrengen. Echt absurd: stel dat het mediane inkomen gelijk zou zijn aan het inkomen van de CEO van Belgacom, dan zou je dus arm zijn als je minder dan 60% van dit waanzinnige bedrag verdient. Natuurlijk is dat een extreem voorbeeld, maar stel je voor: een arme Congolees die iedere dag moet wroeten voor een zeer lage levensstandaard, zou die ook denken dat onze leefloners arm zijn? Ik denk het niet. Met zo´n redeneringen kan je armoede nooit uit de wereld helpen, tenzij door een extreem egalitaire samenleving in te richten, en dat is natuurlijk het doel van onze linkse vrienden. Omgekeerd zou je dus een maatschappij kunnen hebben waarin iedereen een extreem laag inkomen heeft (bijvoorbeeld 50 euro per maand), maar hoera!, niemand valt onder de armoedegrens. Liever absolute armoede dan ongelijkheid (relatieve armoede) dus.

      • door Isis op zaterdag 12 oktober 2013

        Stel dat het mediane inkomen gelijk was aan het inkomen van de CEO van Belgacom... dan zou de helft van de bevolking minstens 2,5 miljoen per jaar verdienen. Zulke lonen zouden alleen maar mogelijk zijn als ook de producten/diensten waanzinnig duur waren (hoe zou een werkgever anders die lonen kunnen uitbetalen?). Met andere woorden: als het mediane inkomen gelijk was aan dat van de CEO van Belgacom, dan zou je met 60% van dat bedrag waarschijnlijk inderdaad moeite hebben om rond te komen, omdat je pakweg 200 euro zou betalen voor een brood.

        Bedragen zeggen niets als je ze niet relatief bekijkt.

  • door Le grand guignol op zaterdag 12 oktober 2013

    In bovenstaand artikel staat het volgende:

    "Het Netwerk Tegen Armoede benadrukt dat het Belgische leefloon ver onder de Europese armoedegrens ligt. Deze grens ligt op 60 procent van het gemiddelde inkomen: dat is 1000 euro per maand voor een alleenstaande."

    Die uitspraak is niet correct en het zou me verbazen indien Vanhauwaert het zo gezegd zou hebben. De (Europese) armoedegrens wordt niet berekend op 60% van het gemiddeld inkomen, maar wel op 60% van het mediaan inkomen. Nemen we bijvoorbeeld 5 werknemers die respectievelijk onderstaand uurloon verdienen:

    € 10 - € 11 - € 12 - € 22 - € 30 => het gemiddelde uurloon = € 17 => het mediaan uurloon = € 12

    Media refereren doorgaans enkel aan gemiddelden en ze doen dat doelbewust om de alsmaar toenemende ongelijkheid onder de mat te schuiven.

    Zo werd onlangs in alle media verwezen naar een studie van verzekeraar Allianz om aan te tonen dat "België behoort tot de vier rijkste landen ter wereld". Volgens Allianz hebben de Belgen op hun bankrekening "een gemiddeld(!) netto financieel vermogen van € 73.523" staan. Een dergelijk gemiddelde creëert - m.i. doelbewust - een foutieve perceptie.

    In een studie van de Nationale Bank van België werd er zowel gerefereerd aan het mediaan als aan het gemiddelde vermogen van de Belgische gezinnen. De mediaan van het nettovermogen bedraagt € 206.200; het gemiddelde nettovermogen bedraagt € 338.600.

    Het grote verschil tussen het mediaan en het gemiddelde vermogen duidt op een grote ongelijkheid op vlak van gezinsvermogen in België. Vandaar dat het noodzakelijk is om telkenmale zowel de mediaan als het gemiddelde te vermelden wanneer men aan cijfers in verband met inkomens, vermogens of spaargelden refereert.

    Wanneer gemiddelde en mediaan gelijk zijn is er minder ongelijkheid.

  • door jp1977 op zondag 13 oktober 2013

    Ik doe in de reacties van dit artikel de interessante vaststelling dat jullie (DWM) niet alleen preken voor de gelovigen, maar dat er ook een heleboel ongelovigen het nieuws via DWM volgen. Tof!

  • door huracan op zondag 13 oktober 2013

    Kijk, ik ben al dat geklaag stilaan beu. Leefloners , studenten aan het OCMW, enz.. Iedereen wil blijkbaar grabbelen uit de grote pot, die van de belastingbetaler. Waar alles om draait, dat is inzet , een visie op de toekomst op basis van zelfredzaamheid. Je binnen systemen niet laten doen , bewijzen dat één en ander ook anders kan Enkele voorbeelden : Wat denk je van een alleenstaande vrouw die iedere dag werken gaat voor een bedrag netto van 1000 euro per maand en tegelijk een woning heeft aangekocht en twee kinderen laat studeren. Grapje , neen , uit de realiteit gegrepen. Wat denk je van een universiteitsstudent die iedere dag in ploegverband gaat werken en daarnaast nog zichzelf bekwaamt via bovengenoemde studies, dat terwijl er twee kinderen zijn op te voeden, de echtgenote niet uit werken gaat en er tegelijk een aangekochte woning moet worden afbetaald. Ik wil niet alles generaliseren , helemaal niet. Wat ik bedoel , dat is , dat heel veel van al de klagers eens terug moeten naar het beantwoorden van de vraag : " wat kan ikzelf doen om mijn eigen situatie positief te beïnvloeden". Uiteraard , werkkracht en visie zijn noodzakelijke waarden wil men vooruitstrevend handelen. Calimero's , die komt men overal tegen, en alles is steeds weer de schuld van alle anderen. Al eens gehoord van zelfwaarde gebaseerd op zelfrespect, krachtig omgaan met de eigen situatie . Allez , raap jullie eigenzelf eens samen. Tegenslagen lok je veelal zelf uit, dat bij gebrek aan flexibiliteit in het omgaan met anderen. Vergeef mij dat harde standpunt , maar , ik kom uit een gezin waarin een verse onderbroek een heel grote luxe was. Ik kom uit een gezin waar het bad de vrijdagavond plaats vond, dat met één kuip water , waarin alle drie de kinderen moesten netjes worden gemaakt. Maar , wij hadden toch een jeugd die ons heeft geleerd dat inzet het hoogste goed was , wilden wij het straks beter hebben. Ik zie hier jonge volwassenen in mijn directe omgeving, studeren eindigt steeds weer op mislukking als gevolg , wel uit gaan werken. Gevolg, pijn in de armin het been ,de teen , dokter schrijft voor : " werkonbekwaam", Allez zeg , nu ben ik afgedankt !

    • door Le grand guignol op zondag 13 oktober 2013

      Ik adviseer de alleenstaande moeder met 2 kinderen om dringend contact op te nemen met haar vakbond. In België hebben we immers een interprofessioneel minimumloon van € 1.559,38 bruto per maand (vanaf 22 jaar en 12 maanden anciënniteit). Een alleenstaande moeder met 2 kinderen ten laste houdt daarvan, indien ze voltijds werkt, maandelijks ongeveer € 1.400 netto aan over.

      Het zou natuurlijk ook kunnen dat uw voorbeeld NIET uit de realiteit gegrepen is.

      Voor het overige hanteert u een neoliberaal argumentatiekader: u verwart het opnemen van een individuele verantwoordelijkheid met een moraliserende individualisering van die verantwoordelijkheid. Anders gezegd: elke tegenslag is volgens u het resultaat van een gebrek aan individuele verantwoordelijkheid, van individuele tekortkomingen en/of gebreken (bv. een attitudeprobleem).

  • door hansvanwynsberghe op zondag 13 oktober 2013

    Geachte,

    Ik ben er absoluut geen voorstander van om het leefloon op te trekken. Ik heb daar verschillende redenen voor, maar ik wil mij in deze reactie beperken tot mijn ervaringen als leefloner. Ik had de pech mijn rug te breken en daarna in de armoede-statistieken te sukkelen.

    Mijn ervaringen zijn zeer anders dan hetgeen in het artikel beschreven wordt. Toen ik uiteindelijk een leefloon kon bemachtigen had ik geen problemen om rond te komen. Nochtans had ik op dat moment een dikke honderd euro medische kosten (waarvoor ik geen extra opleg kreeg.) Wat ik moeilijk vond was rondkomen met uitkeringen die veel lager liggen dan het leefloon, en daarnaast het verkrijgen en behouden van een leefloon.

    In het artikel lijkt er van uit te gaan dat iedereen die zich aanmeld bij het OCMW zo maar een leefloon krijgt en dat dat zo maar iedere maand op je rekening komt. De realiteit is jammergenoeg zeer anders. Ik werd -ondanks een gebroken rug- twee maal geweigerd bij het ocmw. In totaal duurde het drie jaar voor ik effectief een aanvulling tot leefloon kreeg. Volgens mij schuilt het grootste probleem in deze "selectie" door het OCMW voornamelijk gebeurd op bureaucratisch vlak. Het is niet dat omdat ik niet voldeed aan de criteria dat ik geweigerd werd, maar wel omdat er een formulier ontbrak of omdat ik mij baseerde op foutieve informatie die het OCMW mij gaf. De regelgeving is zo complex dat zelfs het personeel van het OCMW voortdurend foute informatie geeft. (zoals: jij moet kunnen aantonen dat je geen recht hebt op dop of ziekteuitkering vooraleer wij een dossier kunnen openen.) Ook de extra's die in theorie mogelijk zijn voor leefloners, zoals een aanvulling voor medische kosten, waren in mijn geval moeilijk te verkrijgen. Ik heb nooit een opleg voor medische kosten gekregen (ondanks gebroken rug, facturen van pijnkliniek, ...).

    Een tweede aspect waar het artikel niet bij stil staat is de onregelmatigheid van uitbetalen. In theorie moet het ocmw elke maand uitbetalen, maar de praktijk is anders. Veelal moest ik drie maand wachten (omdat mijn leefloon een opleg was op mijn ziektuitkering en dat de samenwerking tussen OCMW en mutualiteit zeer slecht werkt).

    Volgens mij is de papiermolen waar je door moet en de onregelmatigheid van uitbetalen een veel groter probleem dan het effectieve bedrag dat je krijgt.

    Een ander aspect die in het artikel over het hoofd gezien wordt is het feit dat het leefloon helemaal niet de laagst mogelijke uitkering is. Een minimum dop-uitkering voor samenwonende is 400 euro, waarbij je op elke dag dat je ziek bent ook nog eens een dag uitkering verliest. Bij de ziekenkas is er zelfs geen minimum. Ikzelf kreeg 330 euro per maand. En daarmee moest ik rondkomen als alleenstaande en 100-150 euro medische kosten per maand. Als -zoals het artikel beweert- het leefloon niet voldoende is, zou het dan niet verstandig zijn om bovenstaande uitkering eerst op te trekken ? Zou het niet beter zijn om de alleenstaande-definitie van de RVA aan te passen, zodat alleenstaanden die een kamer huren ook een dop-alleenstaanden krijgen en geen dop-samenwonend ?

    Toen ik een leefloon kreeg en probeerde wat centen bij te verdienen werd dit inkomen rechtstreeks afgetrokken van mijn leefloon. Ik had er dus netto niets aan over, en zat wel met verplaatsingskosten. Zou het niet beter zijn om daar iets aan te doen zodat leefloners die iets meer willen niet gedemotiveerd worden ?

    Tenslotte wil ik nog opmerken dat er een groeiende groep mensen is in ons land die helemaal geen uitkering kunnen krijgen (illegalen, daklozen...). Iets meer hulp voor hen lijkt mij ook geen slecht idee.

    • door Le grand guignol op zondag 13 oktober 2013

      Op uw persoonlijke ervaring ga ik in deze reactie niet ingaan, al ben ik het eens met het gegeven dat er heel wat (administratieve) drempels bestaan bij de aanvraag van een Leefloon.

      U schrijft in uw reactie dat een minimum werkloosheidsuitkering voor een samenwonende € 400 betreft. Dat is niet correct. Het forfaitbedrag van de werkloosheidsuitkering voor een samenwonende bedraagt € 503 per maand; dat is het absolute minimum.

      Dergelijke minima liggen ruim onder de Europese armoedegrens waardoor ze minstens moeten opgetrokken worden tot die Europese armoedegrens.

      Heden gaat men er verkeerdelijk van uit dat het verlagen van de werkloosheidsuitkeringen ervoor zorgt dat werkzoekenden sneller een job zullen vinden. Anders gezegd: het verlagen van de uitkeringen wordt beschouwd als een activeringsmaatregel. Onderzoek wijst echter uit dat het tegenovergestelde het geval is: het verlagen van de werkloosheidsuitkeringen zorgt ervoor dat de afstand met de arbeidsmarkt vergroot en werkzoekenden bijgevolg minder gemakkelijk een job vinden. Dat heeft onder andere te maken met het feit dat mensen in armoede een permanente overlevingsstrijd voeren; het zoeken naar een job wordt daardoor aanzienlijk belemmerd (materieel, fysisch en psychisch). Bovendien zijn er nog steeds veel te weinig beschikbare jobs voor het aantal werklozen; grosso modo een verhouding van 4 werklozen per openstaande vacature. Daarbij is het belangrijk om erop te wijzen dat activering nog nooit een extra job gecreëerd heeft en dat ook nooit zal doen. Naast het activeren van werkzoekenden is het bijgevolg belangrijk dat ook werkgevers geactiveerd worden. Dit gebeurt vandaag de dag door middel van een aanzienlijke vermindering van sociale werkgeversbijdragen en lastenverlagingen (€ 14,5 miljard per jaar). Desondanks worden er in verhouding ontzettend weinig jobs bij gecreëerd. Het is nog maar de vraag of extra lastenverlagingen voor de bedrijfswereld het tij zullen keren. In het kader van de competitiviteit wordt elke lastenverlaging voor de bedrijfswereld vertaald naar winstmaximalisatie en NIET naar jobcreatie.

  • door huracan op maandag 14 oktober 2013

    Betrokkene werkt aan een 6-uren regime per dag. Inderdaad heeft zij een netto inkomen van1229 euro en niet 1000 euro zoals eerst gezegd. Details van werkelijk geïnvesteerde tijd aan " het gaan werken" laat ik buiten beschouwing. Niettemin, een leefloner heeft dat laatste probleem ook niet dacht ik zo. Niettemin, het verschil met de hier geciteerde 1000 euro is toch wel heel erg klein niet? U verwijt mij een neoliberaal referentiekader te hanteren. Daarmede kunt u natuurlijk iemand direct om de oren slaan. De realiteit is echter dat er bij heel wat leefloners e.a. inderdaad een attitudeprobleem bestaat. Ik ben voor sociaal-ecologisch-economisch verantwoord model. Echter, iedereen moet zich dan ook verantwoordelijk gedragen en niet overal de kantjes aflopen, m.a.w. het kiezen van de gemakkelijkste weg. Nogmaals, ik generaliseer hier niet.

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties