about
Toon menu
Opinie

De ‘AEL-generatie’ is breder dan de AEL

Dyab Abou Jahjah keert na bijna tien jaar afwezigheid terug naar België en plots is het kot te klein. Er wordt zelfs geschreeuwd om hem onmiddellijk in de boeien te slaan wanneer hij hier voet aan land zet (DS 17 september). Abou Jahjah mag dan wel naar eigen zeggen ouder en wijzer zijn geworden, sommigen in dit land zijn dat blijkbaar nog lang niet.
woensdag 18 september 2013

Vindt u dit artikel de moeite? Geef ons dan uw fair share.

En weer wil men weten of je nu voor de Arabisch Europese Liga (AEL) bent of tegen. Zo las ik in De Standaard dat ikzelf tot die zogenoemde AEL-generatie behoor. Altijd verfrissend om dingen over mezelf te leren van een ander. Maar wat is dat eigenlijk, die zogenaamde generatie van de AEL?

Is dat de generatie zoals die beschreven werd door Nadia Fadil in haar geweldig manifest (De Morgen 26 mei 2008)? Een generatie die politiek bewust is, niet op haar mond gevallen, een generatie die op haar strepen staat en niet onderdanig is? Een generatie die zich bewust is van de mechanismen van achterstelling en discriminatie en die zich daartegen verzet?

Wel ik heb nieuws voor jullie: die generatie bestond al lang, al van voor het onstaan van de AEL in 2000.

Ik noem ze de generatie van de verontwaardigden. De AEL is niet zomaar uit de lucht komen vallen. Het is een beweging die gevoed werd door de verontwaardiging van een generatie van jonge Belgen van veelal Marokkaanse afkomst. Een generatie die in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw al pogingen ondernam om haar stem te laten horen.

"Het is de generatie die opgroeide met een old school racisme in de straten, dat van een keffende Karel Dillen en dat van plakkaten met het opschrift ‘Verboden voor Noord-Afrikanen’"

Akkoord, die stem had toen nog veel minder bereik dan nu. Maar dat weerhield er haar niet van om iets te doen. De mensen trokken de straat op om te betogen, richtten verenigingen op, gingen in debat met de man in de straat, schreven brieven naar het departement onderwijs wanneer een school alweer weigerde een broer of zus in te schrijven. En omdat de mainstream-media ontoegankelijk waren en de sociale media nog niet bestonden, gaven ze tijdschriften uit in eigen beheer.

Alle Turken terug naar Marokko

Het is de generatie die opgroeide met een old school racisme in de straten, dat van een keffende Karel Dillen en dat van plakkaten met het opschrift ‘Verboden voor Noord-Afrikanen’. Waarmee meteen ook de Turken geviseerd werden. In die tijd werd er al eens een gevel of twee opgesierd met een boodschap aan alle Turken ‘om terug te keren naar Marokko’.

Dat is mijn generatie, een generatie die bij god niet wist op welke manier je tegen dit virulent racisme weerwerk moest bieden. Er was geen houvast, geen rolmodel, niemand deed het ons voor. Ja, er was een knagend rechtvaardigheidsgevoel dat ons ervan weerhield ons bij de gegeven omstandigheden neer te leggen, maar er was geen procedure, geen structuur. We zochten het zelf uit. We hadden geen kaas gegeten van politieke structuren, de macht van het getal of van mobilisatie.

We waren ongeorganiseerde en weinig efficiënte einzelgängers. Dat was de manier waarop mijn generatie pogingen ondernam om haar lot, en bij uitbreiding de wereld, te veranderen. En een van de logische gevolgen van dit jarenlange proces van bewustwording en verzet was onder andere de AEL. En het was goed. Want de AEL bood een structuur, bracht een politieke visie onder woorden en verenigde mensen in een legitieme en noodzakelijke strijd.

Verschillende fronten

Dat er daarna een heksenjacht losbarstte, was dan weer te verwachten. Het is een eeuwig terugkerend patroon dat het establishment zwaar uithaalt als het onmondig geachte ‘plebs’ zich begint te roeren en een serieus gesprek wil over de herverdeling van welvaart in de breedst mogelijke betekenis van het woord. Een beweging zoals de AEL is noodzakelijk maar niet voldoende, zeker nu het met die tweede en derde generatie van Marokkaanse Belgen niet goed gaat.

Een beweging zoals de AEL is een onderdeel van een brede emancipatiestrijd die op verschillende fronten gestreden moet worden. Dyab Abou Jahjah zal het dus niet in zijn eentje klaren, hoewel die indruk wel gewekt wordt. Net zo min als de emancipatiestrijd te herleiden valt tot alleen maar de AEL, valt ze ook niet samen met haar charismatische en mondige leider Dyab Abou Jahjah.

"Het is een eeuwig terugkerend patroon dat het establishment zwaar uithaalt als het onmondig geachte ‘plebs’ zich begint te roeren en een serieus gesprek wil over de herverdeling van welvaart in de breedst mogelijke betekenis van het woord"

Een beweging voor ontvoogding en gelijke rechten is een proces, het resultaat van de verenigde kracht van vele mensen samen en soms apart. Bovendien is het goed om een gezonde kritische blik te hebben op de figuur van de leider. Natuurlijk wens ik Dyab van harte welkom terug in zijn tweede vaderland. Ik ben blij dat hij zich wil aansluiten bij de honderden positieve mensen die al lang proberen onze samenleving rechtvaardiger en meer solidair te maken. Ik zou ze bij naam willen noemen, maar daarvoor is de ruimte hier te klein.

Rachida Lamrabet

Deze opinie werd overgenomen van www.kifkif.be.

reacties

4 reacties

  • door samir op woensdag 18 september 2013

    Abou Jahjah kwam hier toen als asielzoeker nog met 'frisse moed' om te 'strijden' tegen onrecht en uitsluiting. Hij geloofde zijn oren niet, dat racisme, uitsluiting en onderdrukking zelfs bij de 2de en 3de generatie Moslims schering en inslag was en nog steeds IS. Zoals wij verwacht hadden in dit zeer racistisch en bekrompen Vlaanderen, werd hij gebombardeerd tot staatsvijand number one en gediaboliseerd door de media en de politici, omdat hij hen onder tafel argumenteerde en omdat hij een geduchte gesprekspartner was voor al die zakkenvullende politici en bountys , die zogezegd de Moslims vertegenwoordigden en het goed menen met hen ...

    Hij begreep niet dat wij jarenlang het 'vergif' hebben kunnen verdragen van uitsluitingsmechanismen en racisme dat zeer diep geworteld is in de Vlaamsche identiteit en allom vertegenwoordigd in alle gelederen van de Vlaamsche maatschappij ... Het is 'vechten tegen de bierkaai en het is een ongelijke strijd, omdat de verdorven Vlaamsche mentaliteit het werk is van ettelijke generaties. Dit zal alleen maar verergen en nu uitsluiting en onderdrukking momenteel mainstream is en Vlaanderen voor de Moslims op termijn een balkanverhaal wordt, dat zijn weerga niet zal kennen ...

    Als we bijvoorbeeld Abou Jahjah zouden vergelijken met Abou Imran (alias Fouad Belkacem ), dan is Jahjah veel gevaarlijk en effectiever dan Abou Imran, omdat het AEL een veel bredere doelgroep heeft en de dagelijkse miserie verwoordt die Moslims ervaren ... Abou Jahjah verwerpt de democratie niet en wil participatie aan deze Vlaamsche samenleving. Hij gelooft nog dat er verbetering komt ... Abou Imran daarentegen gedraagt zich als een clown en is marginaal. Hij staat aan de rand van de maatschappij en wil er niks te maken met hebben, omdat hij de democratie in haar geheel verwerpt en de sharia als systeem wilt implementeren ...

    Het strafste is dat het koude zweet al uitbreekt bij sommige zakkenvullende politici, al bij het nieuws dat hij komt, zoals Gantmann, die betrokken was bij fraudedossier in Antwerpen ... Hij is gewezen Open VLD’er, Antwerps schepen voor personeels- en rechtszaken, vanaf 1995 tot hij voortijdig moest opstappen wegens zijn betrokkenheid bij een gigantische fraudezaak ...

    Het klimaat is verziekt en door Sharia4Belgium is de acceptatie en het maatschappellijk discours er niet op verbeterd. Integendeel. de brug die nooit stevig stond is als de twin towers in mekaar gezakt en we zijn beland terug op nul, ... op ground zero

    Nu, de media kennen blijkbaar maar alleen deze 2 allochtonen. Nu de ene in de gevangenis zit en zijn legerbroek heeft ingewisseld voor een gevangenistenue , zullen ze de AEL terug nieuw leven inblazen. Een AEL-hype is in de maak ...

    Abou Jahjah is nu enkele jaren 'ontgift' en zal met frisse moed terug proberen te 'vechten tegen de bierkaai', maar hij zal terug moeten constateren, dat het een hopeloze strijd zal zijn ... Vlaanderen, heeft het racisme en uitsluiting nog meer als 'a way of life' tot zich genomen en zal haar nieuwe 'joden', namelijk de Moslims, duidelijk maken: ofwel assimilatie (vernietiging van de identiteit) ofwel terugkeer naar ...

    RMM Reborn Muslim Movement De oprichter

  • door Boris Ploegaerts op donderdag 19 september 2013

    @samir riani: Het is opvallend hoe u in uw bijdrage twee dingen door elkaar gooit. In het artikel wordt gesproken over "Marokkanen" en u heeft het over "moslims van de 2de en 3de generatie".

    Dit wijst op een interessante ontwikkeling.

    De AEL was destijds een emancipatorische beweging én seculier. De meeste mensen die sindsdien tot de zogenaamde "AEL-generatie" (dixit Fadil) behoren, zijn nadien haast zonder uitzondering in religieus vaarwater terecht gekomen.

    Dat geldt voor rechterhand Achmed Azzouz die inspecteur islamitische godsdienst is geworden en ook voor het weinige aantal autochtone Belgen die deel uitmaakten van de AEL. Velen onder hen hebben zich uiteindelijk bekeerd tot de islam. Denk maar aan Eva Vergaelen en de charismatische imam van moskee "de koepel" (Suleyman Van Ael). Nadia Fadil spreekt zich als godsdienstsocioloog ook uitsluitend uit over islam gerelateerde onderwerpen. Zij analyseert de sociale achterstelling en discriminatie steevast door een cultuur-religieuze bril (het hoofddoekenverbod, etc.).

    Rachida Lambrabet negeert deze ontwikkeling volkomen. De emancipatorische strijd van weleer is verworden tot enggeestig religieus geneuzel. De reële problemen blijven echter hetzelfde, ze worden alleen anders 'geframed' en er wordt dus ook anders rond gemobiliseerd. De 'AEL-generatie' van vandaag maakt zich zorgen om hoofddoeken, halal-voedsel, gebedsruimtes op het werk, creationisme, feestdagen volgens de islamitische religieuze kalender, enz.

    Dat is dus de erfenis van de AEL, hoog tijd dat Dyab Abou Jahjah terugkeert naar België.

  • door Maarten op donderdag 19 september 2013

    Knap stuk, Rachida! zij die met heimwee dromen van een terugkeer naar een Vlaanderen à la Bokrijk waar iedereen knielde en kroop voor bazen en pastoor is bij deze gewaarschuwd: er zijn nog véél, héél véél mensen die kritisch denken en het hoofd rechtop houden. Gelukkig is er De Wereld Morgen waar ook uw mening telt, en die zich niet laat meevaren op de golven van het actuele rechtse discours in dit zielig Vlaanderen, wanhopig op zoek naar een eigen identiteit. Laat ons onze open blik richten op de wereld - er zijn genoeg zaken die fout lopen in die wereld en waar we vandaag en morgen samen aan een oplossing zullen moeten werken.

  • door Spirou op donderdag 19 september 2013

    Onze problemen liggen zelden bij anderen maar meestal bij onszelf vanwege onze eigen Vlaamse mentaliteit. Het Vlaamse volk is angstig volk en gedraagt zich alsof ze een bedreigde soort zijn. Vandaar ook hun groot wantrouwen, een baard, een hoofddoek, elk pakje is een verdacht pakje enz. ...

    We eisen een republiek en willen een plaats veroveren in de wereld maar we zijn niet eens is staat om met elkaar om te gaan want in Vlaanderen hebben we 2 soorten Vlamingen : de Goede Vlamingen en de Slechte Vlamingen.

    Ja, ik behoor tot die Slechte Klasse en toch ben ik veel liever een slechte Vlaming maar een Goede Mens dan omgekeerd, want dezen behoren meestal tot de voor hen Goede Klasse, haha. Spirou

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties