Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Opinie

De staat van de Europese Unie - De dubbele politieke moraal van mijnheer Barroso

Acht maanden voor de Europese verkiezingen sprak Commissievoorzitter José Manuel Barroso woensdagmorgen in zijn vierde zielloze 'State of the Union' over de langzame tekenen van economisch herstel in de EU, dankzij meer macro-economisch toezicht door de Commissie en een consequent volgehouden begrotingsbeleid.
donderdag 12 september 2013

Barroso pleit voor een nog meer geïntegreerde economische én politieke unie. En oh ja op 2 oktober lanceert de Commissie een plan voor een meer sociaal Europa. Maar Barroso & co bieden geen concrete toekomstvisie aan Europese burgers.

Behalve begrotingsdiscipline en economische groei, misschien ook nog iets over werkgelegenheid voor jongeren en stijgende armoede? Energiebeleid en klimaatverandering? Ging politiek niet over lange termijn? En stond economie niet in dienst van mensen in plaats van andersom?

Het probleem van Barroso & Co

Dat sommige eurocraten écht denken dat de harten van de Europeanen sneller gaan kloppen door Barroso's speech of de informatiecampagne van het Europees parlement (met de slogan 'Act, React, Impact'), is een teken van hun wereldvreemdheid. 

Zo sprak Barroso niet over waar het sterk toegenomen euroscepticisme en populistisch-nationalisme vandaan komen. Men is blij dat de euro (voorlopig) gered is en vergeet de Europeanen. We hebben behoefte aan een politieke unie, ja zeker, maar dan wel eentje met leiders die ook politieke verantwoordelijkheid durven te dragen. En enige mate van politieke eerlijkheid graag. 

Het probleem van Barroso & co is dat ze niet consistent zijn en niet eerlijk. Aan de ene kant zegt Barroso dat de EU politieker moet worden, aan de andere kant zegt hij dat de Europese Commissie een "neutrale scheidsrechter" is.

Aan de ene kant dwingt de Commissie een land als Griekenland tot asociaal beleid op basis van een sociaaleconomische tunnelvisie, aan de andere kant weigert commissaris Olli Rehn toe te geven dat er zware fouten zijn gemaakt in het aanpakken van de Griekse crisis. Dit terwijl het IMF dat wél ruiterlijk heeft erkend.

Het wordt tijd dat de Commissie zijn eigen politieke koers zet. De paradox en verwarring die de Europese Commissie zelf creëert, is deze: men pretendeert een neutraal, grijs, technocratisch bestuur te zijn, maar in werkelijkheid is het een door centrumrechtse regeringen gestuurd orgaan.

Nood aan een sterkere, politieke Unie ...

We hebben een sterkere, zelfbewuste politieke Europese Unie nodig om niet langer achter de feiten aan te hollen, maar de ruimte voor politieke keuzes te vergroten, op alle niveaus: van de gemeenteraad tot het nationale parlement en de Europese volksvertegenwoordiging.

Door beslissingsmacht te delen in Europa kunnen we juist macht terugpakken: op de speculanten, de banken, de multinationals, de belastingontduikers, de vervuilers en de mondiale grootmachten. Maar ook hier laat Barroso steken vallen, want de invloed van bepaalde lobby's op Europees beleid is heel groot. 

Op zich erkennen Barroso & co wel dat er bij de invoering van de euro is gekozen voor een gammele constructie, waardoor de muntunie nu in nood is. Maar de consequenties worden niet genomen. Men mikt louter op strikte begrotingsregels, maar vergeet private schuldenzeepbellen en economische scheefgroei.

Men praat over economisch bestuur, maar omzeilt belastingcoördinatie en gezamenlijke schuldfinanciering en het scheiden van de banken. Dat economisch bestuur is per definitie ook een politiek bestuur en moet dus democratisch gecontroleerd worden.

Als we nu bijvoorbeeld vaststellen dat de Europese Commissie onderhandelt met de Amerikaanse regering over een zeer ingrijpend vrijhandelsakkoord, en dat in sneltreinvaart doet zonder lastige pottenkijkers toe te laten, en zelfs parlementsleden er buiten houdt, dan vragen wij ons af hoe serieus we Barroso zijn gehechtheid aan democratische waarden moeten nemen.

... door Europese samenwerking

Barroso zou ook meer politieke tegenwind moeten bieden aan de Europese Raad. Veel van de uitdagingen waar we voor staan, van het temmen van financiële markten tot een leidende rol in de groene, duurzame economie van de toekomst, bevinden zich op het snijvlak van Europese en nationale bevoegdheden.

De medewerking van de lidstaten is nodig. Maar in veel nationale hoofdsteden staat men met de rug naar Brussel. Hoe langer hoe meer verdedigen nationale politici nationale belangen. Ze vergeten daarbij de belangrijkste historische les sinds de Tweede Wereldoorlog: juist Europese samenwerking was de beste garantie voor hun nationale belangen. 

De Europese Commissie houdt Europa draaiende in tijden van crisis, maar het kraakt aan alle kanten. Kansen om sterker uit de financiële, economische en klimaatcrisis te komen, worden keer op keer gemist. Daardoor verliest de EU aan invloed in de wereld en aan steun onder haar burgers.

Intussen komen er elke dag honderden werklozen bij in vele lidstaten. In landen als Spanje en Griekenland is de jeugdwerkloosheid gestegen tot meer dan vijftig procent; er ontstaat een verloren generatie.

De politieke verdeeldheid maakt de eurozone al vijf jaar tot speelbal van financiële markten. Onze economie wordt gegijzeld door zombiebanken en een doorgeslagen bezuinigingsbeleid dat de staatsschuld alleen maar opdrijft. Voor de rest van de wereld is Europa niet langer een voorbeeld, maar een zorgenkind. 

Bart Staes en Bas Eickhout

Bart Staes (B) en Bas Eickhout (NL) zijn europarlementsleden voor Groen en GroenLinks.

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

3 reacties

  • door RH op vrijdag 13 september 2013

    De EU commissie is een lobbygroep vd Grote Multinationale Ondernemingen GMO, waaronder het Duitse - maar ook het VS grootkapitaal. Vandaar ook de onderhandelingen over een vrijhandelsakkoord VS-EU dat van de EU een kolonie vh VS grootkapitaal moet maken. Een dergelijk akkoord is alleen in het 'belang' van de GMO. Het zal tal van wetten buitenwerking stellen. En het zal 100duizende jobs kosten in de EU. Er is niet meer - maar minder vrijhandel nodig. Invoerrechten op goederen uit landen zonder Sociale Zekerheid zijn nodig en niet schadelijk voor de EU. De EU moet af van dat naïeve en onvolwassen herhalen vd mantra's vd GMO.

    Het probleem is het antisociale en antidemocratische in de EU niet het budget en zelfs niet het feit dat de EU geen volledige politieke unie is. Het Merkel/Barroso/ EU bestuur bestaat uit lichtgewichten mbt macro en monetaire economie, toonbeelden van onbekwaamheid: Het wijt de crisis aan overheidsschuld wat altijd een relatief veilige belegging was en het is voor besparen wat de koopkracht vermindert in tijden van een economische overcapaciteit. De bedoeling is de lonen te verminderen en de Sociale Zekerheid: ziekte- pensioen- werkloosheid af te schaffen/ te privatiseren.

    Overigens de economische crisis zit vooral tussen de oren en ze wordt misbruikt door de hogere klasse om de lagere - en de middenklasse te bestelen, de armste eerst. Het is geen materiële crisis: Er is een overschot aan materialen, machines, mensen. Niet een probleem van concurrentie, de interne markt van 500 miljoen inwoners is belangrijker dan de export. Het is een financiële kwestie die kan opgelost worden door andere inkomstenverhoudingen, door een groter overheidsbeslag.

    Een radicaal andere koers is nodig: Een grotere koopkracht door hogere lonen- pensioenen- uitkeringen gefinancierd door hogere in de prijs vh product verrekenbare lasten in de productie. Lasten =lonen- belastingen- sociale- bijdragen. Zo komen de overheid en de consumenten aan meer geld. En de crisis is voorbij. Door jarenlange 24/7 propaganda, indoctrinatie van de meeste media zien velen dat anders.

  • door H. Michiel op vrijdag 13 september 2013

    De europarlementsleden Bart Staes (Groen) en Bas Eickhout (van het Nederlandse Groenlinks) hebben zeker gelijk dat de harten van de Europeanen niet sneller zullen gaan kloppen na de speech van Barroso; en wie zou hen geen gelijk geven als ze wensen dat de economie in dienst van de mensen moet staan. Ook dat "Barroso & Co niet consistent en niet eerlijk zijn" zullen velen beamen. Maar zijn Staes en Eickhout zelf wel zo consistent en eerlijk? Nemen we het beruchte "sixpack", de Europese wetgeving die de sociaal-economische politiek van de lidstaten in een zeer strak keurslijf dwingt van budgettaire orthodoxie, competitiviteitslogica en neoliberaal arbeidsmarktbeleid. De stemming hierover in het Europees parlement ging door op 28 september 2011. Eickhout heeft de zes teksten goedgekeurd, Staes drie van de zes. Op de sixpack volgde nog een "twopack", die bepaalt dat lidstaten hun begrotingsontwerp aan de Europese Commissie moeten ter goedkeuring voorleggen nog voor het aan het nationaal parlement wordt bezorgd. Staes en Eickhout keurden deze twopack goed ... Ze vinden het ook erg, en terecht, dat de Commissie nu zomaar kan onderhandelen over een vrijhandelsakkoord met de Verenigde Staten "zonder lastige pottenkijkers toe te laten". Maar deze bevoegdheid werd toch toegekend in het Verdrag van Lissabon, alias de verworpen "Europese grondwet", die ook door de Groenen als een democratische doorbraak werd gepropageerd? Het klopt dat ook de sociaal-democraten in grote mate dezelfde koers volgen, maar dat maakt er nog geen links alternatief voor het Barrosobeleid van. Zoals het artikel in zijn aanhef vermeldt, staan we op acht maanden van de Europese verkiezingen. Hopelijk laten vele kiezers zich niet paaien door wat gratuite prikjes in het dikke vel van Barroso!

    • door Le grand guignol op zaterdag 14 september 2013

      De wijze waarop sociaaldemocraten en groenen zich in de media trachten te profileren ten aanzien van de Europese Commissie loopt niet gelijk met hun houding in het Europese Parlement. U geeft daarvan een aantal treffende voorbeelden. Anders gezegd: de kritiek op de Europese Commissie is terecht, maar men moet er wel bij vermelden dat die Europese Commissie in het merendeel van de gevallen op de steun van de groenen en sociaaldemocraten kan rekenen. De afgelopen vier jaar zijn er heel wat mogelijkheden geweest om een motie van afkeuring jegens de Commissie in te dienen (bv. ESM, Stabiliteitspact, het kapot besparen van Griekenland met een humanitaire crisis tot gevolg); vermits dit niet gebeurd is is enige zelfreflectie van groenen en sociaaldemocraten allesbehalve een overbodige luxe.

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties