Een nieuwssite die

reclamevrij
onafhankelijk
kritisch
en gratis is?

Dat kan!

Maar enkel dankzij jouw steun

Steun ons nu!

Ja, ik doe een gift

about
Toon menu
Analyse

Radicaal linkse partijen in de EU: een sterkte of een zwakte?

De crisis duurt inmiddels zo’n vijf jaar. De Europese lidstaten gingen op de begrotingsrem staan en sleutelden aan hun arbeidsrecht. Wie, op een enkele uitzondering na, hier géén voordeel uit haalt is de radicaal linkerzijde. Waarom is het vertrouwen in hun oplossingen zoek? En wat zijn hun oplossingen?
dinsdag 13 augustus 2013

Hoewel de economische crisis begon in de Verenigde Staten, kreeg de Europese Unie er al zeer snel mee af te rekenen. Ierland, Griekenland, Spanje en Portugal werden bijgestaan door de ‘troïka’ om hun schuldenlast te beheren en de Euro niet in gevaar te brengen. Maar ook de andere Lidstaten, zonder behoefte aan noodmaatregelen, gingen op de begrotingsrem staan en begonnen te sleutelen aan hun arbeidsrecht. Ondertussen bedraagt de werkloosheid in de EU 11 %, de jeugdwerkloosheid 23 %, en bijna een kwart van de bevolking leeft met een armoederisico. Wie, op een enkele uitzondering na, hier géén voordeel uit haalt is de radicaal linkerzijde. Waarom is het vertrouwen in hun oplossingen zoek? En wat zijn hun oplossingen?

Geen eenheid in verscheidenheid

In een studie van 26 radicaal-linkse partijen met parlementaire vertegenwoordiging in de EU, stelt Luke March van de Universiteit van Edinburgh vast dat er sinds 2008 wel degelijk vooruitgang werd geboekt. De stemmenpercentages stegen met 25 %, maar dat is hoofdzakelijk te danken aan het Griekse Syriza dat bij de laatste verkiezingen meer dan 25 % van de stemmen haalde. Bovendien is de basis van waarop men in de jaren ’80 vertrok bijzonder laag. Grosso modo gaat de lijn sinds de jaren ’40 naar beneden. De relatieve stemmenwinst van de laatste jaren komt hoofdzakelijk van de sociaal-democratie die duidelijk in een crisis zit.

De vraag die ik in dit artikel wil proberen te beantwoorden is of de houding in verband met de Europese Unie voor radicaal-linkse partijen een sterkte of een zwakte is en hoe dat in de toekomst kan of moet evolueren. Bieden de partijen meer duidelijkheid dan de sociale bewegingen?

Een dergelijke vraag houdt geenszins in dat er slechts één enkele houding zou kunnen of mogen bestaan. In een studie voor de Rosa Luxemburg Stichting stelt de onderzoeker vier ideologische groepen vast binnen radicaal links.

De nieuwe Europese linkerzijde (met Syriza, Izquierda Unida, die Linke, de Franse en de Oostenrijkse KP’s, de Luxemburgers en Rifondazione Comunista) staan over het algemeen positief tegenover het bestaan van de EU. Tegelijk staan ze zeer kritisch tegenover het beleid.

In een tweede categorie zitten de ‘klassieke communisten’ (de Portugese, Griekse, Tsjechische en Slovaakse communistische partijen) die de EU enkel als motor van het neoliberalisme zien, waardoor de sociale tegenstellingen groter worden en het imperialisme hoogtij viert.

In een derde categorie worden de trotzkistische partijen ondergebracht (Portugese Bloco, de Franse LCR en LO, de Britse Socialist Workers Party, de Deense Rood-Groene Eenheidslijst). Ze zijn uitgesproken tegen de huidige EU, op eenzelfde manier als de ‘klassieke communisten’.

In een vierde categorie zitten de Scandinavische linkse partijen die van zeer kritisch tot afwijzend op de EU reageren.

Het mag echter duidelijk zijn dat de scheidingslijnen niet zo helder lopen als ze hierboven zijn geschetst. In zowat alle partijen heeft de ‘Europese kwestie’ voor verdeeldheid en hier en daar zelfs voor afsplitsingen gezorgd. Vaak heeft dat te maken met locale, historische omstandigheden, zoals in Midden-Europa, soms ook – een erfenis uit het verleden – met loyauteit aan Moskou.

De verdeeldheid kwam ten volle tot uiting bij de standpunten over het ontwerp van grondwettelijk verdrag in 2005. Slechts twee partijen waren uitgesproken voor, negen partijen waren voor een andere ontwerp-grondwet, drie partijen tegen elke vorm van grondwet en nog eens drie partijen tegelijk ook tegen lidmaatschap van de EU.

De verschillen zijn grotendeels terug te brengen tot twee fundamentele punten. Het eerste punt is de beoordeling van de EU op zich, een instelling die mee evolueert met de politieke meerderheden zoals ze in de Lidstaten bestaan – en dus vatbaar voor verandering – of een per definitie kapitalistische en niet-hervormbare onderneming. Het tweede punt van verschil is het besef of de afwijzing van de onderlinge afhankelijkheid van landen. Kunnen landen het individueel nog zien te redden in deze gemondialiseerde wereld en is socialisme in één land mogelijk? Van het antwoord op deze vragen hangt af of men een Europees beleid wenselijk, noodzakelijk dan wel verwerpelijk vindt. In geen enkele partij heerst hierover een echte consensus. Het idee van een Europese integratie verdeelt de linkerzijde, zoveel is zeker.

Europese samenwerking

Dit maakt Europese samenwerking alvast niet makkelijk. In het Europees Parlement heeft er altijd een communistische fractie bestaan. Aanvankelijk zetelden er enkel Fransen en Italianen in die nota bene nooit samen vergaderden, maar om praktische redenen wel één fractie vormden. Vandaag zetelen er 17 partijen uit 13 landen in de fractie van ‘Verenigd Links – Noordelijk Groen Links’. Het is, naast de fractie van de nationalisten, de meest heterogene fractie van het Europese Parlement. Hiermee wordt bedoeld dat er bij de stemmingen in het EP uiteenlopend wordt gestemd door de leden van de fractie. De ‘cohesie’ van de fractie bedraagt 87,61 % bij stemmingen over openbare vrijheden en justitie; 86,59 % bij stemmingen over internationale handel; 85,84 % bij stemmingen over werkgelegenheid en sociale zaken. Ter vergelijking: de meest coherente fractie in het EP is die van de Groenen. Ze haalt 94,57 %.

Hier hebben de verschillen minder met de inhoud van het beleid te maken, dan wel met de vraag of de EU als legitiem beleidsniveau wordt erkend. Zoals Gabi Zimmer, huidig voorzitter van de fractie, het op een lezing in Brussel recent aangaf, zijn heel wat afgevaardigden hoegenaamd niet geïnteresseerd in een betere Europese samenwerking. De meeste partijen, zo zei ze, zijn nog té veel met zichzelf bezig, ze hebben de mislukking van het staatssocialisme nog niet verwerkt. Hun ergste vijand is nooit de rechterzijde, maar de afgevaardigden van een andersdenkende linkerzijde. En op die manier wordt de radicaal-linkerzijde als een amoebe die zich opdeelt en opdeelt tot er tenslotte niets meer overblijft…

Niet alle partijen die lid zijn van de fractie van ‘Verenigd Links’ zijn ook lid van de Europese Linkse Partij (ELP). Hierin zitten ook partijen van landen buiten de EU en zonder enige parlementaire vertegenwoordiging. Maar sommige leden van ‘Verenigd Links’ zijn helemaal geen lid van de ELP, zoals de Griekse KKE en de Nederlandse SP.

Het is dus zo goed als onmogelijk om eensgezinde standpunten en zelfs om duidelijke scheidingslijnen te trekken. Zelfs voor punten waarrond er inhoudelijk een zekere overeenstemming te bereiken zou zijn – zoals een sterker sociaal beleid – zijn er grote verschillen over wie dat beleid dan moet gaan voeren, de EU dan wel de nationale regeringen.

Een sterke radicaal-linkse beweging die eensgezind met een duidelijke programma naar de Europese verkiezingen trekt – eventueel zelfs met één kandidaat die bij een overwinning Commissievoorzitter zou kunnen worden – zit er niet in. Ook al zijn er twee kandidaten die voldoende Europese bekendheid genieten, Alexis Tsipras van Syriza en Jean-Luc Mélenchon van het Front de Gauche, ze maken weinig kans op een algemeen akkoord.

Doet het er toe?

Een andere vraag die wel moet gesteld worden is of de Europese standpunten van al deze linkse partijen ook een invloed hebben bij de Europese verkiezingen. De legitimiteit en de geloofwaardigheid van de EU heeft met de crisis en de opgelegde soberheid een flinke deuk gekregen. Het lijkt niet haalbaar om naar de kiezers te gaan met een eis voor meer Europese integratie, wat, volgens sommige partijen, nochtans echt nodig is om duurzame oplossingen te vinden.

In feite zijn de standpunten van de kiezers vrij tegenstrijdig. Zowat 32 % van de Europese kiezers denkt momenteel dat hun land het beter zou doen zonder EU-lidmaatschap en 45 % zegt ontevreden te zijn met het huidige EU-beleid. Slechts 41 % van de kiezers denkt dat de EU de goede weg opgaat.

Toch denkt 81 % van diezelfde kiezers dat de nationale begrotingen inderdaad in evenwicht moeten gebracht worden, 23 % denkt dat de EU beter geschikt is dan de nationale regeringen om de crisis op te lossen; in alle Lidstaten is er een meerderheid om te pleiten voor strenge Europese regels op de financiële sector en op fiscale paradijzen. Een grote meerderheid denkt dat de gezondheidszorg nationaal moet blijven, maar bijna de helft van de mensen wil wel een Europees werkgelegenheidsbeleid. Er is dus wel degelijk een potentieel voor duidelijke en constructieve standpunten.

Misschien hebben diegenen die denken dat het Europese thema niet zoveel electoraal gewicht heeft, wel gelijk. De Europese verkiezingen blijven in eerste instantie nationale verkiezingen en het zijn nationale thema’s die de doorslag geven bij het stemgedrag.

Toch is hiermee de kous niet af.

Want het lijdt, ten eerste, geen twijfel dat een sterke eensgezinde politieke groep met een aantrekkelijke boodschap en een duidelijk alternatief wel degelijk het verschil zou kunnen maken in de verkiezingen. Men hoeft zich dan niet uit te spreken over de mate waarin de Europese integratie al dan niet moet versterkt worden, maar over een sterk sociaal-economisch beleid met uitzicht op werk en bescherming. Een grotere consensus hierover zou mogelijk moeten zijn. De kans dat het gebeurt is echter bijzonder klein. Of omgekeerd, dat al diegenen die pleiten voor een ‘ander Europa’, eindelijk eens zeggen wat ze daar precies mee bedoelen, welke instellingen en verdragen ze weg willen of willen wijzigen, en hoe.

Ten tweede heb ik in een recent artikel al moeten vaststellen dat ook bij de sociale bewegingen er weinig eensgezindheid bestaat over ‘Europa’. Men prijst zich gelukkig dat bewegingen, vakbonden en enkele partijen een akkoord hebben kunnen vinden rond een ‘manifest’ en een ‘alter-summit’ in Athene, maar inhoudelijk staat men nergens en men durft het debat niet eens te voeren, want men weet dat het de kleine groep verdeelt.

Ten derde is het even duidelijk dat alle nieuwe sociale bewegingen, van ‘occupy’ tot ‘indignados’, vooral niets met de klassieke partijen willen te maken hebben. Men zet zich af tegen deze ‘oubollige’, patriarchale en hiërarchische structuren, men zet zich af tegen de representativiteit, en men gaat zijn eigen weg. Wat we ook mogen denken over de slaagkansen van deze nieuwe bewegingen, het feit dat ook radicaal-links er geen aanknoping mee vindt, geeft te denken.

Ten vierde moet nog een ander punt onderstreept worden. De partijen die enig succes hebben, zoals de Nederlandse SP en het Griekse Syriza, zijn ook de partijen die hun ‘radicaliteit’ hebben opgegeven en duidelijk kandidaat zijn om regeringsverantwoordelijkheid op te nemen. Het is een punt dat voor nog meer verdeeldheid zorgt. Wie op facebook de ruzies tussen Syriza- en KKE-militanten in Brussel wil volgen, zal begrijpen dat ’radicaal-links’ lang geen ‘politieke familie’ vormt.

Tenslotte zijn er de individueel-psychologische problemen waar radicaal links moet mee afrekenen. Ze liggen aan de basis van veel te veel interne twisten die ook in de buitenwereld worden opgemerkt en het vertrouwen volledig ondermijnen. ‘’De ideologie van de linkerzijde is té vaak een onderdeel van de persoonlijke identiteit van mensen”, aldus de secretaris van de Ijslandse partij op de Brusselse conferentie. Deze linkse partij zat vier jaar lang in de regering, maar is bij de jongste verkiezingen genadeloos afgestraft, volgens hun eigen analyse wegens té veel intern geruzie.

Het is ook dat laatste punt dat er toe leidt dat totaal onbegrijpelijke beslissingen worden genomen. Hoewel het sociaal beleid het punt vormt waarover de grootste overeenstemming wordt bereikt tussen alle radicaal-linkse partijen, wordt een onderzoeksproject om nu eens concreet in te vullen wat een ‘sociaal Europa’ al dan niet kan betekenen, genadeloos verworpen. Men wil eerst uitzoeken wat ‘de crisis’ betekent en of het kapitalisme aan het kapseizen is of niet …

Wat men ook mag denken van de Europese Unie en de noodzaak of de overbodigheid van de Europese integratie, het lijkt me vast te staan dat de radicaal-linkerzijde geen toekomst kan hebben als ze de puntjes niet op de ‘i’ zet. Europese maatregelen lijken me hier en daar wel degelijk nodig zijn, b.v. om fiscale of sociale dumping tegen te gaan. Eensgezindheid zit er niet in, maar men zou klare wijn kunnen schenken in plaats van met een onduidelijke boodschap naar de kiezer te gaan. Radicaal-links is klein, maar kan niet groeien zonder te weten hoe het wil groeien.

En in België?

In België lijkt de PVDA op winst te staan, o.m. omdat meer en meer mensen het vertrouwen in de sociaal-democratie aan het opgeven zijn. Dat zou een prachtig uitzicht op een geloofwaardig en aantrekkelijk alternatief kunnen bieden, maar is het er? Komt het er? De vijf filmpjes die door de partij werden verspreid zijn erg goed, net zoals het boek van Peter Mertens dat de crisis begrijpelijk uitlegt aan de mensen. Maar dan? ‘Welk Europa willen wij?’ is de titel van de filmpjes, maar er komt geen antwoord op de vraag. Een ‘sociaal Europa’, zo wordt op het eind gezegd, tja, dat wisten we al, maar wat betekent dat? Meer Europees sociaal beleid? Minder Europees sociaal beleid? We komen het niet te weten.

Een portie utopie is onontbeerlijk bij het uitwerken van een alternatief. Maar die utopie moet ook vorm krijgen in een aantal concrete voorstellen die beantwoorden aan wat de mensen willen en verlangen. Het kiwi-model voor de gezondheidszorg, een miljonairstaks, een openbare bank, het zijn goede voorstellen. Maar hoe pak je het neoliberalisme aan met tegelijk meer en minder markt? Wat betekent ‘socialisme’ nu precies? Hoe sterk is het – al dan niet – verschillend van het socialisme van vorige eeuw? Telkens wanneer moeilijke vragen worden gesteld, komt er een antwoord dat heel sterk herinnert aan de oude vormen en gedachten. Een dialoog is niet altijd makkelijk. Terwijl ondertussen, door marxistische denkers, een bibliotheek is vol geschreven over wat en waar het denken van Marx moet worden aangevuld of gecorrigeerd, is elke openlijke kritiek hier nog taboe. Men wil ons nog steeds doen geloven dat Cuba en Venezuela goede voorbeelden zijn voor een socialisme bij ons. Tja… Ik vraag me dan af hoe veel mensen hier naar zo’n socialisme kunnen snakken?

De radicaal-linkerzijde in de EU is aan een ernstig gewetensonderzoek toe. Het resultaat daarvan zal geen eensgezindheid zijn, zoveel weten we al. Maar een duidelijke visie op het Europese integratieproces en op de beleidsniveaus die men wil inschakelen voor een aantal belangrijke sectoren, zou een grote kans bieden voor meer helderheid en meer aantrekkelijkheid. Niet de meningsverschillen vormen een probleem, wel het verbergen ervan, de valse consensus die nergens op berust.

Ten tweede lijkt een duidelijke breuk met een bepaald verleden om alle angst die er bij veel mensen nog leeft, weg te werken, me zeer welkom. Wie wil er vandaag nog ‘socialisme’ als er nog steeds het gebrek aan respect voor mensenrechten, democratie en persoonlijke vrijheden rond hangt? Als kleine ondernemingen vrezen dat hun bedrijf zal genationaliseerd worden? Dat de winkelrekken zullen leeg zijn? Wie wil dat? Waarom kan daar rond geen duidelijkheid komen? Uiteraard is dat niet het beleid dat kleinlinkse partijen vandaag voorstaan, maar dat ze breken met een bepaald verleden zou moeten gezegd worden. Want dat zijn precies de punten die de rechterzijde met veel leedvermaak aanhaalt om elk links alternatief als ongeloofwaardig af te schilderen.

Tenslotte zou het goed zijn niet langer uitsluitend naar vijanden te zoeken binnen de eigen politieke familie. De vijand is niet links, hij is rechts, neoliberaal en conservatief. En er kan al zoveel gedaan worden zonder eerst de EU te veranderen, zonder eerst het kapitalisme af te schaffen, zonder eerst … De locale verkozenen van de PVDA weten dat zeer goed en kunnen een belangrijke ervaring overbrengen bij hun militanten.

Kortom, het zou onaanvaardbaar zijn mocht deze crisis niets meer zijn dan een gemiste kans voor de linkerzijde. Er is in dit land plaats voor een partij links van de sociaal-democratie. Maar ze moet wel een groot publiek kunnen aanspreken met een heldere boodschap, met antwoorden op de vragen waar mensen mee zitten. Een boodschap die veel mensen in de brede samenleving doet verlangen naar een links beleid.

Dit artikel verscheen in Uitpers op 11/08/2013

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig.

reacties

14 reacties

  • door lucide op woensdag 14 augustus 2013

    Kijk naar de wereld, de antwoorden liggen daar open en bloot. Serieus wat zien we? Onrechtvaardigheid. Het is noodzakelijk dat we het durven zeggen, de oorzaak is de klassenmaatschappij. Je mag nu toch alles ontleden en uitrafelen tot op het bot, het is toch onmogelijk om tot een andere conclusie te komen. Willen we die echt zien? Het antwoord is simpel en tegelijk moeilijk, moeilijk te vatten. Het zadelt ons op met een gevoel van machteloosheid. Machteloosheid drijft mensen de verkeerde richting uit terwijl ze in feite tegenovergesteld willen gaan. Het duwt hen in het fatalisme door gebrek aan energie en maakt hen moedeloos. Het drijft hen in verzet dat zich uit in geweld opnieuw ingegeven door die machteloosheid. We krijgen voordurend een verkeerd beeld over de mens. Mens wordt aanzien als goed als hij meeloopt in het rijtje en niet buiten de lijnen kleurt. De mens wordt geduwd in de richting van eigenbelang en opgevoed met oogkleppen. Draaien we niet teveel mee in de pot rond de waarheid? We kennen geen andere wereld en aanzien hem als 'het normaal'. Een wereld die niemand in de grond wil hebben. Hoeveel keer hoor je niet bij een discussie 'het is altijd zo geweest' of 'ge kunt er niks aan doen' tot ' 'we kunnen niet alle problemen van de wereld op onze schouders torsen' De mens behoort tot het intelligentste wezen op aard. Kijk tot wat de wetenschap is gekomen, tot wat wij in staat zijn. Maar zien we dat wel? Zien we die rijkdom? Iedereen zoekt naar een andere wereld elk met zijn eigen beeld en middelen. De fout die we maken is dat we zoeken in het 'normaal'. We gaan het daar nooit vinden, alleen doekjes tegen het bloeden maar dat stelpt alleen maar het geneest de wonde niet. Vooreerst is het nodig dat we weten en zien dat 'het normaal' niet zo normaal is. Dat we niet verplicht zijn om dit te aanvaarden als 'het normaal'. Mens staat veel verder dan pakweg 500 jaar geleden, moet zelfs nog zover niet terug gaan. We zijn ontwikkeld, hebben hersenen die we gebruiken om na te denken. Ogen en oren die zien en horen. We voelen het onrecht.

  • door lucide op woensdag 14 augustus 2013

    Geef hierbij een voorbeeld van 'het normaal' en hoe we daar in verkwanseld zitten zonder dat we het goed beseffen. 48% van de Belgen kunnen niet sparen. Wat gaan we daar nu op antwoorden? De mensen kunnen niet meer sparen, waarheid punt. Zal hier niet bij uitleg gaan verkopen over het waarom, we weten het.

    Waarom sparen we, waarom is dat zo noodzakelijk, dat is de vraag?

    Voor een dak boven ons hoofd, een basisbehoefte. Voor als we ziek worden, gezondheid is een basisbehoefte en een recht Voor als we ouder worden, oud worden is een recht en een vooruitgang in de mensheid Voor onze kinderen, om ze te laten studeren, is een basisbehoefte en een recht Voor onze kinderen een start te geven als ze volwassen zijn, die zekerheid zouden we sowieso moeten hebben is in een wereld die zover gevorderd is. Om onze belastingen te kunnen betalen, voor onverwachte aankopen en doe zomaar voort. Daar zijn we mee bezig, stress en kopzorgen.

    In deze huidige tijd wordt dit aanzien als 'het normaal' wat niet normaal is.

    Wat het ergste is dan nog, is dat er verdorie reclame gemaakt wordt voor een bank in een krantje die de mensen wil organiseren rond het grootste solidariteitsfeest van het jaar namelijk 'ManFiesta' Blijkbaar is dat normaal en ziet niemand daar het verkeerde van in. Want een bank wordt gezien als een noodzakelijks iets in 'het normaal'

  • door jantje op woensdag 14 augustus 2013

    graag enkele persoonlijke ideeën naar aanleiding van het artikel van francine mestrum:

    radicaal links is in europa een stroming met vele wortels waar -wegens diverse overgevoeligheden?- nooit een echt vernieuwend (europees) 'links toekomstproject' op geënt kon worden. (in dit opzicht lijkt radicaal links ietwat op europees extreem rechts!)

    in belgië is radicaal links sinds '68 nooit uitgegroeid tot een volwaardige politieke stroming. de redenen moeten volgens mij vooral 'intern' worden gezocht, in het artikel van francine worden ze correct beschreven.

    de belgische 'partij van de arbeid' gaat nu een ernstige poging doen om door te breken tot in het parlement en spiegelt zich daarbij aan de nederlandse sp. de sp heeft ongeveer dezelfde roots, maakte deze sprong reeds 20 jaar geleden met succes, maar dat kon toen wèl na een 'grondiger evaluatie' van ideologie, werkwijze en standpunten. naar ik vermoed vééls te verregaand voor 'onze' pvda.

    hippe pvda-partijmodellen als peter mertens en dirk van duppen maken weliswaar verfrissende 'binnenlandse' politieke analyses, maar dat is enkel imago-lifting als de pvda en haar nevenorganisaties zich 'qua buitenland' kritiekloos invoegen in antieke & zieltogende communistische wereldverbonden: intal als supporter voor de syrische dictator assad. het eeuwige goedpraten van het socialistische cuba en het kritiekloos vereren van 'che' door de pvda-jeugd is een ander voorbeeld.

    mij lijkt het van wezenlijk belang dat radicaal links openlijk komaf durft te maken met de 'stalinistische erfenis' in diverse partijen & geledingen. het 'geloof' in een socialistische staat lijkt mij eerder een linkse 'religieuze' aangelegenheid dan een praktisch politiek streefdoel. over de kracht en de invloed van een 'gewelddadige' revolutionaire omwenteling: idem dito.

    een dergelijke komaf zou vooral ook de erkenning van het 'grondige failliet' van het sovjet-tijdperk vergemakkelijken. in duitsland is de erkenning van criticus-zanger wolf biermann als luis-in-de-pels vanaf de ddr-tijd een probleem voor 'die linke'!

    zulke 'troebele erfenissen' lijken me de 'ideële' voedingsbodem voor gekibbel, sectarisme, navelstaarderij en het (voort)bestaan van 'groupuscules'. en dus een sta-in-de-weg voor het bouwen aan een radicaal links toekomstproject.

    zelf heb ik de hoop en het vertrouwen in deze richting reeds geruime tijd verloren. ik heb veel meer hoop en vertrouwen in een groene strategie en een ecologisch project, onder meer in europa.

    jan van reusel eisden-maasmechelen

    • door svdl op woensdag 14 augustus 2013

      Sorry Jan maar uw toon is echt alles behalve eerlijk, noch correct en is allesbehalve gehinderd door enige (minstens actuele) kennis van zaken wat betreft de PVDA. Plat, gratuit, sloganesk, vanop 1000 mijl afstand... en allesbehalve inhoudelijk. Kort, ik wil wel op u ingaan wanneer u deftig en eerlijk wil blijven, maar zo, nope dat hoeft echt niet.

    • door jan peeters op donderdag 15 augustus 2013

      Inderdaad Jan Van Reusel, ge verwoordt precies waarvan ik ook overtuigd ben. Radikaal links verzuipt in zijn eigen gelijk. Ze schoppen en stampen naar alles wat rechts van hen staat (alle anderen, ook gematigd links) maar beseffen niet hoe extreem links een ramp betekende voor degenen die het moesten ondergaan. (Noord-Korea en het Sowjetregime zijn en waren geen godsgeschenken) Het is niet meer of minder erg dan wat degenen ondervinden die onder een extreem rechts of een extreem religieus systeem moeten leven. Extremiteit stoot altijd af en is en dwangbuis voor andersdenkenden. Het uitmesten van de eigen stal is helaas voor vele linkse gelovigen een ketterij. Ik heb sympatie voor vele linkse ideeën, maar als ik de fanatieke linkerzijde bezig hoor wordt ik naar rechts en centrum teruggedreven.

    • door froels op zondag 18 augustus 2013

      Jan Van Reusel maakt een lijst van wat de PVDA e d moeten afzweren uit het verleden (stalinisme, Sovjet failliet, Biermann,...). Dat is een klassiek argument om iemand of bewegingen niet te beoordelen op hun toekomstplannen. Wat zouden ze nu en morgen wèl moeten doen, dàt is de hoofdvraag.

  • door dirk1965 op donderdag 15 augustus 2013

    Indien de sociaal-democraten nationaal maar vooral binnen de EU niet zo plat op de buik waren gegaan en nog steeds gaan voor het neo-liberalisme, zou dit artikel nooit geschreven zijn. Ik vermoed zelfs dat we dan niet in deze miserie zouden zitten. Dankzij zogenaamd 'gematigd links' heeft de neo-liberale stroming jarenlang vrij spel gekregen, zijn zelfs vele van de slachtoffers van dit beleid er heilig in gaan geloven. Dat de sociaal democraten ons nu met een belerend vingertje komen zeggen dat radicaal links niet goed bezig is, is op zijn minst wraakroepend. Als we de verkiezingsresultaten bekijken, is het misschien eerlijker als gematigd links met de nodige nederigheid de recepten van radicaal links bestudeert.

  • door Helene P op donderdag 15 augustus 2013

    Dag Francine! Knap artikel, dank.

    Het gaat over politieke partijen en Verenigd Links in het EP, maar toch mis ik twee dingen:

    1) de pogingen om een breed, zowel nationaal als Europees links front op te bouwen waarvan het initiatief vooral gedragen wordt/zou moeten worden door linkse vakbonden (met hun zeer vele leden...); 2) je eigen voorstellen voor een universele sociale zekerheid als basis voor het behouden (bij ons), opbouwen (in het Zuiden) en verder uitbouwen (overal) van sociale rechtvaardigheid en solidariteit die naam waardig.

    Sommigen mogen dan wel roepen dat dit 'reformistisch' is of 'onrealistisch', maar het is een duidelijk voorstel waarmee men zonder problemen naar de kiezer in België en Europa kan gaan, lijkt mij.

    Wb de PVDA, ben ik het met je eens: enerzijds onduidelijke of afwezige analyse van zeer veel zaken, zowel binnenlands als - vooral - buitenlands en daarvoor in de plaats zweverigheid (met soms een akelige nasmaak); en anderzijds gebrek aan wezenlijke voorstellen die de kiezer een aantrekkelijk en geloofwaardig perspectief voor verandering bieden. De voorstellen zondigen daartegen... Voorbeelden: miljonairstax, ok, maar waarvoor? Alleen om een moreel punt te scoren en de miljonairs 'armer' te maken of wat? Publieke bank, ok, maar voor wie precies? B-Bank is (tot nu toe??) alleen voor mensen wier spaarboekje bol staat. (En hoe zit het trouwens met Dexia/Belfius, onze nu weer publieke bank, zou die niet het voortouw kunnen nemen als we dat echt met z'n allen willen?).

    Dan is er nog iets dat Francine in haar rijtje vergat, maar waar Belgische kiezers ook naar snakken: meer goedkope, gesubsidieerde hypotheken voor betaalbare woningen met minder (nul?) eigen beginkapitaal en garanties in geval van jobverlies, ziekte, verminderd inkomen enz.

    Ten laatste: wb Belgisch links moeten we ook afwachten wat coalitie-initiatieven en/of nieuwe partij(en) in Wallonië in 2014 opleveren. Dwz de PVDA is niet alleen. Het heeft volgens meerdere analyses althans in Wallonië (en Brussel?) bij de gemeenteraadsverkiezingen meer gebaat bij de conjunctuur in enkele industriesteden en proteststemmen dan het eigen programma en ideologie.

    Het vervolg valt dus nog te bezien, vooral gezien de zwakheden die Francine vermeldt. Maar ook van de linkse vleugel van de PS en het stemadvies van de vakbonden...

    • door RobVV op zaterdag 17 augustus 2013

      ontgoochelend... dat is alles wat ik kan zeggen over deze reaktie. Als je niet eens de moeite neemt om op de website van PVDA te kijken wat de concrete voorstellen zijn, dan kom je tot dit soort vooringenomen standpunten. een voorbeeld: de miljonairstaks. Volgens jou stelt PVDA die eis zonder uit te leggen wat er met de opbrengst moet gebeuren. Ga naar www..miljonairstaks.be daar vind je in detail waarvoor de PVDA de opbrengst zou bestemmen. Er zijn zakboekjes gratis te krijgen met tekst en uitleg over alle aspecten van de miljoanairstaks. op de website staat een pak informatie: wie zijn die miljonairs? hoeveel hebben ze exact? Tja, wat baten kaars en bril...

    • door froels op zondag 18 augustus 2013

      Beste Helene, het is een puntje naast de grote discussie hier; maar uw pleidooi voor "goedkope, gesubsidieerde hypotheken voor betaalbare woningen met minder (nul?) eigen beginkapitaal en garanties in geval van jobverlies, ziekte, verminderd inkomen enz" begrijp ik niet. Vandaag gooien banken grote leningen naar de kop van mensen zonder vaste aanstelling, ze zijn dus gevaarlijk bezig. Hoe minder eigen kapitaal, hoe groter de risico's op wanbetaling. "Gesubsidieerd": komt een hypotheeklening met levensverzekering niet meer in aanmerking voor belastingaftrek? Vindt u dat de overheid zou moeten garant staan in geval van jobverlies, ziekte...? Vergis ik mij, maar had in de VS de regering zich niet garant gesteld voor de subprimes; dat werkte juist risicogedrag in de hand (het waren wel niet de huiseigenaars die genoten van de garantie, maar de kredietverleners). Een beter alternatief waaraan ik nu denk: sociale woningen gefinancierd door de overheid; en na X jaren huur wordt men eigenaar (niet van de grond, alleen de woning).

      • door Helene P op maandag 26 augustus 2013

        [title]Dag Frank, Dat puntje in mijn[/title]Dag Frank, Dat puntje in mijn reactie doelde uiteraard op degenen onder 'radicaal links' die nog steeds lijken te denken dat woningbezit principieel 'onsocialistisch' is (hetgeen zelfs in Cuba niet het geval is om maar een voorbeeld onder vele te noemen). Verder kon ik niet explicieter zijn omdat ik niet weet wat er in Vlaanderen in dit opzicht gebeurt. Maar ik dacht zeker niet aan het hypotheekaanbod van de banken (dat overigens niet beantwoordt aan de wensen van minder verdienenden, vooral jongere, want wie heeft er tegenwoordig nog een 'vaste aanstelling'? Zelfs onder de ambtenaren?). Ik dacht aan het Waalse beleid dat eigenwoningbezit ook voor weinigverdieners aanmoedigt. Zoals leningen vnl aan jongeren van het Waalse gewest, met 0% rente en wel degelijk garanties in geval van jobverlies, arbeidsongeschiktheid enz. met bijv. max. 5 jaar veel lagere afbetalingen voor werklozen. En aan het beleid + campagne voor aankoop van sociale woningen (met de grond). Plus allerlei subsidies en 0% leningen voor renovatie, isolatie enz. en reductie van vastgoedbelasting (voor de eigen, oudere woning met lage kadasterwaarde), alle tegenwoordig afhankelijk van het inkomen. Maar nog blijft het voor lage inkomens zeer moeilijk, moeten velen zich tot de banken wenden en is de eigen woning niet beschermd in geval van problemen om zelfs relatief kleine schulden te betalen. (Een deurwaarder mag geen beslag leggen op een minimum inkomen, maar wel op de eigen woning voor om het even welk bedrag aan uitstaande schuld...) En wat doet een gepensioneerde met slechts een legaal of zelfs minimum pensioen als hij/zij geen eigen huis heeft? Ellende...

        Dit alles dus niet alleen voor sociale woningen zoals jij voorstelt, maar ook voor goedkopere oude woningen. En ja, dus - althans voorlopig? - met de grond, want anders zou je het hele systeem van grondbezit moeten herzien. Of je inderdaad moeten beperken tot sociale woningen en gezien het gebrek daaraan plus het gebrek aan geld om er meer te bouwen lijkt dat noch realistisch noch wat de mensen wensen. Een ander aspect is het successierecht voor de eigen woning, dat volgens mij ook afhankelijk zou moeten zijn zowel van inkomen als kadasterwaarde (of helemaal vervallen?). Ik zie althans veel erfgenamen met laag inkomen die de bescheiden woning van de ouders moeten verkopen omdat ze het successierecht (en de medische rekeningen, begrafenis enz...) niet kunnen betalen en dan zelf aangewezen zijn/blijven op een sociale woning. Om nog niet te praten over vastgoedprijzen...

        Maar goed, nu zijn we ver van Francine's artikel. Ik wilde alleen wijzen op het belang dat Belgen hechten aan de eigen woning als ook een vorm van zekerheid.

  • door Jan Hertogen op vrijdag 16 augustus 2013

    Interessante en noodzakelijke analyse, de academische wereld die een bijdrage levert aan het 'marxistische' wetenschappelijke denken, zeg maar het historisch materialisme, daarmee wordt links krachtiger en sterker.

    PVDA/PTB+ onontkoombaar kern van linkse eenheid 2014, zo luidde de analyse in http://www.npdata.be/BuG/188-Links-in-de-verkiezingen-2012/. Niet alleen een historische analyse maar ook een historische kans biedt zich aan.

    De opdeling van de Rosa Luxemburg Stichting in vier soorten links brengt ook wat bij, al is het maar omdat het interessant is na te gaan welke van de 'klassieke' Communistische Partijen al aansluiting gezocht heeft met de eerste groep, Syriza, Die Linke, Front de Gauche, in feite Europees Links, dat nota bene toch 19 mandaten heeft in Europees Parlement, naast de 16 andere waarmee ze Verenigd Links/Noords Groen-Links vormen.

    Op het bijgewerkte schema met Links in Europa, zie http://www.npdoc.be/europees-links/tabellen/Overzicht-Links-Europa-2013-08-16.xls, kan men zien dat de oude KP van Spanje en Zwitserland lid is van Europees Links en dat de oude KP van Duitsland en Cyprus waarnemend lid zijn van Europees Links. Deze drie partijen waren in juni 2013 nog aanwezig op het Internationaal Communistisch seminarie dat jaarlijks door de PVDA/PTB in Brussel wordt georganiseerd.

    In bijgaande tabel kan men zelf nagaan welk de leden v-zijn van de diverse linkse verzamelingen in europa en de wereld, met in de hoofding een rechtstreekse link naar de betreffende websites waarvan de gegevens betrokken zijn: http://www.npdoc.be/europees-links/tabellen/Overzicht-Links-Europa-2013-08-16.xls.

    Als we terug gaan naar de 14de Internationale Meeting of communist Workers in Beiroet, eind 2012, zie ook http://www.dewereldmorgen.be/blogs/jan-hertogen/2012/12/28/68-kommunistische-en-arbeiderspartijen-in-beiroet; waar ook de PVDFA/PTB aanwezig was, zien we dat daar ook de KP van Finland, Frankrijk, Italië (Rifondazione Comunista) en Spanje aanwezig waren, allen vaste leden van Europees Links. Daarnaast was de CP van Syrië, Duitsland, Italië (de oude KP) en Tsjechie aanwezig, allen waarnemend lid van Europees Links.

    Op vier jaar tijd is Europees Links verder uitgegroeid tot een verzameling van links die het potentieel heeft een essentiële rol te spelen in het versterken en krachtiger maken van Links.

    Met deelneming aan het verdriet om de leemte die Lothar Bisky, oud voorzitter van die Linke en Europees Links nalaat voor al degenen die een linkse eenheid genegen zijn in Europa en de wereld: http://www.die-linke.de/dielinke/aktuell/

    Jan Hertogen, individueel lid van Europees Links.

  • door froels op zondag 18 augustus 2013

    Het tekort aan gemeenschappelijke visies is ontnuchterend. Twee citaten uit het artikel die overeenstemmen met mijn ervaringen: "Hun ergste vijand is nooit de rechterzijde, maar de afgevaardigden van een andersdenkende linkerzijde". "De vijand is niet links, hij is rechts, neoliberaal en conservatief". Het tekort aan voorstellen voor concrete maatregelen op Europees niveau: dat bleek ook tijdens de Gentse Feestdebatten. Toen aan Peter Mertens concrete maatregelen tegen de crisis werden gevraagd (door Tom Ronse en Eric Goeman), begon hij over iets anders. Gemiste kans dus.

  • door desteven op donderdag 22 augustus 2013

    http://libcom.org/library/workers-councils-economics-self-managed-society-cornelius-castoriadis Het mag dan wat utopisch en bij momenten technocratisch klinken, deze tekst probeert een visie te geven op wat socialisme kan worden. De auteurs schetsen een volgens mij toch potentieel realistisch beeld van wat we er ons in de 'ontwikkelde' wereld in de 21ste eeuw bij kunnen / moeten voorstellen. Het is geen verkiezingsprogramma maar het is voor op recht naar een antwoord op zoek zijnde mensen volgens mij wel iets waar ze wat aan kunnen hebben en dat ze ook als leidraad kunnen gebruiken in hun syndicaal en politiek handelen...

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties