Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

Ja, ik wil steunen

Sluit dit venster

about
Toon menu
Analyse

Besparingsdogma’s overheid gaan ons begrip te boven

De Belgische economie (het bruto nationaal product) is gekrompen in de eerste 3 maanden van 2013. Over de eurozone in haar geheel is die krimp al bezig sedert 6 kwartalen, dus sedert 2011. Niet onverwacht steeg het aantal werkzoekenden verder tot al 26 miljoen.
maandag 3 juni 2013

Het werklozencijfer verschilt sterk van land tot land, bijvoorbeeld 26,8 percent in Spanje, en 27 percent in Griekenland (cijfers februari 2013) en in Duitsland slechts 5,4 percent. In Duitsland wordt het cijfer gedrukt door de mini-jobs, met lonen onder de armoededrempel. Van de actieve Duitse bevolking was 14,8 percent arm, tegenover 11,7 percent in België (in 2010, volgens Eurostat; er zijn geen recentere cijfers! Bea Cantillon & Natacha Van Mechelen). Nu zopas blijkt uit de volkstelling dat er 80,2 miljoen Duitsers zijn, in plaats van 81,7 zoals eerder gedacht (dus 1,5 miljoen minder), durf ik stellen dat de procenten over armoede en werkloosheid zouden moeten verhoogd worden, met meer dan 1/10.

Duitse economie stokt

Het interessantste over Duitsland is het volgende (Bloomberg): “Duitse kleinhandelsverkopen daalden in april onverwacht voor de derde maand, terwijl de werkloosheid steeg, wat suggereert dat het herstel in Europa's grootste economie moeite heeft om zich te handhaven". Ondanks de mini-jobs dus.

De eenvoudigste verklaring is de afhankelijkheid van de Duitse bedrijven van export; die hapert vermoedelijk omdat haar euro handelspartners allemaal aan ‘t besparen zijn. Om te kunnen verkopen en te exporteren, zijn er immers zoveel mogelijk klanten nodig die voldoende koopkracht hebben; en beide nemen af, door de besparingen bij de overheden, en door de schrapping van banen in de privé-sector.

Europees begrotingsverdrag

Het is in deze toestand van krimpende productie, stijgende werkloosheid en armoede, dat de ambtenaren van de Europese Commissie (EC) berekend hebben dat België nog 4,5 miljard extra overheidsbestedingen moet schrappen, dit jaar 2013 en 2014. Bovendien stemmen de parlementen het Europees begrotingsverdrag, dat de regeringen voortaan verplicht om jaren aan een stuk verder  te snoeien voor miljarden ten koste van de bevolking.

Immers, het begrotingstekort moet elk jaar opnieuw onder 0,5 percent van het BNP blijven (nu is het meer dan 3 percent), maar bovendien moet de overheidsschuld op twintig jaar worden afgebouwd, tot ze niet meer bedraagt dan 60% van het BNP. Aan de hand van de huidige schuld en BNP (laatste cijfers Nationale Bank, mei 2013) kan men berekenen dat dit neerkomt op 7,78 miljard die de overheden in ons land elk jaar opnieuw moeten schrappen in hun bestedingen (1/20 van het verschil tussen schuld en 60 percent van het BNP).

Indien het BNP verder krimpt, stijgt het cijfer van de nodige besparing (de verhouding tussen schuld en BNP wordt groter). Krugman legt uit (in zijn laatste boek), dat het BNP al krimpt door het schrappen van overheidsbestedingen: niet voor hetzelfde bedrag, maar met een multiplicatorfactor. Die factor schat men op 1,5x (Krugman). Dus als we 4,5 miljard schrappen uit de overheidsuitgaven, daalt daardoor het BNP met zowat 6,75 miljard (andere factoren gelijkblijvend). Omgekeerd geeft Krugman een voorbeeld waar een verhoging van de overheidsbestedingen, het BNP doet stijgen met 1,5x het bedrag.

Boven ons begrip

Het is niet te bevatten, welke kaalslag de uitvoering van deze verplichte besparingen concreet zullen betekenen voor de dienstverlening die door de overheden gefinancierd worden: onderwijs, politie, justitie, transport, cultuur, gezondheids- en ouderlingenzorg, drinkwater… Is er iemand die beseft dat we snel naar Griekse en Spaanse toestanden zullen gaan? Omdat Obama na een eerste injectie van honderden miljarden, wat zuiniger werd, ontsloegen de Amerikaanse staten honderduizenden leraars in het onderwijs (Krugman).  

Waarom?          

Aan de basis van deze beslissingen ligt het geloof (misschien Geloof met een hoofdletter), dat schulden van de overheden schuldig zijn, dit wil zeggen zonde. Nobelprijswinnaar Paul Krugman zowel als Paul De Grauwe hebben gewezen op deze ethische, religieuze dimensie van het soberheidsdiscours.

Karel Van Eetvelt, UNIZO-voorzitter, vertegenwoordigde de mening van veel opiniemakers en zelfverklaarde “hoofdeconomen”, op Terzake: “als wij in een bedrijf meer uitgeven dan er binnenkomt, gaan we failliet”. Of: als een gezin meer uitgeeft, enz.

Beseft Van Eetvelt dat deze uitspraak, ten eerste onjuist is, en bovendien, dat de overheid geen gezin of commercieel bedrijf is? De uitspraak is onjuist, omdat zowel bedrijven als veel gezinnen functioneren met geleend geld. De meeste bedrijven hebben torenhoge schulden, tegelijk met grote nettowinsten. Deze laatste keren ze uit aan bestuurders en aandeelhouders. Sommige bedrijven lenen geld om hogere dividenden te kunnen toekennen (bijvoorbeeld Telenet).

De grote rol van leningen aan bedrijven wordt bevestigd door de dagelijkse klacht van de bedrijfswereld, dat het sedert de crisis zo moeilijk is geworden om aan een lening te geraken. De banken zijn minder bereid risico’s te nemen, klinkt het dan. Tja, misschien is dat niet zo dom, toch? Anderzijds zijn er meer mogelijkheden om te lenen dan wordt voorgewenden is die klacht voor een deel een public relations-truc, om aan overheidssteun te geraken

Wat gezinnen betreft: wie koopt een woning zonder lening? Ook heel wat gezinnen hebben meerdere kredietkaarten die regelmatig in het rood staan.  Niet dat ik ze dat zou aanraden, want de intresten zijn torenhoog, en soms wordt het totaal teveel om te kunnen terugbetalen. Maar het onderlijnt nogmaals dat de economie (in dit geval de aankoop door consumenten) blijft draaien dankzij geleend geld.

Besparen in een recessie

Echter, dit leidt de discussie af van de hoofdzaak, namelijk dat we tijdens een recessie nog meer zullen besparen, omdat de overheden daartoe verplicht worden door Europese regels. Dat die regels ooit wel goedgekeurd zijn door de Europese Raad van ministers van financiën, of door een parlementaire meerderheid (feit waarop Marianne Thyssen, Europees parlementslid voor CD&V, de aandacht vestigt), verandert niets aan de dramatische gevolgen voor nu en voor de toekomst van de bevolking van de eurozone.

Paul Krugman bespreekt de argumenten van de voorstanders van de soberheid, de “austerians” (afgeleid van austerity). Meerdere van die argumenten vindt men terug in de recente lezing door de gouverneur van de Duitse centrale bank, Jens Weidmann. Zijn mening is zeer de moeite waard. Hoge overheidsschulden zijn gevaarlijk en Weidmann laat doorschemeren dat ze één, of de oorzaak zijn van de crisis. Dat overheidsschulden in de meeste landen pas begonnen stijgen na het begin van de crisis (zoals Krugman laat zien), bespreekt Weidmann niet; en evenmin dat de overheidsschuld zeer hoog is in de VS zonder dat er een vergelijkbare crisis blijft aanslepen.     

Maar Weidmann geeft wel enkele doorslaggevende redenen waarom hij voor besparingen is. Hij verwijst naar Reinhart en Rogoff. Onlangs bleek dat de conclusie van deze Amerikaanse economisten (over het oorzakelijk verband tussen zeer hoge overheidsschuld en recessie) onbetrouwbaar, om niet te zeggen, vervalst is. Ook herinnert Weidmann aan gebeurtenissen uit 1970 toen er in Duitsland hoge inflatie was van de mark (alsof een gebeurtenis uit het verleden identiek is aan vandaag).

Maar veel principiëler is zijn uitspraak: de centrale banken moeten de prijsstabiliteit verzekeren; maar zich daarentegen niet inlaten met politieke motieven. De injectie van vers geld in de economie heeft een herverdelend effect op de inkomens, zegt hij, en dat is niet de taak van de centrale banken, maar van de parlementen.  De banken moeten onafhankelijk zijn van de politiek, zegt Weidmann.

Dit is een heel interessante redenering, omdat het gaat om een principe, een ideologie; niet om een economische wetmatigheid of mechanisme teneinde een verbetering van de toestand te bekomen. Hij vertelt dat in 1993 de Franse centrale bank onafhankelijk werd; en sedertdien ging het beter: de inflatie daalde. Dat Weidmann zich sterk laat leiden door een keuze voor een bepaalde samenleving, en minder door wetenschappelijke argumentatie, wordt aangetoond door zijn herhaald gebruik van de uitdrukking: “Ik geloof dat…” (I believe), en “in my view”, dus het is mijn persoonlijke keuze. Een grote waarde is “fiscale discipline”, wat betekent dat de overheid niet (veel) mag lenen.

Tussen haakjes: het principe van Weidmann staat ook in de statuten van de Europese Centrale Bank: die moet zich niet bezighouden met economisch beleid, noch met werkloosheid; alleen met het laag houden van de inflatie. Zie: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2011/09/12/dogmatici-rijden-economie-in-de-vernieling-deel-1

Over dit argument zegt Krugman niet zoveel: “het is een open vraag hoe bindend die statuten in feite zijn, en ik neem aan dat de ECB een middel zou kunnen vinden om een matige inflatie te verdedigen" (“rationalize”) (Krugman pleit voor een inflatie van 3-4 percent per jaar). Deze opmerking gaat voorbij aan de onafhankelijkheid van de bankbestuurders die vrij zijn te beslissen wat ze willen, op een blauwe maandag, of volgens hun humeur.

Veel “austerians”, waaronder economisten en, in de VS de Republikeinen, zeggen dat veel overheidschuld niet te dragen is (not sustainable). Want ze leidt tot stijging van de intrest die overheid moet betalen aan “de markten”, wil ze nog obligaties verkocht krijgen. Krugman toont aan dat er geen sprake is geweest van stijgende intresten – behalve dan in de eurozone.

Inderdaad, overheden die geld lenen, moeten kunnen rekenen op hun centrale bank, om geld bij te drukken, of om overheidsobligaties onbeperkt op te kopen. Wat Paul De Grauwe “the lender of last resort” noemt, voor het geval dat op de vrije markt de obligatiekoersen dalen en hoge intresten worden geëist. Zo’n centrale bank is er in de VS, de UK, Japan, Zweden (maar niet in Finland, een euroland!).

In de eurozone mag de ECB geen geld uitlenen aan overheden, volgens de statuten, en ze wilde aanvankelijk ook geen obligaties opkopen. Het duurde een hele tijd vooraleer Mario Draghi, de weerstand van de Duitse en andere bestuurders overwinnend, toch beloofde de euro te redden, koste wat kost, en de historische woorden sprak – “And believe me, it will be enough” (half 2012). Maar in 2011, midden in de crisis, verhoogde de ECB nog zelf de rentevoet; terwijl ze die had moeten verlagen om groei te bevorderen, zoals de FED deed in de VS.

Ook stelt de ECB nog steeds strenge voorwaarden aan de staat die euro’s nodig heeft: vermindering van de bestedingen en overheidspersoneel, verlaging van lonen en pensioenen, en andere maatregelen die de koopkracht en dus de afzet van bedrijven aantasten. Dit leidt dan tot nieuwe afdankingen in de privésector. Dit danken we dus aan de onafhankelijkheid van de ECB en van de andere europese centrale banken. Zelfs als de mensen op straat zouden doodvallen van de honger of een epidemie: het is hun zaak niet.

Ongelijkheid neemt toe

Het IMF (zoals men weet een marxistische-anarchistisch-revolutionaire instelling …) beschrijft haarfijn wat elke syndicalist aanvoelt met de natte vinger en rond zich ziet gebeuren: dat inkrimping van de overheidsbestedingen de inkomensongelijkheid doet toenemen (de zgn. Gini coëfficiënt). Een bezuiniging van 1 percent van het BNP doet de gini meteen steil de hoogte inschieten, en dat effect heeft 10 jaar nodig om weg te ebben (IMF, fig A.1.1.1, blz 58, http://www.imf.org/external/pubs/ft/fm/2012/02/fmindex.htm ). Het IMF beveelt dan ook aan, dat bezuinigingen (“fiscale consolidatie” – prachtige newspeak) best zouden gepaard gaan met herverdeling van de inkomens en voldoende sociale bescherming…

In ons land beginnen de effecten van de crisis en de beleidsmaatregelen zich nu pas te tonen, zeggen prof Bea Cantillon en Rudi Van Dam (Federale Overheidsdienst Sociale Zekerheid). Echtparen zonder werk, maar mét kinderen, hebben nu een armoedericiso van 75 percent; 13,9 percent van de kinderen leeft in zo’n gezin, tegen 8,9 percent in 2006. Volgens Cantillon is één oorzaak, de inkrimping van de werkloosheidsuitkeringen voortvloeiend uit het activeringsbeleid. Tja…

Dat de meeste Belgische politici het begrotingsverdrag goedkeuren, is dus niet echt te begrijpen, tenzij door verdwazing, onwetendheid en hersenspoeling door de commerciële media en ontelbare experten.

Wat is het belangrijkste?

Paul Krugman en Paul De Grauwe beperken zich tot de wetenschappelijk analyse van de economische en financiële maatregelen. Beiden stellen de wanen (“delusions”) vast die de beleids- en opiniemakers hanteren. Maar hoe kan het, dat de EC, de meerderheid in het Europees parlement en de Belgische regering zo dom zijn; en wij zo slim? 

De Grauwe licht een tipje van de sluier op, als hij schrijft (DM, 3/6): “De beleidsadviezen van de EC hebben dramatisch negatieve effecten gehad”. Dat vindt de EC waarschijnlijk niet, en evenmin Weidmann, enz. Zo komen we tot de fundamentele vraag: dramatisch negatief voor wie? De samenleving is geen monoliet, maar een verzameling van diverse sociale groepen, privébedrijven en overheidsinstellingen. En daartussen zijn juist grote verschillen. Niet voor iedereen is de crisis “dramatisch negatief”. Zelfs het IMF erkent dat (zie hierboven): de ongelijkheid neemt toe.

Samengevat: De soberheidswoede die de EC hanteert en die door hoofdeconomen van banken en andere denktanks herhaald wordt, berust niet alleen op een denkfoutje. Het gaat om een essentieel verschil in doelwit. Simpel en bondig samengevat: de experten van de EC, van het bedrijfsleven en van de financiële sector streven prioritair niet naar groei van de werkgelegenheid, zelfs niet naar groei van het BNP; maar naar behoud en groei van de netto bedrijfswinsten.

In al hun redeneringen en beheersdaden worden ze geleid door dat doelwit. Behoud van de nettowinsten hebben zij reeds met succes verkregen (zie hun eigen winstcijfers) door massaal personeel te schrappen en in een aantal landen de lonen en pensioenen te verlagen, alsook de sociale voorzieningen. Investeren teneinde de productie te verhogen, is meestal oninteressant, want de afzet (verkoop) stagneert of daalt; terwijl het wel mogelijk is de nettowinsten te handhaven door minder personeelskosten.

Om zulks in de toekomst ook te kunnen verwezenlijken, is onafhankelijkheid tegenover de politiek (de democratisch verkozenen) nodig. De financiële sector (de centrale bankiers) heeft die onafhankelijkheid juridisch reeds verkregen en verankerd. Door de geplande Europese bankenunie (Marianne Thyssen en co) zal ook de greep op privébanken en hun klanten/spaarders juridisch vergroot worden. De kiezers hebben hierover dan niets meer te zeggen.  

De Kamercommissie Buitenlandse Zaken (!) vat de bespreking van het Begrotingsverdrag aan, op woensdag 5 juni in de namiddag.
Zie http://www.dekamer.be/kvvcr/showpage.cfm?section=/comm&language=nl&cfm=/site/wwwcfm/agenda/comagenda.cfm?pat=PROD-commissions&type=full&com=1324-325_00#Woensdag

Actie aan Waals parlement tegen het Begrotingsverdrag: http://www.lef-online.be/index.php/8542-betoging-tegen-het-budgetair-pact-aan-het-waals-parlement

Bronnen:

grafiek Nationale Bank van België: http://www.bnb.be/app/DQSI/SIGRAPHICS/Graphs.html?l=nl&t=1)

Paul Krugman: "End this depression now!". W.W. Norton, New York, 2013. Opdracht: "To the unemployed, who deserve better".

http://www.tijd.be/opinie/analyse/Mini_of_niet_meer_jobs_in_Duitsland_doen_armoede_niet_dalen.9350577-2336.art?highlight=cantillon

http://www.bloomberg.com/news/2013-05-31/euro-area-jobless-rate-rose-to-record-in-april-amid-recession.html

http://www.lef-online.be/index.php/8517-begrotingsverdrag-een-bijzonder-riskant-avontuur

http://www.bundesbank.de/Redaktion/EN/Reden/2013/2013_02_25_weidmann_paris.html

http://www.tijd.be/opinie/analyse/Europa_voert_uit_wat_we_samen_hebben_gevraagd.9352388-2336.art?highlight=marianne%20thyssen

http://www.tijd.be/nieuws/archief/Zwakkeren_beginnen_crisis_nu_pas_echt_te_voelen.9352028-1615.art?highlight=cantillon

Nobelprijswinnaar Economie Krugman: tijdsevolutie van intrest op staatsobligaties vergeleken met ECB optreden en soberheidsbeleid, door Joe Weisenthal, een financiële analyst, en bijgetreden door Paul Krugman: http://krugman.blogs.nytimes.com/2013/05/10/all-about-the-ecb/

http://www.businessinsider.com/in-one-chart-heres-why-roger-altman-is-wrong-about-how-the-markets-forced-austerity-on-europe-2013-5

Krugman: nachtmerrie in Portugal:  http://krugman.blogs.nytimes.com/2013/05/27/nightmare-in-portugal/

Vorig artikel over het Begrotingsverdrag: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/03/03/europees-begrotingsverdrag-doodsteek-voor-de-overheden

Over de Europese Bankenunie: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/09/14/marianne-thyssen-wil-bankentoezicht-door-bankiers

Joseph Stiglitz over de Europese waanzin: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/05/20/nobelprijs-economie-stiglitz-opzettelijke-onwetendheid-van-europese-leiders-crim

Deze nieuwssite is niet-commercieel, onafhankelijk en 100% gratis dankzij uw steun. We rekenen op uw fair share. Maandelijks, Jaarlijks, Eenmalig. Giften vanaf 40 euro zijn fiscaal aftrekbaar.

reacties

17 reacties

  • door Frank Roels op zaterdag 31 mei 2014

    Daar is Olli Rehn weer! Nochtans waren er Europese verkiezingen, en komt er een nieuwe Commissie. Wat heeft hij dan nog te vertellen? Ach, hij past alleen de regels toe die de gezamenlijke ministers van de eurozone hebben onderschreven. "Hij legt een bommetje onder de Belgische begroting" weet De Tijd: http://www.tijd.be/nieuws/archief/Rehn_legt_maandag_al_bommetje_onder_Belgische_formatie.9507051-1615.art?highlight Helemààl democratisch is er beslist dat de nationale parlementen niets meer te beslissen hebben, behalve de verdere besparingen (lees: tenkoste van de bevolking) goed te keuren .

  • door Frank Roels op donderdag 17 juli 2014

    Stand van zaken op 17 juli 2014: de inlevering opgelegd aan de overheidsfinanciën is groter geworden: http://www.lef-online.be/index.php?option=com_content&view=article&id=9911&Itemid=999

  • door Frank Roels op vrijdag 13 juni 2014

    In juni 2014 is Jens Weidmann daar weer. Alsof hij Mario Draghi wil waarschuwen: "dààr niet aan beginnen!". Wat de VS Federale Bank, en de Bank of England al jaren doet, sedert de kredietcrisis (en recentelijk ook Japan), nl voor miljarden overheidsobligaties opkopen, dàt mag niet in Europa. Zegt Weidmann: "Hoewel het opkopen van staatsleningen een veel gebruikte monetaire beleidsmaatregel is, is het niet zonder risico's", zei Weidmann bij een economische conferentie in Kroatie. De aankopen kunnen overheden goed van pas komen, maar een 'ruw ontwaken kan volgen wanneer de aankopen worden verminderd of volledig gestopt'. Geen probleem is er natuurlijk voor Weidmann dat de ECB de commerciële banken overstroomt met geld: kunnen ze lekker winst mee maken. Grappig dat deze man van risico's durft spreken in hoofde van de overheden...Wie veroorzaakte alweer de crisissen, en wie moest de banken redden? Misschien wordt Weidmann wel meteen de mantel uitgeveegd door een expert betoog; maar daar vertellen de commerciële media niets over. Hij krijgt wel een megafoon.

  • door froels op dinsdag 4 juni 2013

    De "sociaal-economische barometer" van het ABVV (jan 2013, 32 blz): http://issuu.com/abvv/docs/abvvbarometer_2013?e=1432543/2935383

  • door cobaco op dinsdag 4 juni 2013

    Basisprincipe van gezond budgettair beleid: "je inkomsten en uitgaven moeten op lange termijn mijn of meer gelijk zijn"

    Ja, je kunt tijdelijk meer uitgeven door te lenen, maar op de lange termijn kun je niet blijven lenen, en ooit zul je dat geleende geld terug moeten betalen.

    De bovenstaande 2 paragrafen zijn denk ik niet controversieel. Dat is gewoon gezond verstand.

    Wat we de overheid momenteel doet is: 1) een (veel te optimistische) schatting maken van hoe de economie het gaat doen. 2) op basis van die schatting, een schatting maken van het verwachte overheidsinkomen 4) dat geldt alvast uitgegeven 5) vervolgens ettelijke keren per jaar vaststellen dat de schattingen verkeerd waren en we de begroting moeten bijstellen met alle problemen die, en politiek drama dat, daaruit volgt.

    De historische feiten zijn overduidelijk: Belgostat heeft cijfers teruggaand tot 1970 en op die 43 jaar tijd hebben we slechts 2 keer geen tekort gehad. De conclusie is onmisbaar. De gebruikte methode werkt niet.

    Een tekort van 3% klinkt weinig, maar voor klein België is dit 6 miljard per jaar!

    Oproepen voor verdere financiële onverantwoordelijkheid zijn de grootst mogelijke stommiteit. Wat we nodig hebben is een overheid die op een verstandige manier budgetteert.

    Dat is niet moeilijk, enige wat ze hoeven te doen is het geld pas uitgeven nadat het binnenkomt (i.e. geen natte-vinger-werk meer). Dat staat verder volledig, 100% lost van waaraan je geldt besteed.

    Wat het afbouwen van de staatsschuld en de sanering die Europa eist betreft:

    We zitten in belgie momenteel met een historisch lage rente van iets meer dan 2%.

    Ondanks die historisch lage rente is er in 2012.... 13,3 miljard euro aan rente op staatsschuld betaald

    Om dat in perspectief te zetten, we hebben in 2012: - slechts 6,8 miljard uitgegeven aan werkloosheidsuitkeringen, - slechts 2,5 miljard uitgegeven aan die (zogenaamd) veel te dure brugpensioenen - slechts 26,8 miljard uitgegeven aan geneeskundige verzorging

    We geven dus MEER uit aan rente op staatsschuld dan aan werkloosheidsuitkeringen en brugpensioenen samen!

    Zou de historisch lage rente stijgen naar een niet fantastisch hoge 5%, dan zouden we dus evenveel uitgeven aan rente als aan geneeskunde! (7% is punt waarop rente problematisch wordt volgens Europa)

    HALLUCINANT! (om het zacht uit te drukken) Gegeven bovenstaande feiten is het onverantwoord om op te roepen voor grotere tekorten en meer staatsschuld.

    Hoe saneren we het overheidsbudget? Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn...

    Begin met de definitie van een ponzi-fraude. Een ponzi-fraude is geld krijgen van een 1e groep investeerders, die 1e groep terugbetalen met geldt van een 2e groep, de 2e groep met geldt van een 3e groep, enz.

    Zet daar de manier waarop regeringen met schuld omgaan naast en de conclusie is onvermijdbaar: STAATSSCHULD IS EEN PONZIFRAUDE!

    Wat doe je als je een ponzi-fraude aan het licht brengt? Je stopt de fraude en probeert de gedupeerden hun geld zoveel mogelijk terug te geven, en je straft de schuldigen

    Wat wil dit in praktijk zeggen? Heel simpel: - je stop met betalen van rente op de staatsschuld (fantastisch, dat is 13,3 miljard bespaart, meteen dik in de groene cijfers) - je gebruikt die groene cijfers om de gedupeerden terug te betalen, (begin daarbij bij de armste gedupeerde, en werk vervolgens naast de meest rijk toe. - een financiële instelling/professionele belegger die valt voor een ponzi-fraude is denk ik crimineel nalatig (huiswerk niet gedaan). Dat maakt het verdedigbaar om hen niet terug te betalen. Als dat niet haalbaar blijkt zonder het economische systeem te doen crashen, dan mogen ze op z'n minst als allerlaatste hun geld terugkrijgen.

    Onmiddellijke gevolgen:

    1) begrotingsoverschot, elk jaar 13,3 miljard meer budgettaire ruimte ruimte. -> Europese doelstelling van 7,8 miljard per jaar die we volgens de cijfers in het artikel nodig hadden meteen gehaald! -> daar bovenop nog ~5 miljard extra per jaar om de economie te stimuleren of de sociale zekerheid te verstevigen.

    2) het knipt de leiband die de financiële grootmachten gebruiken om de regeringen naar hun pijpen te laten dansen door (wat de aanvallen op de sociale voorzieningen veel zwakker zou maken)

    3) het zou ervoor zorgen dat die financiële grootmachten in de toekomst weigeren om geld te lenen aan de overheid. Dat is fantastisch want: 3.1) voorkomt gelijkaardige crisissen in de toekomst 3.2) voorkomt dat de overheid terug afhankelijk wordt van die financiële grootmachten 3.3) er zijn geen infrastructuur projecten die we niet zouden kunnen financieren door een paar jaar te sparen (heraanleggen van het klaverblad in lummen was volgens wat in de krant stond slechts 84 miljoen, en dat is een van de grotere infrastructuurwerken)

    • door froels op woensdag 5 juni 2013

      Ik heb nergens gezegd dat een begrotingstekort in alle omstandigheden wenselijk is. Maar nu zitten we met een dalend BNP, en dan is bezuinigen door de overheden nefast, voor de schuld, want die neemt toe; en voor de bevolking, want de inleveringen komen bij de mensen terecht. Een besparingstraject opleggen (Begrotingsverdrag) zonder rekening te houden met die gevolgen, wijst op andere belangen dan de welstand van alle burgers. U wil de uitkering van intresten op overheidsleningen meteen stopzetten ("Ponzi spel"). Hoe gaat u dat juridisch rechtvaardigen? Denkt u dat u dan nog één nieuwe lening kunt bekomen (voor de roll-over van kortlopende leningen) ? Wat tenslotte leningen op lange termijn betreft (daarover gaat mijn artikel niet, maar Krugman wel): wie al eens een huis met een hypotheeklening gekocht heeft, weet dat het gewicht van de premies en afbetalingen stilaan kleiner wordt over de jaren. Krugman legt uit: leningen worden over de jaren minder zwaar, door 1) de inflatie (muntontwaarding), Krugman pleit voor 3-4%/j; 2) de groei van het BNP die in principe ook moet doorstromen naar het inkomen van (alle?) burgers. De verkleining van de schuld met de tijd vereist geen besparingen. Indien er sterke groei is van overheidsinkomsten, is er ruimte voor een begrotingsoverschot. Maar niet in een recessie (tenzij men alleen naar de bedrijfswinsten kijkt, zie hoger).

      • door cobaco op woensdag 5 juni 2013

        "U wil de uitkering van intresten op overheidsleningen meteen stopzetten ("Ponzi spel"). Hoe gaat u dat juridisch rechtvaardigen?

        Ponzi-fraudes zijn bij reeds illegaal in de hele westerse wereld (IANAL, als iemand informatie heeft die dit tegenspreekt laat maar horen) Eens publiekelijk erkend is dat de overheden een ponzi-fraude plegen met de staatsschuld, heb je dus je rechtvaardiging om het verderzetten van die fraude stop te zetten. In praktijk wil dit zeggen 1) geen rente meer uitbetalen en 2) geen nieuwe leningen

        "Denkt u dat u dan nog één nieuwe lening kunt bekomen (voor de roll-over van kortlopende leningen) ?"

        Rollover is niks anders dan de vorige groep investeerders betalen met geldt van een nieuwe groep... Dit is in de _definitie_ van een ponzi-fraude. De fraude moet stop gezet, en de gedupeerden moeten hun geld (en niet geld+interest) zo snel mogelijk terug krijgen. We hebben de fraude inderdaad groot genoeg laten worden dat dit niet ogenblikkelijk zal kunnen, dat is echter geen reden om die fraude verder te zetten. Sommige gedupeerden zullen dus op hun geld moeten wachten (begin met de armste gedupeerden en werk naar de rijkere toe)

        De leningen zijn net de aanleiding van probleem (we hebben het niet voor niets over een _schulden_ crisis), De oorzaak zijn financieel onverantwoordelijke politici (de kost van een populair programma afschuiven op de toekomst is gemakkelijk, maar ook fundamenteel oneerlijk, en zoals de huidige crisis aantoont, op lange termijn onhoudbaar en ronduit gevaarlijk)

        "wie al eens een huis met een hypotheeklening gekocht heeft, weet dat het gewicht van de premies en afbetalingen stilaan kleiner wordt over de jaren."

        Wie een huis met hypotheeklening heeft lost die lening wel gestadig af, en sluit normaliter ook geen 2e hypotheek er bovenop af (een 3e/4e/5e/.... hypotheek afsluiten is helemaal waanzin, iets wat banken ook herkennen en dus niet toelaten) De Belgische overheid daarentegen heeft de laatste 43 jaar niet alleen NIKS afgelost, maar heeft daar bovenop extra lening, na extra lening afgesloten bovenop de bestaande schuldenberg.

        "leningen worden over de jaren minder zwar door inflatie" ALS het geleende bedrag niet groter wordt. Een aanname die de historische cijfers duidelijk een leugen maken. De last van het geleende gedrag wordt historisch groter, niet kleiner: - De grafiek van de schuld in absolute cijfers is een gestaag stijgende lijn - De grafiek van de schuldgraad is geen rechte lijn, maar de historische trend naar boven is ook hier overduidelijk (soms groeit het BNP sneller dan de schuld, met dalende schuldgraad als gevolg, maar is altijd een geval van 1 stap vooruit, 2 stappen achteruit) Gegeven de historische cijfers hebben politici en economen geen geloofwaardigheid als ze zeggen 'de last van de schuld gaat over de tijd naar omlaag', de historische cijfers spreken dat overduidelijk tegen, de politieke reactie op enomisch goede tijden is niet 'schuld aflossen' maar 'JOEPIE! meer schuld mogelijk' (met alle gevolgen van dien in de volgende slechte tijden)

        We mogen dan wel al 5 jaar in een enomische crisis zitten, MAAR aan de historische cijfers van de overheidsinkomsten is dit, net zoals aan de bedrijfswinsten, niet te merken (op 43 jaar cijfers, was er enkel in 2009 een daling, die vervolgens in 2010 wel gevolgd wordt door een stijging van 2x de eerdere daling. Overheden hoefden niet te besparen, pas op de plaats maken zou voldoende geweest zijn.

        je zegt inderdaad niet letterlijk dat een begrotingstekort wenselijk is, Je schrijft wel "[dat volgens europa] het begrotingstekort moet elk jaar opnieuw onder 0,5 percent van het BNP blijven" gevolgd door "Het is niet te bevatten, welke kaalslag de uitvoering van deze verplichte besparingen concreet zullen betekenen"

        Als je een tekort op de begroting van 0.5% als kaalslag betiteld dan sluit je daarmee een sluitende begroting al helemaal uit (dat is namelijk nog een miljard extra besparen). Besparingen hoeven niet uit de sociale voorzieningen te komen, er zijn ~100 miljard ander uitgaven, ruimte zat om daar te besparen.

        • door froels op zaterdag 8 juni 2013

          Paul De Grauwe en Paul Krugman hebben dat keer op keer aangetoond met cijfers en grafieken. Behalve voor Griekenland waren de overheidsschulden laag en dalend tot de crisis begon (failliet van Lehman etc). De private schulden (bedrijven en particulieren) waren wèl zeer hoog (Spanje bvb). Pas vanaf 2008 gingen de overheidstekorten de hoogte in, o.m. door redding van vele banken, maar ook door daling van belastingsinkomsten, stijging van de werkloosheid, en in de VS door stimulus vanuit de centrale bank. "Besparen hoeven niet uit sociale voorzieningen" zegt u. Vertel dan eens waaruit wèl, zonder sociale impact. Want er moeten tientallen miljarden gevonden worden.

          • door cobaco op maandag 10 juni 2013

            de basisbron voor cijfers betreffende de overheidsschuld in Europa is de eurostat dataset met adres http://appsso.eurostat.ec.europa.eu/nui/show.do?dataset=gov_dd_edpt1〈=en (je moet bovenaan bij 'select data' wel de weergave veranderen, standaard wordt 'net lending' weergegeven als percent van gdp, i.p.v. de basiscijfers betreffende de schuld)

            Die cijfers gaan terug tot 1995 en tonen overduidelijk een constant stijgende schuld aan in 25/27 Europese landen (Noorwegen en Bulgarije zijn de 2 uitzonderingen) . Alles bij elkaar opgeteld zijn we van 5.165 miljard brutoschuld naar 11.001 miljard brutoschuld gegaan in breed Europa (hoezo dalende schulden?)

            Wanneer je de schulden van die 25 landen plot op een grafiek dan merk je dat de schuldgrafieken van alle 25 landen zo goed als parallelle lopende lijnen zijn (en die lijnen zijn stijgend). De schuldevolutie is dus vrijwel gelijk in alle 25 landen (en als je daar de grafiek van de schuldgraad i.e. schuld als percentage van GDP, naast zet dan is het overduidelijk dat evolutie van schuld en de evolutie van het GDP niet gecorreleerd zijn. Die onzin van telkens enkel de schuldgraad grafiek te tonen is dus statistisch bedrog)

            Hoezo, schuldencrisis is fout? Uit welke cijfers haal jij de aanname dat er een daling is/was van de schulden? Dit strookt niet met de eurostat-cijfers, je beweerd dus dat deze fout zijn (note: voor belgie komen de eurostat cijfers overeen met de belgostat cijfers, dus ook die zouden dan fout zijn) Waarom? Waarop baseer je die aanname? Welke cijferbron zou dan dan wel juist zijn?

            Wat die besparingen betreft...

            1) je gaf in je artikel een noodzakelijke besparing van 7.78 miljard aan, nu heb je het over tientallen miljarden, je spreekt jezelf dus tegen

            2) we gaven in 2012 in België (volgens belgostatcijfers, zie http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?LinkID=592000082|910000082&Lang=N) * 97,345 miljard uit aan aan 'sociale uitkeringen' * 49,192 miljard aan 'beloning werknemers' * op 206,49 miljard totale uitgaven (en 191,322 miljard totale inkomsten) => 59,913 miljard uitgaven die niks met lonen/uitkeringen te maken hebben. Neem daar nog 20 miljard uit weg voor noodzakelijke werkingskosten (stroom water, pen, papier, postzegels, benzine... dat moet ruimschoots voldoende zijn) en je hebt net geen 40 miljard over die zonder meer geschrapt kan worden zonder noemenswaardige sociale impact. Ruimte zat om daarin te besparen.

            3) volgens zelfde belgostat-bron als hierboven is dit in vergelijking met 2011 * een stijging van de inkomsten met 8,281 miljard euro (ja. inkomstenstijging van 4%, overheid heeft net zoals de multinationals duidelijk last van de crisis) * de uitgaven voor de sociale zekerheid stegen met 6,623 miljard euro * de loonkosten stegen met 1,64 miljard * overheidstekort is gestegen van 14.3 naar 15,1 miljard => de stijging van de inkomsten dekte de stijging van de sociale zekerheid en loonkosten dus 100%, daarop moet je het dus niet steken. => ondanks alle zogenaamde besparingen is het overheidstekort (en de overheidsuitgaven) dus gestegen, financieel verantwoordelijk kun je dat niet noemen.

  • door froels op woensdag 5 juni 2013

    IMF studie: wij hebben onderschat hoe groot de effecten zouden zijn op de Griekse economie van de besparingsmaatregelen opgelegd door de Troika (IMF, EC, ECB). “De instelling geeft toe aanvankelijk een daling van de economische activiteit van 5,5 procent te verwachten tussen 2009 en 2012. Die krimp bleek uiteindelijk 17 procent te belopen. Ook de werkloosheidsprognoses zaten goed fout. In het reddingsplan ging de trojka uit van een werkloosheidsgraad van 15 procent in 2012. Uiteindelijk zat 25 procent van de beroepsbevolking zonder job. De Europese Commissie volhardde in de boosheid: “Griekenland haalde de groeiprognoses verre van, maar moest wel dezelfde doelstellingen blijven realiseren als het op de afbouw van het begrotingstekort aankwam. Des te groter de economische krimp bleek te zijn, des te ambitieuzer werden de begrotingsdoelstellingen.' http://www.tijd.be/nieuws/politiek_economie_europa/IMF_slaat_mea_culpa_over_Griekenland.9355290-3140.art

  • door froels op zaterdag 8 juni 2013

    Luc Coene, gouverneur van de Nationale Bank, en ook bestuurder van de ECB, rekent uit hoeveel de regering nog moet besparen. Voor de begroting van 2013 moet de overheid 1 miljard bestedingen schrappen, en 4 miljard in 2014, teneinde het begrotingstekort terug te brengen tot 2,5% van het BNP in 2013, en tot 2% volgend jaar. Bovendien moet de overheidsschuld omlaag naar 99,9% van het BNP, terwijl ze nu 101,1% bedraagt. Dat vereist nog eens 4,5 miljard. Deze doelstellingen heeft de federale regering beloofd aan de Europese Commissie; en beloften moet men uitvoeren. Wat met het parlement dat toch bevoegd is voor de begroting? De NBB geeft ook voorspellingen over de werkloosheid: die wordt 8,3% van de actieve bevolking dit jaar, en stijgt naar 8,7% in 2014. Jobcreatie vermindert dit jaar met 17.700, en met 6.000 in 2014. Dit alles dankzij de besparingsdrift. Maar op den duur zal het beter gaan, ongetwijfeld, we moeten geduld hebben. Is het niet meer voor ons, dan toch voor onze kinderen, nietwaar? Bron: De Tijd 8 juni

    • door cobaco op maandag 10 juni 2013

      dat is blijkbaar wel de redenering die achter de gemaakte schulden zit... niet aan ons om de gemaakte kosten te betalen, is voor onze kinderen.

      betreffende die aanbevelingen van de Luc Coene: - enerzijds wil hij een dalende schuldgraad (note: hij heeft het niet over een dalende schuld) - anderzijds wil hij dat met een stijgende schuld, immers tekort van 'slechts' 2.5% van het BNP wil zeggen 5 miljard teveel uitgegeven, en dus 5 miljard meer schulden (mooi zo, noch 5 miljard die onze kinderen zullen mogen betalen, de huidige generatie politici en economen is dit duidelijk niet van plan) => dat kan wiskundig maar op 1 manier, ECB verwacht blijkbaar een forse stijging van het BNP

      wat die beloften betreft, we hebben het over politici, een politieke belofte heeft geen waarde, behalve als dat toevallig tactisch uitkomt.

      Ik zou heel graag een financieel verantwoordelijke begroting zien, ik verwacht het echter niet, de politici zijn er doodeenvoudig niet toe in staat, bende kortzichtige kleptocraten die niet verder vooruit kijken dan de volgende verkiezing.

  • door froels op zaterdag 8 juni 2013

    Uit een enquete bij 226 bedrijven (uitgevoerd door Vacature) zegt 1 op 7 van de respondenten, dat ze nieuwe aanwervingen voor een deel opvangen door jobstudenten. Jobstudenten mogen wettelijk tot 50 dagen werken en hun werkgever is vrijgesteld van sociale bijdragen, dankzij de nieuwe wetgeving van deze regering. "Voor een werkgever is dat dus financieel interessanter" schrijft De Tijd. Vorig jaar werkten 450.000 studenten samen 9 miljoen werkdagen; dat is 16% meer dan in 2011. De Tijd: "Belgische bedrijven vervangen vaste werknemers door goedkope(re) jobstudenten". DAT is tenminste duidelijke taal. Aan alle believers van de "loonhandicap": door lagere loonkost komen er géén arbeidsplaatsen bij. De Sociale Zekerheid vergroot zo zijn tekort; want behalve de gemiste bijdragen, zijn er ook meer werklozen. Daarop zal dan weer moeten bezuinigd worden... Voor dit scenario hebben de vakbonden al jaren gewaarschuwd.

  • door froels op vrijdag 21 juni 2013
  • door froels op zondag 13 oktober 2013

    Veel bedrijven weten tijdens de crisis geen weg met hun winsten. Investeren om meer te produceren is niet interessant, want de verkoop stagneert door de soberheidspolitiek. Daarom doen ze een cadeau aan hun aandeelhouders, niet door een hoger dividend; want dat wordt belast. Ze kopen eigen aandelen in, die verdwijnen van de beurs. Dat oefent een opwaartse druk it op de beurskoers. Enkele cijfers: in de VS werd in 2013 reeds 308 miljard dollar uit de winsten gebruikt voor inkoop van eigen aandelen. In Europa is het 36 miljard (De Tijd 12/10/2013). Dit beleid bewijst dat een overschot van cash bedrijven helemaal niet aanspoort meer personeel aan te werven, ofschoon dit alle dagen gesuggereerd wordt in de media en door veel politici: “verlaag de arbeidskosten, om banen te scheppen”. Dat geld gaat gewoon naar de 1%.

  • door froels op zaterdag 15 februari 2014

    Alle Belgische parlementen hebben nu het Europese begrotingsverdrag gestemd (tegen beter weten in – de hersenspoeling is compleet). En nu blijkt, dat Eurostat, ambtenaren van de EC, bezig zijn de Belgische rekeningen uit te pluizen; ze willen de berekening van de overheidsschulden uitbreiden. Ze willen de schulden meerekenen van agentschappen, intercommunales, PPS-samenwerking, koepel van de luchthavens,…telkens de overheden daarin een investering of waarborg toekenden. Ja, zelfs de strategische oliereserves zitten met een schuld van 1,65 miljard: meetellen! De federale regering tracht Eurostat af te remmen, maar de EC is natuurlijk de baas, op grond van ondoorgrondelijke Europese regels en verdragen die vroeger zijn goedgekeurd met de blinddoek op. Zo dreigt de Belgische overheidsschuld plots omhoog te schieten; en vergeet niet dat BE beloofd heeft de schuld binnen 20 jaar terug te brengen tot 60% van het BNP. Volgens De Tijd zijn Vlaamse regeringskringen (wie? Muyters van financiën?) verbaasd. Natuurlijk, ze weigeren de feiten te zien, en zijn gehersenspoeld door experten van de Vlerick school, VOKA, en de commerciële media. http://www.tijd.be/nieuws/archief/Eurostat_graaft_naar_verborgen_Belgische_overheidsschuld.9467494-1615.art?highlight=eurostat

    • door Frank Roels op zaterdag 31 mei 2014

      De nieuwe berekeningen door ambtenaren van de EC zoals hierboven aangekondigd, is een feit. De leningen van de regionale huisvestingsmaatschappijen tellen ze nu mee in de overheidsschulden. Deze laatste stijgen daardoor met één pennetrek met 16 miljard eur. Totale overheidsschuld wordt daardoor 400 miljard. Zie http://www.tijd.be/r/t/1/id/9506947

    Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties